jukebox, η ποίηση στο τραγούδι

Ακούτε: Το φιλί

του Νίκου Μαμαγκάκη
σε ποίηση Γιουνούς Εμρέ
και μετάφραση Γιάννη Υφαντή

με τον Νίκο Ξυδάκη

cd: Λεωνίδας Μαριδάκις, Αβάδιστα, 2005


Απ' το φιλί ο κόσμος κρέμεται
μες στο φιλί ανασαίνει.
Αχ, να μην κόψει το φιλί κανείς
κι όλος ο κόσμος πέσει.

Ετικέτες Λεωνίδας Μαριδάκης

Ακούτε: Ο τρελλός

του Νίκου Μαμαγκάκη
σε ποίηση Κώστα Βάρναλη

με την Μαρία Δημητριάδη

(cd: Νίκος Μαμαγκάκης, Σκλάβοι πολιορκημένοι του Κώστα Βάρναλη, 1974)


Είχα γυναίκα, είχα και ζα,
είχα μια Βάσω με βυζά,
μα προκοπή δεν είχα.
Σε ποιο χαρέμι να παχαίνη
στα μαξιλάρια ξαπλωμένη
μασώντας τη μαστίχα!

Μ' αν κυλήση μια ο τροχός
και στην Πόλη μπούμε,
σκλάβες, χανουμόπουλα,
πόχει να τραβούμε!

Άι! με το γύφτικο ζουρνά,
με νταγερέ, που κουδουνά,
σύρε σκοπόν αντάμικο!
Εστράβωσα τη φέσα μου -
έρωτας που 'ναι μέσα μου,
για να χορέψω τσάμικο!

Κάνε θάμα, πλόσκα μου,
ξύλο τσιμισίρι,
γίνε βρύση γάργαρη
με χιλιάδες πείροι!

Νάστε γεροί, νάστε καλά,
με τα τσαπράζια τα πολλά
και τα μεγάλα ονόματα
κοτζαμπασήδες όλοι πρώτης,
και με τους διάκους ο δεσπότης
τζιλβέδες και καμώματα!

Χίλια χέρια κι άρματα
νάχα να σας φράξω,
νάχα και δυο κέρατα
τον οχτρό να σκιάξω!

Για να βαστάξη όσο μπορεί
το μακελλειό, νάστε γεροί
της Πέννας αντρειωμένοι!
Κανοναρχάτε τ' όνομά μας,
σίντας η Δόξα μελετά μας
στα σκελετά γερμένη!..

Νάχαμ' ένα βασιλιά,
για να μας θαμπώνη,
με λειρί στο κούτελο,
με φωνή τρομπόνι!

Σου φτάνουν σένα τα χωριά
της Ρούμελης και του Μωριά -
και ναν' πολλά σου τα έτη!
Μα η Έγριπο με το μπουγάζι,
που άμετρο ψάρι κατεβάζει,
δικό μου βιλαέτι!

Έχω τρύπα το βρακί,
λίγδα στην καπότα μου,
έχω ψείρα σαν κουκκί
και βρωμούν τα χνώτα μου!..

Έχω νοήματα σοφά!
Σ' αγιονορίτικο σοφά,
στα λάδια και στα πάχη
κολύμπησα, μα πάντα μένει
άδεια η κοιλιά και τουρλωμένη -
ανεμογκάστρι θάχη!

Τι λαμπρός πουν' ο καιρός -
πόσο εγώ 'μαι ωραίος!
Έφαγα έναν πόντικα -
δόξα νάχη ο Θέος!

Η σάρκα και τα κόκκαλα,
λάσπη πολλή και φρόκαλα,
πατρίδα μου χαλάλι σου!
Σαν είν' οι αφέντες σου δικοί,
θάναι κ' η ζήση σου γλυκή
κι ανέγνοιο το κεφάλι σου!

Το χαράτσι, τα παιδιά -
μοναχός να κρίνης! -
άλλο να στα παίρνουνε
κι άλλο ναν τα δίνης!

Όλα εδώ χάμου ψεύτικα -
Δε σ' έζησα, ωνειρεύτηκα,
μαύρη ζωή, όλη πίκρα! -
μα θα χαρώ σε Λευτεριά,
αιώνια Αλήθεια κι Ομορφιά,
σαν θα περάσω Αντίκρα.

Νάχαμ' ένα βασιλιά,
δράκο με χοντρόλαιμο,
σέρτικο κι αράθυμο,
για να κάνη πόλεμο!

...Άμποτε λίγο να δυνόμουν,
για μια στιγμή να τρελλαινόμουν -
ο σαλεμένος νους
και τα κλεισμένα τσίνορα
να μην ξαμώνουν σύνορα
και χώριους ουρανούς,

να ιδώ τον κόσμο ανάποδα,
τον αδερφό μου ξένο
και τον οχτρόν αδέρφι μου
αδικοσκοτωμένο!

Ετικέτες Νίκος Μαμαγκάκης

Ακούτε: Song of Proserpine

ποίηση Πέρσυ Μπυς Σέλλεϋ

με τoυς Romowe Rikoito

cd: Romowe Rikoito, Austradeiwa (2005)


Sacred Goddess, Mother Earth,
Thou from whose immortal bosom
Gods and men and beasts have birth,
Leaf and blade, and bud and blossom,
Breathe thine influence most divine
On thine own child, Proserpine.

If with mists of evening dew
Thou dost nourish these young flowers
Till they grow in scent and hue
Fairest children of the Hours,
Breathe thine influence most divine
On thine own child, Proserpine.

Ετικέτες Ξένοι Ποιητές

Ακούτε: Οι γερανοί

Λαϊκό ρώσικο τραγούδι
σε ποίηση Γιάννη Ρίτσου

με την Χάρι Αλεξίου

(cd: η Χάρις Αλεξίου σε απρόβλεπτα τραγούδια. Διευθύνει ο Μάνος Χατζιδάκις)


Στιγμές στιγμές θαρρώ πως οι στρατιώτες
που πέσανε στη ματωμένη γη
δεν κείτονται, θαρρώ, κάτω απ’ το χώμα
αλλά έχουν γίνει άσπροι γερανοί.

Πετούν και μας καλούν με τις κραυγές τους
απ’ τους καιρούς αυτούς τους μακρινούς
κι ίσως γι’ αυτό πολλές φορές σιωπώντας
κοιτάμε τους θλιμμένους ουρανούς.

Πετάει ψηλά το κουρασμένο σμάρι
στης δύσης τη θαμπή φεγγοβολή
και βλέπω ένα κενό στη φάλαγγά του
κι ίσως είναι η δική μου η θέση αυτή.

Θα 'ρθεί καιρός μαζί μ' αυτό το σμάρι
στο μέγα θάμπος να πετώ κι εγώ
σαν γερανός καλώντας απ' τα ουράνια
όλους εσάς που έχω αφήσει εδώ.

Ετικέτες Έλληνες ποιητές 4, ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

Ακούτε: Πες της το μ' ένα γιουκαλίλι

του Δήμου Μούτση
σε ποίηση Γιώργου Σεφέρη

με τον Μανώλη Μητσιά

cd: Δήμος Μούτσης, Τετραλογία (1975)


«Πες της το μ' ένα γιουκαλίλι...»
γρινιάζει κάποιος φωνογράφος·
πες μου τι να της πω, Χριστέ μου,
τώρα συνήθισα μονάχος.

Με φυσαρμόνικες που σφίγγουν
φτωχοί μη βρέξει και μη στάξει
όλο και κράζουν τους αγγέλους
κι είναι οι αγγέλοι τους μαράζι.

Κι οι αγγέλοι ανοίξαν τα φτερά τους
μα χάμω χνότισαν ομίχλες
δόξα σοι ο θεός, αλλιώς θα πιάναν
τις φτωχιές μας ψυχές σαν τσίχλες.

Κι είναι η ζωή ψυχρή ψαρίσια
—Έτσι ζεις; — Ναι! Τι θες να κάνω·
τόσοι και τόσοι είναι οι πνιμένοι
κάτω στης θάλασσας τον πάτο.

Τα δέντρα μοιάζουν με κοράλλια
που κάπου ξέχασαν το χρώμα
τα κάρα μοιάζουν με καράβια
που βούλιαξαν και μείναν μόνα...

«Πες της το μ' ένα γιουκαλίλι...»
Λόγια για λόγια, κι άλλα λόγια;
Αγάπη, πού 'ναι η εκκλησιά σου
βαρέθηκα πια στα μετόχια.

Α! να 'ταν η ζωή μας ίσια
πώς θα την παίρναμε κατόπι
μ' αλλιώς η μοίρα το βουλήθη
πρέπει να στρίψεις σε μια κόχη.

Και ποια είν' η κόχη; Ποιος την ξέρει;
Τα φώτα φέγγουνε τα φώτα
άχνα! δε μας μιλούν οι πάχνες
κι έχουμε την ψυχή στα δόντια.

Τάχα παρηγοριά θα βρούμε;
Η μέρα φόρεσε τη νύχτα
όλα είναι νύχτα, όλα είναι νύχτα
κάτι θα βρούμε ζήτα - ζήτα...

«Πες της το μ' ένα γιουκαλίλι...»
Βλέπω τα κόκκινα της νύχια
μπρος στη φωτιά πώς θα γυαλίζουν
και τη θυμάμαι με το βήχα.

Λονδίνο, Χριστούγεννα 1924

Ετικέτες Έλληνες ποιητές 4, ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ, Δήμος Μούτσης

Ακούτε: Σ' αγαπώ

του Δημήτρη Παπαδημητρίου
σε ποίηση Ράινερ Μαρία Ρίλκε
και απόδοση Κωστή Παλαμά

με την Φωτεινή Δάρρα

cd: Δημήτρης Παπαδημητρίου - Φωτεινή Δάρρα, δελτίο ανέμων (2004)


Κλείσε τα μάτια μου
μπορώ να σε κοιτάζω
Τ' αυτιά μου σφράγισ' τα
να σ' ακούσω μπορώ
Χωρίς τα πόδια μου μπορώ να 'ρθώ σ' εσένα
και δίχως στόμα θα μπορώ να σε παρακαλώ
Χωρίς τα χέρια μου μπορώ να σ' αγκαλιάσω
σαν να 'χα χέρια όμοια καλά με την καρδιά
Σταμάτησέ μου την καρδιά και θα καρδιοχτυπώ με το κεφάλι-
Κι αν κάνεις το κεφάλι μου συντρίμμια στάχτη
εγώ μέσα στο αίμα μου θα σ' έχω πάλι.

(Το εγχειρίδιο της μοναχικής ζωής)

Ετικέτες Δημήτρης Παπαδημητρίου, Ξένοι Ποιητές, ΡΑΪΝΕΡ ΜΑΡΙΑ ΡΙΛΚΕ

Ακούτε: Lieben

των Richard Schönherz και Angelica Fleer
σε ποίηση Ράινερ Μαρία Ρίλκε

με την Cosma Shiva Hagen

cd: Rilke Projekt, In meinem wilden Herzen (2002)


Und wie mag die Liebe dir kommen sein?
Kam sie wie ein Sonnen, ein Blütenschnein,
kam sie wie ein Beten? – Erzähle:
Ein Glück löste leuchtend aus Himmeln sich los
und hing mit gefalteten Schwingen groß
an meiner blühenden Seele...
Das war der Tag der weißen Chrysanthemen, –
mir bangte fast vor seiner schweren Pracht...
Und dann, dann kamst du mir die Seele nehmen
tief in der Nacht.
Mir war so bang, und du kamst lieb und leise, –
ich hatte grad im Traum an dich gedacht.
Du kamst, und leis wie eine Märchenweise
erklang die Nacht...

Ετικέτες Ξένοι Ποιητές, ΡΑΪΝΕΡ ΜΑΡΙΑ ΡΙΛΚΕ

Ακούτε: Το παράπονο

του Δημήτρη Παπαδημητρίου
σε ποίηση Οδυσσέα Ελύτη

με την Ελευθερία Αρβανιτάκη

cds: Ελευθερία Αρβανιτάκη, Live στο Γυάλινο Μουσικά Θέατρο (2002) και Ελευθερία Αρβανιτάκη, Τhe Very Best of 1989-1998


Εδώ στου δρόμου τα μισά
έφτασε η ώρα να το πω
άλλα είναι εκείνα που αγαπώ
γι' αλλού γι' αλλού ξεκίνησα.

Στ' αληθινά στα ψεύτικα
το λέω και τ' ομολογώ.
Σαν να 'μουν άλλος κι όχι εγώ
μες στη ζωή πορεύτηκα.

Όσο κι αν κανείς προσέχει
όσο κι αν το κυνηγά,
πάντα πάντα θα 'ναι αργά
δεύτερη ζωή δεν έχει.



Με την Ελευθερία Αρβανιτάκη:

(uploader: ntoremi1984)


Mε τον Γεράσιμο Ανδρεάτο και την Φωτεινή Δάρρα:

Ετικέτες Έλληνες ποιητές 4, Δημήτρης Παπαδημητρίου, ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

Ακούτε: Πού είσαι;

του Γιώργου Τσαγκάρη (σήμερα, ένας χρόνος)
σε ποίηση Τάσου Λειβαδίτη

με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου
και τον συνθέτη στην απαγγελία

cd: Γιώργου Τσαγκάρη, Φυσάει - Ποίηση: Τάσος Λειβαδίτης (1993)


Έβρεχε εκείνο το βράδυ,
ανέβηκα τα σκαλιά κανείς στην καμάρα
έτρεμε στ' ανοιχτό παράθυρο η κουρτίνα
φεύγω μη ζητήσεις να με βρεις
αγαπώ άλλον έγραφε

Πού είσαι, πού να πάω, φυσάει, κρυώνω

Δρόμοι λασπωμένοι, κίτρινα φώτα
ζευγάρια αγκαλιασμένα κάτω απ' τις ομπρέλες τους

Σε λίγο θα ανάβουνε το φως
θα κοιτάζονται στα μάτια
και θα πετάνε από πάνω τους
όλη τη μοναξιά

Οι φωτεινές ρεκλάμες ανοιγοκλείνουνε τα μάτια τους
όλα στην εποχή μας διαφημίζονται γιατί όχι και αυτό

Αγαπώ άλλον με κόκκινα πελώρια γράμματα
θα 'ταν υπέροχη διαφήμιση
Πού είσαι, πού να πάω, φυσάει, κρυώνω

* Ευχαριστώ τον Δ. Μ. που μου το θύμισε.

Ετικέτες Έλληνες ποιητές 4, ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

Ακούτε: Το τραίνο των 9:10

του Δημήτρη Παπαδημητρίου
σε ποίηση Μιχάλη Γκανά

με την Ελευθερία Αρβανιτάκη

cd: Η ζωή που δεν έζησα


Είν' η ώρα που περνά
το τραίνο των εννιά και δέκα
Σ' ένα βαγόνι μια γυναίκα
προς το παράθυρο γυρνάει

Θαμπό το τζάμι απ' τα χνώτα
και βιαστικά το καθαρίζει
καθώς η μηχανή σφυρίζει
και χαμηλώνουνε τα φώτα

Και βλέπει μέσα στο σκοτάδι
ένα σπιτάκι φωτισμένο
και της μορφής της το μαγνάδι

Το σπίτι τρέχει ή το τραίνο;
Ή μήπως έτρεχε το βράδυ
προς το δικό της πεπρωμένο;

Ετικέτες Έλληνες ποιητές 4, Δημήτρης Παπαδημητρίου, ΜΙΧΑΛΗΣ ΓΚΑΝΑΣ

Ακούτε: Περσεφόνη

του Δημήτρη Παπαδημητρίου
σε ποίηση Διονύση Καψάλη

με την Φωτεινή Δάρρα

cd: Δελτίο Ανέμων


Μικρό το σπίτι και με νοίκι
μα η νύχτα, θε μου, της ανήκει
μεγάλη σα ναός.

Φορεί λευκό μιας επετείου
πηγαίνει στην Καλλιδρομίου
κι η νύχτα παίρνει φως.

Γυρίζει σαν την Περσεφόνη
στον κάτω κόσμο, με βελόνι
και πρώην εραστές.

Ψάχνει τους φίλους της στον Άδη
τ' αδέλφια της ζωής, το χάδι
και λόγια μαγικά

όλα του κόσμου να τ' αλλάξει
να 'ναι το δέρμα της μετάξι
τα όνειρα γλυκά.

Γυρίζει σαν την Περσεφόνη
στον κάτω κόσμο και πληρώνει
λύτρα και δανειστές.

Πιστοί της αγοραίας κοίτης
προσεύχονται με το κορμί της
και φεύγουν σιωπηλοί.

Σε μια γωνιά κάποιος της γνέφει
μοιάζει σε κάτι να πιστεύει
και τον ακολουθεί.

Γυρίζει σαν την Περσεφόνη
κρατάει σκήπτρο και βελόνι
και ψάχνει αγοραστές.

Ετικέτες Έλληνες ποιητές 4, Δημήτρης Παπαδημητρίου, ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΚΑΨΑΛΗΣ

Ακούτε: Τώρα πώς ζεις

του Μιχάλη Κουμπιού
σε ποίηση Γιώργου Κοροπούλη

με την Καλλιόπη Βέττα

cd: Καλλιόπη Βέττα, Πρωί της Κυριακής

Χείλη που μισανοίγουν σα κοχύλι
και τα θυμάμαι στα δικά μου χείλη
και τα ματόκλαδά σου κοφτερά
σαν άστρο ακονισμένο αστραφτερά.

Χάδια για να σε κρύψω απ' τα σκοτάδια
σώμα να τρεμοσβήνει μες στα χάδια
πρωί σαν κάτι να 'χει συντριβεί
πρωί κι οι δυο λιγάκι πιο βουβοί.

Τώρα πώς ζεις, πώς ξυπνάς
Περνάς καλά ή το ξεχνάς.
Τώρα πώς ζεις, πώς νιώθεις, πώς
που πνίγηκε του έρωτα ο σκοπός.

Ετικέτες Έλληνες ποιητές 4, Μιχάλης Κουμπιός

Ακούτε: Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινόπωρου δείλι

μουσική: Διάφανα Κρίνα
ποίηση: Κώστας Ουράνης

με τα Διάφανα Κρίνα

cd: Διάφανα Κρίνα, Ευωδιάζουν αγριοκέρασα οι σιωπές (2000)


Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινόπωρου δείλι
μες την κρύα μου κάμαρα όπως έζησα: μόνος'
στη στερνή αγωνία μου τη βροχή θε ν' ακούω
και τους γνώριμους θόρυβους που σκορπάει ο δρόμος.

Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινόπωρου δείλι
μέσα σ' έπιπλα ξένα και σε σκόρπια βιβλία,
θα με βρουν στο κρεβάτι μου, θε να 'ρθει ο αστυνόμος,
θα με θάψουν σαν άνθρωπο που δεν είχε ιστορία.

Απ' τους φίλους που παίζαμε πότε πότε χαρτιά,
θα ρωτήσει κανένας τους έτσι απλά: «Τον Ουράνη
μην τον είδε κανείς; Έχει μέρες που χάθηκε...».
Θ' απαντήσει άλλος παίζοντας: «Μα αυτός έχει πεθάνει!».

Μια στιγμή θ' απομείνουνε τα χαρτιά τους κρατώντας,
θα κουνήσουν περίλυπα και σιγά το κεφάλι'
θε να πουν: «Τ' είναι ο άνθρωπος! Χθες ακόμα εζούσε...»
και βουβοί, στο παιχνίδι τους θα βαλθούνε και πάλι.

Κάποιος θα 'ναι συνάδελφος στα «ψιλά» που θα γράψει
πως «προώρως απέθανεν ο Ουράνης στην ξένην,
νέος γνωστός στους κύκλους μας, που κάποτε είχε εκδώσει
μια συλλογή ποιήματα πολλά υποσχομένην».

Κι' αυτή θα 'ναι η μόνη του θανάτου μου μνεία.
Στο χωριό μου θα κλάψουνε μόνο οι γέροι γονιοί μου
και θα κάνουν μνημόσυνο με περίσσιους παπάδες,
όπου θα 'ναι όλοι οι φίλοι μου - κι ίσως ίσως οι οχτροί μου.

Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινόπωρου δείλι
σε μια κάμαρα ξένη, στο πολύβοο Παρίσι'
και μια Κέττυ, θαρρώντας πως την ξέχασα γι' άλλην,
θα μου γράψει ένα γράμμα - και νεκρό θα με βρίσει...

Ετικέτες Έλληνες ποιητές 4, Διάφανα Κρίνα

Ετικέτες Έλληνες ποιητές 4, Νίκος Μαμαγκάκης, ΝΑΠΟΛΕΩΝ ΛΑΠΑΘΙΩΤΗΣ

Ακούτε: Η ψυχή μου

του Βασίλη Δημητρίου
σε ποίηση Κώστα Καρυωτάκη

με τον Μανώλη Μητσιά

cd: Βασίλης Δημητρίου, Κ. Γ. Καρυωτάκης - Η μουσική και τα τραγούδια από την τηλεοπτική σειρά.

1
Παλιό η ψυχή μου γράμμα είναι κι εγράφη
σε μια παρθένα ωραία —ευγενική
παρθένα— που για λύπη ερωτική
το μοναστήρι εδιάλεξεν, ετάφη.

Τι τώρα κι αν ασπρίζουνε οι κρόταφοι;
Τι τότε κι αν η μοίρα ήταν κακή;
Ένα συρτάρι εβένινον εκεί
των αναμνήσεων κρύβει το χρυσάφι.

Την ώρα που γεμίζουν ίσκιο οι θόλοι,
καθισμένη σε πέτρα το κοιτά,
το σφίγγει στα ωχρά χέρια κλαίοντας όλη.

Έπειτα, ενώ, με βλέφαρα κλειστά,
το φευγαλέο της δράμα κρατά,
σηκώνεται να πάει στο περιβόλι

2
Με τον καιρό που πρόσχαρη ήταν νέα
—αλίμονο!— για να αναμετρηθεί,
για να 'βρει ένα σκοτάδι πιο βαθύ,
σέρνεται προς την πένθιμη αλέα.

Βαριά στη ζωή της έπεσε η αυλαία
και δε μπορεί καλά να θυμηθεί.
Το χείλος, μόνο ξέρει, δεν ανθεί,
δεν είναι πια τα μάτια της ωραία.

Κι όπως τα δέντρα ολόγυρα σιωπούν,
έτσι ποτέ για εκείνον που τη χάνει,
ποτέ δε θα 'ρθουν άνθρωποι να πουν.

Αχ, μήτε τ' όνομά του εδώ δε φτάνει!
Να ζει; Και πάντα ναν τον αγαπούν;
Μην έχει τάχα —σαν αυτή— πεθάνει;

3
Είσαι, ψυχή μου, η κόρη που τη σβήνει
ολοένα κάποιος έρωτας πικρός,
που λησμονήθηκε κοιτώντας προς
τα περασμένα, κι έτσι θ' απομείνει.

Κατάμονη σε μι' άκρη, όπως εκείνη,
σε παρατούν ο κόσμος, ο καιρός.
Ένας ακόμη θα 'σουνα νεκρός,
αν οι νεκροί δεν είχαν τη γαλήνη.

Σαν αδερφούλα η κόρη αυτή σού μοιάζει
που γέρνει, συλλογίζεται και αργεί
χαμένην ευτυχία να νοσταλγεί.

Δικό σου λέω, ψυχή μου, είναι μαράζι
όσα, το βράδυ, δάκρυα, την αυγή,
στα ρόδα κατεβαίνει και μοιράζει.

-από τα Νοσταλγικά

Ετικέτες Έλληνες ποιητές 4, Βασίλης Δημητρίου, ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ

Ακούτε: Άλμπατρος

του Νίκου Ξυδάκη
σε ποίηση Σαρλ Μπωντλαίρ
και απόδοση Αλέξανδρου Μπάρα

με τον Σωκράτη Μάλαμα

cds: Νίκος Ξυδάκης - Σωκράτης Μάλαμας (1999) και
Νίκος Ξυδάκης, Ζωντανή Ηχογράφηση από το Γυάλινο Μουσικά Θέατρο
(Το ίδιο τραγούδι περιλαμβάνεται και στο cd Tα μελοποιημένα, 13 από την σειρά "Η ποίηση στο ελληνικό τραγούδι" της εφημερίδας "Ο Κόσμος του Επενδυτή")


Συχνά για να περάσουνε την ώρα οι ναυτικοί
άλμπατρος πιάνουνε, πουλιά μεγάλα της θαλάσσης,
που ακολουθούνε σύντροφοι, το πλοίο, νωχελικοί
καθώς γλιστράει στου ωκεανού τις αχανείς εκτάσεις.

Και μόλις στο κατάστρωμα του καραβιού βρεθούν
αυτοί οι ρηγάδες τ' ουρανού, αδέξιοι, ντροπιασμένοι,
τα κουρασμένα τους φτερά στα πλάγια παρατούν
να σέρνονται σαν τα κουπιά που η βάρκα τα πηγαίνει

Πώς κείτεται έτσι ο φτερωτός ταξιδευτής δειλός!
Τ' ωραίο πουλί τι κωμικό κι αδέξιο που απομένει!
Ένας τους με την πίπα του το ράμφος του χτυπά
κι άλλος, χωλαίνοντας, το πώς πετούσε παρασταίνει.

Ίδιος με τούτο ο Ποιητής τ' αγέρωχο πουλί
που ζει στη μπόρα κι αψηφά το βέλος του θανάτου,
σαν έρθει εξόριστος στη γη και στην οχλοβοή
μέσ' στα γιγάντια του φτερά χάνει τα βήματά του.

Ετικέτες Νίκος Ξυδάκης, Ξένοι Ποιητές

Ακούτε: Ποια θάλασσα

του Βασίλη Δημητρίου
σε ποίηση Νάνου Βαλαωρίτη

με τον Χρήστο Θηβαίο

cd: Βασίλης Δημητρίου, Ο μεγάλος θυμός (1998)


Πες μου πού πήγε ο Αύγουστος με τα καμπαναριά του
το γέλιο σου που γέμιζε το σπίτι μας βροχή
Τώρα μας δίνει ο άνεμος γυμνή την αγκαλιά του
ω πρόσωπο που σκέπασε με μάρμαρο τη γη

Πόσα σβησμένα βλέμματα κοιτάνε όταν κοιτάζεις
πόσα δεμένα στόματα μιλάνε όταν μιλάς
Ήταν του ήλιου η δύναμη το ρόδο που ωριμάζει
κλειστά παραθυρόφυλλα τα στήθια που αγαπάς

Είναι καρδιές που μάθαμε σα γράμματα ανοιγμένα
είναι τραπέζια που κανείς δε θα καθίσει πια
Μια μουσική πανάκριβη που γράψανε για σένα
τόσες χιλιάδες δάχτυλα για τελευταία φορά

Εσάς που πήρε ο θάνατος βαριά στα δάχτυλά του
από τα μάτια σας η αυγή πηγάζει σα νερό
Άστρα σε κάθε μέτωπο και φως τ' ανάστημά του
καμμιά ζωή δε γράφεται χωρίς το δάκρυ αυτό

Ακουμπισμένες δυο εποχές η μια κοντά στην άλλη
ω πρόσωπο που φώτισε μια μακρινή αστραπή
Ποια θάλασσα ποια θάλασσα θα 'ναι αρκετά μεγάλη
για να χωρέσει τον καημό που μάζεψε η ψυχή;

Σα μυθικό τριαντάφυλλο μια νύχτα ο κόσμος κλείνει
είναι η πόρτα όπου κανείς δε θα περάσει πια
Είναι του δήμιου η ταραχή του ήρωα η γαλήνη
ο ποταμός που κύλησε σαν έσπασε η καρδιά

(από την Τιμωρία των μάγων)

Ετικέτες Έλληνες ποιητές 4, Βασίλης Δημητρίου

Ακούτε: Ήμουν δικός σου

του Χρήστου Γκάρτζου
σε ποίηση Πάμπλο Νερούντα
και απόδοση Λευτέρη Παπαδόπουλου

με τον Δημήτρη Ψαριανό

cd: Pablo Neruda, Τα Ερωτικά


Ποτέ δε θα συναντηθούν
ξανά τα βλέμματά μας
κι ούτε ποτέ θα γλυκαθούν
οι πόνοι μου από σένα.

Μα όπου πάω κι όπου σταθώ
θα ’χω στα μάτια τη ματιά σου.
Μα όπου πας κι όπου σταθείς
θα ’χεις τον πόνο μου μαζί σου.

Ήμουν δικός σου, ήσουν δική μου,
μα τώρα άλλος σ’ αγαπά
και κόβει απ’ τον κήπο σου
ό,τι εγώ έχω σπείρει.

Απ’ την καρδιά σου ένα παιδί
μου λέει στερνό αντίο.
Στερνό αντίο λέω κι εγώ
και φεύγω πικραμένος.

Έρχομαι απ’ τα μπράτσα σου,
δεν ξέρω προς τα πού να πάω.
Κι απ’ τα βαθιά σου ένα παιδί
γονατισμένο μας κοιτάζει.

Ετικέτες Ξένοι Ποιητές

Ακούτε: Γερνάς και σκοτεινιάζει

του Μάνου Λοΐζου
σε ποίηση Τάσου Λειβαδίτη

με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου

cds: Για μια μέρα ζωής (1980) και
"Όλα θυμίζουν τον Μάνο Λοΐζο" cd.7 [από το Βήμα]


Ήταν ατέλειωτη η μέρα
κι ως νύχτωνε σε μια γωνιά
μ' ένα τσιγάρο, του πατέρα
τους άντρες παίζαμε κρυφά.

Τώρα η μέρα σε τρομάζει
γύρω αποτσίγαρα σωρός
και πια δεν είναι γυρισμός
γερνάς και σκοτεινιάζει.

Γέλια παιδιών έξω απ' το σπίτι
πέτρες στην τσέπη της ποδιάς
μα έφτανε ένα νεκρό σπουργίτι
για να σε κάνει να πονάς.

Ετικέτες Έλληνες ποιητές 4, Μάνος Λοΐζος, ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

Ακούτε: Ο έρωτας δεν ήτανε δοσμένος

του Θανάση Νικόπουλου
σε ποίηση Χριστόφορου Λιοντάκη

με τον Κώστα Θωμαΐδη και την Παιδική Πολυφωνική Χορωδία Πάτρας

cd: Θανάσης Νικόπουλος - Μοναχικοί Σαλτιμπάγκοι - Κώστας Θωμαΐδης


Ζήσαμε σ' ώρες ασχημάτιστες
Δοσμένοι
Άλλοτε
Στη μυσταγωγία των πρωινών ωρών
Κι άλλοτε
Στην τελετή των διαδοχικών αποκαλύψεων
Με προσωπεία
Πάντα πρόχειρα
Και δάχτυλα καλογυμνασμένα
Έτοιμα γιά κάθε περίσταση
Συνεχίζουν τώρα οι φωνές
Μέσα στο θόρυβο του χρόνου
Στις νύχτες δίχως μέλλον
Το όνειρο δεν μας ανήκει
Ο έρωτας δεν ήτανε δοσμένος
Η τελευταία μάσκα,η μάσκα της ανυπαρξίας
Έγινε ένα με το δέρμα
Μάσκες πέφτουν διαδοχικά
Όταν ακόμα υπήρχε θέση για πολλά
Ο έρωτας δεν ήτανε δοσμένος
Το όνειρο δεν μας ανήκει


(Οι στίχοι είναι γραμμένοι από τον χρήστη cactus για το stixoi.info)

Ετικέτες Έλληνες ποιητές 4