jukebox, η ποίηση στο τραγούδι

174 ~ Nάνος Βαλαωρίτης (1921)

2011-10-14T07:50:00.002+03:00

Ακούτε: Κάποιος

των Ωχρά Σπειροχαίτη σε ποίηση Νάνου Βαλαωρίτη

με τους Ωχρά Σπειροχαίτη

Δεύτερος δίσκος (Φθινόπωρο 2002)

κάποιος κοιτάει μέσα μου και βλέπει ότι με βλέπει
κάποιος ακούει μέσα μου κι ακούει ότι μ' ακούει
με συναντάει το απόγευμα σε μια γωνιά του δρόμου
μαντεύοντας ποιος θα 'ναι κει κι όσα θα μου συμβούνε

κάποιος που είναι μέσα μου μου χτίζει ένα σπιτάκι
και το γκρεμίζει γρήγορα πριν να το κατοικήσω
κάποιος που είναι πάντοτε μπροστά και δε μ' αφήνει
κλείνοντας και φράζοντας το δρόμο να περάσω

κάποιος κινείται μέσα μου και ξεκινάει σαν τρένο
γεμάτος ανυπόμονους κι ωραίους ταξιδιώτες
κάποιος μου λέει πως είν' αργά και δε θα ρθούν εγκαίρως
να μας γλιτώσουν οι καλοί απ' τις κακές διαθέσεις

κάποιος μου λέει για στάσου ένα λεπτό περίμενε
στάσου να δω ποιος είσαι συ ποιος είν' αυτός πού πάμε
μα ήταν άλλος απ' αυτό που νόμιζα πως ήταν
και που' ναι πάντα μακριά από εκείνου που είναι

κάποιος θυμάται μέσα μου έναν παλιό του φίλο
τότε που πέφταν κανονιές η μια πάνω στην άλλη
κάποιος μου λέει δεν είμαι γω που γράφω αυτήν την ώρα
μα ένα χέρι ελαστικό που σπρώχνει το δικό μου

κάποιος μιλάει μέσα μου όταν μιλάω με κάποιον
και του εξηγεί πώς γίνεται το κάθε τι στον κόσμο
πώς γίνεται το ανώμαλο απ' το κανονικό
και ο καπνός απ' τη φωτιά πώς βγαίνει γαλανόλευκος

κι απ' τη βροχή το σύννεφο πώς χαμηλώνει αθόρυβα
κι αδειάζοντας πώς πέθαινε επάνω από τα σπίτια
κι από την πόρτα του μυαλού μια σκέψη πώς μπαινόβγαινε
αλείβοντας τα λόγια της με της μιλιάς το μέλι

ένας σκορπιός τρυπήθηκε απ' το κεντρί του μόνος
κάποιο ρολόι αδέσποτο μπερδεύοντας τις ώρες
χτυπούσε οκτώ στις έντεκα και δώδεκα στις μία
απάνω στο καμπαναριό ή μέσα στην καρδιά μου

ανοίξτε αμέσως για να μπει αυτός ο κάποιος άλλος
να μπει απ' το παράθυρο όπως μια πεταλούδα
που με κοιτάει όταν κοιτώ μέσα στον εαυτό μου
μες το δικό μου πρόσωπο το πρόσωπο ενός άλλου

173 ~ Βασίλης Ρώτας (1889-1977)

2011-10-02T07:51:00.000+03:00

Ακούτε: Ο Γιάννης και η Μαριώ

του Γιάννη Σπανού
σε ποίηση Βασίλη Ρώτα

με την Αρλέτα

άλμπουμ: Ανθολογία Β Γιάννη Σπανού (1968)

Το Γιάννη καμαρώστε που βγαίνει στο σεργιάνι
με την κουτσή Μαριώ του, τον στραβαρίδη Γιάννη!

Φορεί καπέλο μαύρο, καδένα ολοχρυσή
τη Μάρω από το χέρι περήφανα κρατεί.

Περήφανη η κοιλίτσα φουσκώνει της Μαριώς
τηνε φούσκωνει ο δράκος, του Γιάννη ο πρώτος γιος.

Το Γιάννη καμαρώστε που βγαίνει στο σεργιάνι
με την κουτσή Μαριώ του, τον στραβαρίδη Γιάννη!

Τη Μάρω από το χέρι περήφανα κρατεί
μπροστά κοιτάζει η Μάρω, μα ο Γιάννης δω κι εκεί.

Γιάννη, μπροστά σου κοίτα και μη στραβοθωρής'
αυτήν την έχει ο Μήτρος, κ' εκείνη ο Θοδωρής!

Γιάννη, στο σπίτι πάμε, δε βρίσκομαι καλά!
Πράσινη πέφτει χάμω - προφτάστε αγκομαχά!

Φέρτε γιατρό του Ρήγα, του παλατιού μαμή -
χαλάλι τη Μαριόγκα, γλυτώστε το παιδί!

Κι ουδέ παιδί γλυτώνοει, κ' η Μάρω δε φελά.
Κλάψε - πού νάβρης Γιάννη, κουτσή Μαριώ ξανά!

172 ~ Ντίνος Χριστιανόπουλος (1931)

2011-09-22T07:44:00.000+03:00

Ακούτε: Τι να τα κάνω τα τραγούδια σας

του Διονύση Σαββόπουλου
σε ποίηση Ντίνου Χριστιανόπουλου

με τον Διονύση Σαββόπουλο

cd: O Σαββόπουλος πριν το Φορτηγό (1996)

Τι να τα κάνω τα τραγούδια σας
ποτέ δε λένε την αλήθεια
ο κόσμος υποφέρει και πονά
κι εσείς τα ίδια παραμύθια

Τι να τα κάνω τα τραγούδια σας
είναι πολύ ζαχαρωμένα
ταιριάζουν για σοκολατόπαιδα
μα δεν ταιριάζουνε για μένα

171 ~ Μελέαγρος

2011-09-12T16:01:00.001+03:00

Ακούτε: Θα πλέξω μενεξέδες

του Νότη Μαυρουδή
σε ποίηση Μελέαγρου και
μετάφραση Ηλία Πετρόπουλου

με τον Παντελή Θαλασσινό

cd: Νότης Μαυρουδής, η συναυλία στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού (2004)

Θα πλέξω μενεξέδες και μυρτιές και νάρκισσους
και κρίνα γελαστά θα πλέξω.

Θα πλέξω υάκινθους και άσπρα τριαντάφυλλα
που τόσο αγαπά εκείνη.

Θα πλέξω στεφάνι το μέτωπο να στολίζει
και τα ολόχρυσα μαλλιά της.

Θα πλέξω μενεξέδες και μυρτιές και νάρκισσους
και κρίνα γελαστά θα πλέξω.

170 ~ Κική Δημουλά (1931)

2011-07-26T07:56:00.000+03:00

Ακούτε: Τύχη Κοινή

του Κώστα Γανωτή
σε ποίηση Κικής Δημουλά

με τον συνθέτη

cd: Εκποίηση 1. Γανωτής // Παρασκευόπουλος / Μπαρμπαγάλας (2010)

Οι δρόμοι μου,
οι δρόμοι σας
κι αυτό.

Εκείνος,
εγώ
κι αυτό.

Οι νυμφίοι Μάιοι,
το κατάλληλο ένδυμα
κι αυτό.

Το άμαχο αίσθημα,
το κρυμμένο μαχαίρι
κι αυτό.

Η οδεύουσα δίψα,
η καλή Σαμαρείτις
κι αυτό.

Η μακροζωία των ονείρων,
η εργατικότης των ελπίδων
κι αυτό.

Οι άλτες όρκοι πάνω από το χρόνο,
η φυλλοβόλος μνήμη
κι αυτό.

Ο απαραίτητος ήλιος,
η ξαφνική ωραία διάθεση
κι αυτό.

Η άμιλλα των κίτρινων φύλλων
για μια ψύxραιμη πτώση,
η ποίηση που τα εμψυxώνει
κι αυτό.

Η ανομβρία,
η βροxή
κι αυτό.

Η μύηση των αγαλμάτων
στις δικές μας μεθόδους ανίας,
η θυσία όλο και κάποιας Ιφιγένειας
για ένα ψωροφύσημα ανέμου
κι αυτό.

Η εκγύμναση των λέξεων
να περνούν μέσ' απ' τη σιωπή,
η εκγύμναση της σιωπής
να περνά μέσ' απ' τις λέξεις
κι αυτό.

Το αυστηρώς φρουρούμενο μέλλον
κι η αρπαγή του στο τέλος
απ' αυτό:

Το ανώφελο.

169 ~ Ρώμος Φιλύρας (1898-1942)

2011-07-16T08:04:00.000+03:00

Ακούτε: Οι ερχόμενες

του Μανώλη Γαλιάτσου
σε ποίηση Ρώμου Φιλύρα

με τον Δημήτρη Ζερβουδάκη

cd: Του Μάγου τα παιχνίδια, Μανώλης Γαλιάτσος (2005)

Ν' ανοιγοκλείνει η κουρτίνα και πίσω να φεύγουν,
να 'ρχονται εδώθε, να μας αγγίζει η πνοή των,
κι οι τεμπελιές μας οι αθώες που πάντα μάς ρεύουν,
ν' ανοιγοκλείνουν κι αυτές, δροσισμένες μαζί των.

Μαζί μ' Εκείνες, που πλάι μας με λύσσα βρυάζουν,
μεσ' στην αυλή, στο σαλόνι, στον πολυθόρυβο δρόμο,
που μας κοιτάνε, μας γνέφουν, γελούν και φαντάζουν
προς τη ματιά μας και στ' όνειρο και με πανέρια στον ώμο.

Στο γλυκολάλο τ' αέρι ανεμίζει και φέρνει
τα προσωπάκια τους όλα, γλυκά, ροδισμένα,
είναι ξανθές και μελάχρες, λαχτάρα τις παίρνει
γ' αυτά τα μάτια μας σε γλυκό δάκρυ λουσμένα.

Θα μπουν μαζί και θ' απλώσουν τα χέρια,
θα μας χαϊδέψουν μαλλιά, στον αγέρα σπαρμένα,
θα μας μιλήσουν γλυκά σ' αγκαλιάσματα αιθέρια,
θα μας φιλήσουν με χείλη απαλά, μυρωμένα.

Κι όπως η βάρκα το κύμα μες στο μαϊστράλι,
όπως σαλεύουν να φθάσουν, ν' αγγίσουν στο μώλο,
έτσι τις σέρνει σε μένα, κοντά στ' ακρογιάλι
έν' αεράκι ν' αδειάσει το τσούρμο τους όλο.

Να ξεχωρίσουνε τέλος τα σώματα εμπρός μου
απ' την ανοιγμένη κουρτίνα στήλες να προβάλλουν,
από μακριά κι αν φθασμένες, τα πέρα του κόσμου,
να γίνουν σωστές σιλουέτες, χωρίς ν' αμφιβάλλουν.

Κι όλο να τρέμει η κουρτίνα, κοντά στο φεγγίτη,
όλο ν' αμπώχνουν οι πρώτες, λαχτάρα να ιδούνε,
ναν τις ιδώ να γεμίζουνε τέλος το σπίτι,
να μη χωρούν και να μείνουν και στην αυλή να μιλούνε.

Ήρθαν μα δεν τις θέλω τόσες κοντά μου,
είναι πάρα πολλές, με κουράζουν, μ' αλλάζουν,
παρ' τες, μητέρα! να φύγουν, αν ήρθαν -αλλιά μου-.
όλα τα βίτσια μου αν δουν, θα σπαράζουν.

Είναι πολλές, ένα πλήθος εγκάρδιο για μένα,
γιατί δεν ήπια παρά την ψυχή των,
μόνο τα λόγια τους άκουσα, μάνα μου, τα χαϊδεμένα,
κι ύστερα φύγαν, ήταν πάρα πολλές, προς τη γη των.

Είχα φυλάξει βαθιά μου μονάχα τη χάρη,
μονάχα τ' όνειρο - δεν ονειρεύομαι τώρα;
Χωρίς ν' αφήνουν κανέναν ίσκιο κι αχνάρι,
τις είχα ιδεί να μου φέρνουν περίσσια τα δώρα.

168 ~ Νίκος Γκάτσος (1911-1992)

2011-07-06T18:00:00.001+03:00

Ακούτε: Κάποια νύχτα

του Δήμου Μούτση
σε ποίηση Νίκου Γκάτσου

με την Βίκυ Μοσχολιού

άλμπουμ: Δήμου Μούτση, Συνοικισμός Α - Μοσχολιού, Καλογιάννης (1972)

Κάποια νύχτα θα σβήσω τ' αστέρια
κουρασμένος κοντά σου θα 'ρθώ,
θα ζεστάνω τα δυο σου τα χέρια
και τραγούδι πικρό θα σου πω.

Μη μου λες να σου φέρω τον ήλιο
δε μπορώ, δε μπορώ, δε μπορώ.
Σκοτεινό της καρδιάς το βασίλειο
κι η αγάπη σημάδι λαμπερό.

Αχ χελιδονάκι μου! θέλω να πετάξω
τ' όνειρο ν’ αλλάξω στον ύπνο σου.
Μη ρωτάς να μάθεις γιατί.
Κοιμήσου...

167 ~ Leonard Norman Cohen (1934)

2011-06-26T08:04:00.000+03:00

Ακούτε: Famous blue raincoat

του Λέοναρντ Κοέν
σε ποίηση του ίδιου

με τον ποιητή και συνθέτη, Λέοναρντ Κοέν

albums: Leonard Cohen, Live at the Isle of Wight 1970 και Leonard Cohen, Songs of love and hate (1971)

It's four in the morning, the end of December
I'm writing you now just to see if you're better
New York is cold, but I like where I'm living
There's music on Clinton Street all through the evening.

I hear that you're building your little house deep in the desert
You're living for nothing now, I hope you're keeping some kind of record.

Yes, and Jane came by with a lock of your hair
She said that you gave it to her
That night that you planned to go clear
Did you ever go clear?

Ah, the last time we saw you you looked so much older
Your famous blue raincoat was torn at the shoulder
You'd been to the station to meet every train
And you came home without Lili Marlene

And you treated my woman to a flake of your life
And when she came back she was nobody's wife.

Well I see you there with the rose in your teeth
One more thin gypsy thief
Well I see Jane's awake -

She sends her regards.
And what can I tell you my brother, my killer
What can I possibly say?
I guess that I miss you, I guess I forgive you
I'm glad you stood in my way.

If you ever come by here, for Jane or for me
Your enemy is sleeping, and his woman is free.

Yes, and thanks, for the trouble you took from her eyes
I thought it was there for good so I never tried.

And Jane came by with a lock of your hair
She said that you gave it to her
That night that you planned to go clear

Sincerely, L. Cohen

*

...και με την Marissa Nadler, από το άλμπουμ Songs III: Bird On The Water (2007)

166 ~ Γιώργος Κοροπούλης (1960)

2011-06-16T17:01:00.001+03:00

Ακούτε: (VII. Τα ρέστα Του) Σ' έχω ξεχάσει πιο πολύ

του Λεωνίδα Μαριδάκη
σε ποίηση Γιώργου Κοροπούλη
(Ελλειπτική, 1998)

με τον συνθέτη

cd: Λεωνίδας Μαριδάκης, Αβάδιστα (2005)

Κάποτε ζούσαμε μαζί
(λένε, τα λάθη είναι μοιραία)'
τώρα καθένας μόνος ζει
και μόνος λείπει στην παρέα.

Φίλοι στο δρόμο σ' έχουν δει,
δεν είδανε με ποιον μαλώνεις'
έχεις κρατήσει το παιδί
που ήμουν, και το μεγαλώνεις.

Στον ίδιο δρόμο έχω χαθεί
σαν να μου άφησαν το χέρι'
άλλον θα βρεις, θα 'ναι σπαθί
θα κόψεις κάθε νταραβέρι.

(Τις δυο φτερούγες το πουλί,)
Σαν δυο φτερούγες στη ζωή
τους δυο σας ο έρως θα κινήσει...
Σ' έχω ξεχάσει πιο πολύ
απ' όσο αυτός θα σε γνωρίσει.

165 ~ Γιάννης Κουγιούλης (1905-2002)

2011-06-06T08:35:00.002+03:00

Ακούτε: Ταξίδι στα Κύθηρα (Καλημέρα σας)

του Διονύση Σαββόπουλου
σε ποίηση Γιάννη Κουγιούλη

album (OST): Happy Day (1976)

Πόση καλωσύνη
γύρω μου κι εντός
από του παντός
τη μεγαλωσύνη!

Βάρκα με προσμένει
μ' ανοικτό πανί,
κι οι εφτά ουρανοί
πάνω μου ανοιγμένοι.

Μόνος στο πλευρό μου
σύντροφο πιστό
απ' τον κόσμο αυτό
πήρα τ' όνειρό μου.

Τραγουδώ βαθειά μου.
Σε ψιλή κλωστή
έχει κρεμαστεί
κ' η στερνή χαρά μου...

(το ποίημα είναι από την Ανθολογία Νεοελληνικής Ποιήσεως 1708-1971
του Σπύρου Κοκκίνη - εκδ: Εστία, 1971)

164 ~ Federico García Lorca (1898-1936)

2011-05-27T07:57:00.000+03:00

Ακούτε: Η παντέρμη

του Μίκη Θεοδωράκη
σε ποίηση Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα
και απόδοση Οδυσσέα Ελύτη

με την Αρλέτα

άλμπουμ: Μίκης Θεοδωράκης, Romancero Gitano του Federico García Lorca (1978)

Σκάβουν το χώμα οι πετεινοί
σκάβουν ζητώντας την αυγή
την ώρα που στα σκοτεινά
βγαίνει η Παντέρμη και γυρνά.

Μαύρη μαυρίλα είν' η ψυχή της
κι ωχρό μπακίρι το πετσί της
τα στήθια της ωσάν τ' αμόνια
που τα κτυπούν χωρίς συμπόνια.

-Παντέρμη τι ζητάς εδώ,
μόνη σου δίχως σύντροφο;

-Κι αν είναι κάτι πού ζητώ
πε μου τι νοιάζει εσένανε;
Ζητάω εκείνο που ζητώ,
ζητάω την ίδια εμένανε.

-Παντέρμη πες ποιος ο καημός σου
ποιος ο αγιάτρευτος καημός σου

-Ποιος ο καημός μου; μαύρη πίσσα
εγίνη η λινή μου η πουκαμίσα
και μες στο σπίτι σαν τρελλή
σούρνω το ξέπλεκο μαλλί.

-Παντέρμη λούσε το κορμί σου
λούσ' το χελιδονόνερο
κι άσε κυρά μου την ψυχή σου
άσ' την να βρει αναπαμό.

Άχου τσιγγάνικες ψυχές
κι ολόκρυφες νεροσυρμές
πίκρες μαζί και θάματα
στα μακρινά χαράματα

...και η εκτέλεση με την Μαρία Φαραντούρη
από το άλμπουμ: Θεοδωράκης διευθύνει Θεοδωράκη, νο.2 (1971)

163 ~ Arthur Rimbaud (1854-1891)

2011-05-17T08:59:00.000+03:00

Ακούτε: Όταν πια δεν θα 'μαι εδώ

του Χρίστου Τσιαμούλη
σε ποίηση Αρθούρου Ρεμπώ

με τον Μανώλη Μητσιά και την Άρτεμι Πανταζή

cd: Δωδεκάορτο, Χρίστος Τσιαμούλης (2007)

Τι παράξενα θα σου φανούν
όταν πια δεν θα 'μαι δω
όλα όσα έχεις υποφέρει.
Όταν πια δεν θα 'χεις
την καρδιά μου γι αποκούμπι
μηδέ τούτα τα χείλη
πάνω στα μάτια σου.
Γιατί θα πρέπει να φύγω μακριά
πολύ μακριά μια μέρα.

162 ~ Κ.Χ. Μύρης (1937)

2011-05-07T17:35:00.000+03:00

Ακούτε: Όχθη

του Μίκη Θεοδωράκη
σε ποίηση Κ.Χ. Μύρη

με την Παιδική Χορωδία του Δημήτρη Τυπάλδου και την Παιδική Χορωδία του Σπύρου Λάμπρου

cd: 2 Παιδικές Χορωδίες μαζί σε 42 τραγούδια για παιδιά και μεγάλους, Ονειρικό (2008)

Στάσου στην όχθη και κοίτα το ρέμα
τι κουβαλάει στο μαύρο νερό.
Δέντρα κομμένα ψοφίμια και αίμα
γέλιο κυμάτων και κλάμα χλωρό.

Ποιος είμαι και πού πάω
ρωτάω ζητάω τι φεύγει τι μένει
και τι δε γερνά.

Στάσου στην όχθη του άπειρου χρόνου
δες τι γοργά ταξιδεύει το φως.
Σκύψε ν' ακούσεις το θρήνο του πόνου
που της χαράς είναι σταυραδερφός.

Στάσου στην όχθη και δες το ποτάμι
μη σε πλανέψει βουή και βυθός
γη κι ουρανό και ζωή και καλάμι
τα κυβερνάει ο ίδιος ρυθμός.

161 ~ Βιτσέντζος Κορνάρος (1553 – 1613)

2011-04-27T07:54:00.003+03:00

Ακούτε: [Όσο στερεύγομαι]

του Λουδοβίκου των Ανωγείων
σε ποίηση Βιτσέντζου Κορνάρου
(από τον Ερωτόκριτο)

με την Λιζέτα Καλημέρη

cd: Λιζέτα Καλημέρη, Δεξιά κι αριστερά (2009)

«Νένα, μεγάλη πείραξην έχω στο νου μου μέσα, (631)
και τα τραγούδια κι οι σκοποί αξάφνου μ' επλανέσα,
και πεθυμώ και ραθυμώ να μάθω, να κατέχω,
ποιος είν' αυτός που τραγουδεί, κι έγνοια μεγάλην έχω.
. . . . . .
Τα λόγια του τα γνωστικά κάθομαι και λογιάζω, (859)
γραμμένα τα 'χω και συχνιά κλαίγοντας τα διαβάζω.
. . . . . .
Κάτεχε, όσο στερεύγομαι το πράμα οπού μ' αρέσει, (839)
τόσο πλια μες στα σωθικά σπίθες φωτιάς με καίσι.

160 ~ Κώστας Καρυωτάκης (1896-1928)

2011-04-17T11:40:00.000+03:00

Ακούτε: Αγάπη

του Μίκη Θεοδωράκη
σε ποίηση Κώστα Καρυωτάκη

με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου

album: Καρυωτάκης - Μίκης Θεοδωράκης, Βασίλης Παπακωνσταντίνου (1984)

Κι ήμουν στο σκοτάδι. Κι ήμουν το σκοτάδι.
Και με είδε μια αχτίδα.

Δροσούλα το ιλαρό το πρόσωπό της
κι εγώ ήμουν το κατάξερο ασφοδίλι.
Πώς μ' έσεισε το ξύπνημα μιας νιότης,
πώς εγελάσαν τα πικρά μου χείλη!

Σάμπως τα μάτια της να μου είπαν ότι
δεν είμαι πλέον ο ναυαγός κι ο μόνος,
κι ελύγισα σαν από τρυφερότη,
εγώ που μ' είχε πέτρα κάνει ο πόνος.

159 ~ Οδυσσέας Ελύτης (1911-1996)

2011-04-07T08:30:00.009+03:00

Ακούτε: ιβ' [Ανοίγω το στόμα μου]

του Μίκη Θεοδωράκη
σε ποίηση Οδυσσέα Ελύτη

με τον Γρηγόρη Μπιθικώτση (σήμερα, 6 χρόνια)

album: Μίκη Θεοδωράκη, το Άξιον Εστί του Οδυσσέα Ελύτη (1969)

Ανοίγω το στόμα μου κι αναγαλλιάζει το πέλαγος
Και παίρνει τα λόγια μου στις σκοτεινές του τις σπηλιές
Και στις φώκιες τις μικρές τα ψιθυρίζει
Τις νύχτες που κλαιν των ανθρώπων τα βάσανα.

Χαράζω τις φλέβες μου και κοκκινίζουν τα όνειρα
Και τσέρκουλα γίνονται στις γειτονιές των παιδιών
Και σεντόνια στις κοπέλες που αγρυπνούνε
Κρυφά για ν' ακούν των ερώτων τα θαύματα.

Ζαλίζει τ' αγιόκλημα και κατεβαίνω στον κήπο μου
Και θάβω τα πτώματα των μυστικών μου νεκρών
Και τον λώρο το χρυσό των προδομένων
Αστέρων τους κόβω να πέσουν στην άβυσσο.

Σκουριάζουν τα σίδερα και τιμωρώ τον αιώνα τους
Εγώ που δοκίμασα τις μυριάδες αιχμές
Κι από γιούλια και ναρκίσσους το καινούριο
Μαχαίρι ετοιμάζω που αρμόζει στους Ήρωες.

Γυμνώνω τα στήθη μου και ξαπολυούνται οι άνεμοι
Κι ερείπια σαρώνουνε και χαλασμέvες ψυχές
Κι απ' τα νέφη τα πυκνά τής καθαρίζουν
Τη γη, να φανούν τα Λιβάδια τα Πάvτερπνα!

(* Με αφορμή την επετειακή ανάρτηση της Βίκυς Παπαπροδρόμου. Αφιερωμένο.)

158 ~ Ιάκωβος Καμπανέλλης (1922–2011)

2011-03-29T23:58:00.009+03:00

Ακούτε: Φίλοι κι αδέλφια

του Σταύρου Ξαρχάκου
και του Ιάκωβου Καμπανέλλη (σήμερα)

με τον Νίκο Ξυλούρη και τον θίασο της παράστασης "Το μεγάλο μας τσίρκο"

lp: Το μεγάλο μας τσίρκο (1975)

Φίλοι κι αδέλφια, μανάδες, γέροι και παιδιά,
στα παραθύρια βγείτε και θωρείτε
ποιοι περπατούν στα σκοτεινά και σεργιανούνε στα στενά
- φίλοι κι αδέλφια, μάνες, γέροι και παιδιά.

Γράφουν σημάδια, μηνύματα στο βασιλιά
Σα δε φωνάξεις, έβγα να το γράψεις
Να μην σ' ακούσουν τα σκυλιά, βγάλε φωνή χωρίς μιλιά
- σημάδια και μηνύματα στο βασιλιά.

Ήταν στρατιώτες, καπεταναίοι και λαϊκοί,
Όρκο σταυρώσαν πάνω στο σπαθί τους
Η λευτεριά να μην χαθεί, όρκο σταυρώσαν στο σπαθί
- καπεταναίοι, στρατιώτες, λαϊκοί.

Κι όπου φοβάται φωνή ν' ακούει απ' το λαό
σ' έρημο τόπο ζει και βασιλεύει
Κάστρο φυλάει ερημικό, έχει το φόβο φυλαχτό
- όπου φωνή φοβάται ν' ακούει απ' το λαό.

Γη παιδεμένη με σίδερο και με φωτιά
για κοίτα ποιον σου φέρανε καημένη
να σ' αφεντεύει από ψηλά, τα κρίματά σου είναι πολλά
- γη που το σίδερο παιδέψαν κι η φωτιά.

Καίει το φυτίλι, ξεθηκαρώνουν τα σπαθιά
κάνουν βουλή συντακτική και γράφουν
Το θέλημά τους στα χαρτιά κι η κοσμοθάλασσα πλατιά
- κάνουν βουλή, ξεθηκαρώνουν τα σπαθιά.

Τρεις του Σεπτέμβρη μανάδες, γέροι και παιδιά
στα παραθύρια βγείτε και θωρείτε
ποιοι περπατούν στα σκοτεινά και σεργιανούνε στα στενά
- Τρεις του Σεπτέμβρη μάνες, γέροι και παιδιά.

157 ~ Διονύσιος Σολωμός (1798-1857)

2011-03-21T16:22:00.001+02:00

Ακούτε: Η αγνώριστη

του Νίκου Ξυδάκη
σε ποίηση Διονυσίου Σολωμού

με τον συνθέτη

album: Νίκος Ξυδάκης, Διονυσίου Σολωμού Προς τον κύριον Γεώργιον Δε Ρώσση(1990)

Ποια είναι τούτη
που κατεβαίνει
ασπροεντυμένη
οχ το βουνό;

Τώρα που τούτη
η κόρη φαίνεται,
το χόρτο γένεται
άνθι απαλό'

κι' ευθύς ανοίγει
τα ωραία του κάλλη,
και το κεφάλι
συχνοκουνεί'

κι' ερωτεμένο
να μη το αφήση,
να το πατήση,
παρακαλεί.

Κόκκινα κι' όμορφα
έχει τα χείλα,
ωσάν τα φύλλα
της ροδαριάς,

όταν χαράζη,
και η αυγούλα
λεπτή βροχούλα
στέρνει δροσιάς.

Και των μαλλιώνε της
τ' ωραίο πλήθος
πάνου στο στήθος
λάμπει ξανθό.

Έχουν τα μάτια της,
οπού γελούνε,
το χρώμα που 'ναι
στον ουρανό.

Ποια είναι τούτη
που κατεβαίνει
ασπροεντυμένη
οχ το βουνό;

156 ~ Νικόλαος Πετιμεζάς - Λαύρας (1872-1952)

2011-03-12T00:30:00.000+02:00

Ακούτε: Το ξαρραβώνιασμα

του Γιάννη Σπανού
σε ποίηση Νικόλαου Πετιμεζά - Λαύρα

με την Καίτη Χωματά

album: Καίτη Χωματά 3 (1969) και cd: Καίτη Χωματά, Μικρό ταξίδι στο γιαλό (2010)

Δος του, καλέ μητέρα μου, δος του το δαχτυλίδι
να το κρεμάη με τ' άλλα του κλειδιά,
μαλαματένιο δεύτερο να φτιάση έν' αντικλείδι
να κρυφανοίξη κι αλληνής καρδιά.

Δος του, καλέ μητέρα μου, τα τζοβαΐρια πίσω,
στολίδια και γιορντάνια του λαιμού,
και σου κρατάω το λόγο μου πως θ' απολησμονήσω
κι αυτόν και τις αγάπες του καημού.

Μ' απ' όλα τα χαρίσματα, μανούλα μ', πιο πολύ,
- το 'χω 'ς νου και βάρος μου περίσσο -,
για κείνο του αρραβώνα μας το μοναχό φιλί
πώς να 'ταν βολετό να του γυρίσω.

155 ~ Γεώργιος Χορτάτζης (16ος/17ος αιώ.)

2011-03-03T16:23:00.002+02:00

Ακούτε: [Πάθη από τον έρωτα]

του Μάνου Χατζιδάκι
σε ποίηση Γεωργίου Χορτάτζη(από την "Ερωφίλη")

με την Φλέρη Νταντωνάκη

album: Μάνου Χατζιδάκι, Ο μεγάλος ερωτικός (1972)

Τα γέλια με τα κλάηματα, με τη χαράν η πρίκα,
μιαν ώραν εσπαρθήκασι κι ομάδι εγεννηθήκα,
γιαύτος μαζί γυρίζουσι και το 'να τ' άλλο αλλάσσει,
κι όποιος εγέλα το ταχύ, κλαίγει πριχού βραδιάση'
για κείνο βλέπω τη χαρά κι εγώ την εδική μου
πως θα γυρίση σ' άμετρη πρίκα και παιδωμή μου,
και στέκομαι τρεμάμενη σα να 'χα να περάσω
μια θυμωμένη θάλασσα γη άγριο κιανένα δάσο.
Μοίρα κακή κι αντίδικη, τυραννισμένη μοίρα,
Ποια πάθη απού τον Έρωτα, ποιές πρίκες δεν επήρα;
Πότες τους αναστεναγμούς, γη πότες τ' οχ οιμένα
τα χείλη μου εσκολάσασι τα πολυπρικαμένα;
πότες κι εμέ τ' αμμάτια μου μιαν ώραν εστεγνώσα,
πότες γλυκιά τα σφάλισα κι ανάπαψη μου δώσα;
Στη δούλεψι κι εις τσι καημούς μικρή περίσσια εμπήκα
τς αγάπης, κι όλα τα κακά κι η παιδωμές μ' ευρήκα'
μόνια μου με τον Έρωτα πασ' ώραν επολέμου,
και κιανενός δεν έδειχνα τα πάθη μου ποτέ μου'
χίλιες φορές μ' εδόξεψε, χίλιες να πιάνη τόπο
στο νου μου δεν τον άφηνα, μ' ένα γη μ' άλλο τρόπο,
χίλιες τ' αυτιά εμολύβωνα, για να μηδέ γροικούσι
τσι συργουλιές του τση γλυκιές, τα μέλη να πονούσι,
χίλιες με την πορπατηξιά, χίλιες με μια και μ' άλλη
στράτα την θέρμην του έσβηνα στο νου μου τη μεγάλη.
Μα κείνος, μάστορας καλός γιατ' ήτον του πολέμου,
μέρα και νύκτα δυνατό πόλεμον έδιδέ μου,
κι ώρες με τ' άρματα ως εχθρό, κι ώρες ξαρματωμένο
τον έβλεπα, σα φίλο μου περίσσ' αγαπημένο'
κι ώρες γλυκύς μου φαίνετο, κι ώρες πρικύς περίσσια,
κι ώρες στρατιώτης δυνατός, κι ώρες παιδάκιν ίσια'
κι ώρες μ' επαίδευγε άπονα, κι ώρες πολλές μ' εκράτει
γλυκότατες παρηγοριές και συργουλιές γεμάτη.
Χίλι' ακριβά τασσίματα μο 'τασσε πάσα μέρα,
και χίλια μο 'κτιζε όμορφα περβόλια στον αέρα'
χίλιες ζγουράφιζε χαρές μέσα στο λογισμό μου,
και χίλιες έδειχν' ομορφιές πάντα των αμματιώ μου'
τσι δυσκολιές μού σήκωνε κι απόκοτη έκανέ με,
μιλιές γλυκές μ' αρμήνευγε κι εδιδασκάλευγέ με,
τόσον, απού μ' ενίκησε, και δούλη απόμεινά του,
και τση καημένης μου καρδιάς την εξουσιά, 'δωκά του.
Κι εδά που καλορίζικη παρ' άλλην εκρατούμου,
και χίλιες έτασσα χαρές κι ανάπαψες του νου μου,
τόνε θωρώ τον πίβουλο και την αγάπη αρχίζει
την ψεύτικη, που μου 'δειχνε σε μάχη να γυρίζη.
Μα τον Πανάρετο θωρώ κι έρχεται σα θλιμμένο,
και το μαντάτο το πρικύ θε να'χη μαθημένο.

(με την ορθογραφία της Ποιητικής Ανθολογίας του Λίνου Πολίτη, βιβλίο τρίτο)

154 ~ Αθηνά Παπαδάκη (1945)

2011-02-21T07:59:00.000+02:00

Ακούτε: Το μυρωδικό

του Θανάση Νικόπουλου
σε ποίηση Αθηνάς Παπαδάκη

με τον συνθέτη και τον Γιάννη Ζάρα

cd: Θανάσης Νικόπουλος, τραγούδια του έρωτα και της θάλασσας (2001)

Στο θάνατο με φέρνει πιο κοντά
κάθε καινούργιο ρούχο που αγοράζω,
από βιτρίνα σε βιτρίνα
κι από ερωμένο σ' εραστή.
Γυμνή ντυμένη δεν αλλάζει,
στιγμιαίο θήραμα.

Αν σε φυγή τραπώ;
Σύσσωμο το είναι μου μ' επαναφέρει στην τάξη.
Ίσως τα τριαντάφυλλα μου δώσουν άφεση αμαρτιών,
αν και ξερά διαταράσσουν με το άρωμα.
Προτείνω ένα λουλούδι για το κοιμητήρι μου
κι όποιος το θυμηθεί.

153 ~ Χρίστος Ρουμελιωτάκης (1938)

2011-02-11T23:58:00.000+02:00

Ακούτε: Το τραγούδι της Βάλιας και του Λύκου

μουσική: Διάφανα Κρίνα
ποίηση: Χρίστου Ρουμελιωτάκη

με τα Διάφανα Κρίνα

cd: Διάφανα Κρίνα, ό,τι απόμεινε απ' την ευτυχία (2003)

Ένας λύκος κάθε βράδυ
μου τηλεφωνάει,
λέει πως είναι άγριος
κι ότι θα με φάει.

Λύκε, λύκε που γυρίζεις
μοναχός στο χιόνι,
έχω τη μανούλα μου
και δεν είμαι μόνη.

Ένας λύκος κάθε βράδυ
μου τηλεφωνάει
και μου λέει παραμύθια
και μου τραγουδάει.

Λύκε, λύκε δεν πιστεύω
ό,τι κι αν μου λες,
ξέρω ότι είσαι μόνος
και τα βράδια κλαις.

152 ~ Γιάννης Κακουλίδης (1946)

2011-02-01T23:56:00.000+02:00

Ακούτε: Πάνω στ' αργυρό σκαμνί

του Χριστόδουλου Χάλαρη
σε ποίηση Γιάννη Κακουλίδη

με τoν Νίκο Ξυλούρη

lp: Ο τροπικός της παρθένου (1973)

Πάνω στ' αργυρό σκαμνί
θρονιασμένη νια στα μαύρα
κι όλο πλέκει σιωπηλή
με χρυσάφι δυο γαϊτάνια.

Πέρασε του Ρήγα ο γιος
και του βασιλιός τ' αγγόνι
δυο λεφούσα από μπρος
και την πέρδικα ζυγώνει.

Πλέκε τα και κρόσαινέ τα
δώδεκα λογιώ κανέ τα.
Σε κανένα μη τα δώσεις
κι ύστερα το μετανιώσεις.

Δώσ' μου τα για χίλια γρόσα
κι άμα θέλεις κι άλλα τόσα,
δώσ' μου τα να σε θυμάμαι
τις βραδιές που δεν κοιμάμαι.

Δε μου τα 'δωκες με γρόσα
μ' εκατό και με διακόσα
μα τα δίνεις σαν ορίσω
πιο σιμά και σε φιλήσω.

151 ~ Κώστας Καρυωτάκης (1896-1928)

2011-01-22T00:58:00.000+02:00

Ακούτε: Ιδανικοί αυτόχειρες

του Λουκά Θάνου
σε ποίηση Κώστα Καρυωτάκη

με τον Νίκο Ξυλούρη

lp: Νίκος Ξυλούρης, Σάλπισμα (1978)

Γυρίζουν το κλειδί στην πόρτα, παίρνουν
τα παλιά, φυλαγμένα γράμματά τους
διαβάζουν ήσυχα, κι έπειτα σέρνουν
για τελευταία φορά τα βήματά τους.

Ήταν η ζωή τους, λένε, τραγωδία.
Θεέ μου, το φριχτό γέλιο των ανθρώπων,
τα δάκρυα, ο ιδρώς, η νοσταλγία
των ουρανών, η ερημία των τόπων.

Στέκονται στο παράθυρο, κοιτάνε
τα δέντρα, τα παιδιά, πέρα τη φύση,
τους μαρμαράδες που σφυροκοπάνε,
τον ήλιο που για πάντα θέλει δύσει.

Όλα τελείωσαν. Το σημείωμα να το,
σύντομο, απλό, βαθύ, καθώς ταιριάζει,
αδιαφορία, συγχώρηση γεμάτο
για κείνον που θα κλαίει και θα διαβάζει.

Βλέπουν τον καθρέφτη, βλέπουν την ώρα,
ρωτούν αν είναι τρέλα τάχα ή λάθος,
«όλα τελείωσαν» ψιθυρίζουν «τώρα»,
πως θ' αναβάλουν βέβαιοι κατά βάθος.

...και η πρώτη εκτέλεση με τον με τον Χρήστο Λεττονό από το album "Δήμος Μούτσης, Τετραλογία (1975)

150 ~ Τζελαλαντίν Ρουμί (1207–1273)

2011-01-12T08:24:00.000+02:00

Ακούτε: [Χίλιες ψυχές σ' ένα κορμί]

του Λεωνίδα Μαριδάκη
σε ποίηση Τζελαλαντίν Ρουμί και
απόδοση Καδιώς Κολύμβα
(από το βιβλίο "Τζελαλαντίν Ρουμί, Ο αγαπημένος - εκδ. Αρμός, 1995)

με την Αναστασία Έδεν

cd: Λεωνίδας Μαριδάκις, Αβάδιστα (2005)

Ω, πώς χωράει ο Αγαπημένος στην καρδιά μου.
παρακαλώ σε νύχτα πες του τα μυστικά μου

Χίλιες ψυχές σ' ένα κορμί
Χίλιες σοδειές σ' ένα δεμάτι
Χιλιάδες στρόβιλοι ουρανών
Στο μάτι μιας βελόνας.

Α, πώς κοιμάται ο Aγαπημένος στην καρδιά μου
παρακαλώ σε νύχτα πες του τα μυστικά μου

149 ~ Στέλιος Σπεράντζας (1888-1962)

2011-01-02T16:30:00.002+02:00

Ακούτε: Είμ' ένα μικρό παιδάκι

με τον Λουκιανό Κηλαηδόνη
σε ποίηση Στέλιου Σπεράντζα

album: Λουκιανός Κηλαηδόνης, Αχ! Πατρίδα μου γλυκιά (1993)

Είμαι ένα μικρό παιδάκι
ταπεινό και σε υμνώ
Θεέ μου κάνε η προσευχή μου
ν' ανεβεί στο ουρανό.

Στείλε μου άγγελο προστάτη
που η ψυχή μου λαχταρά,
στείλε Θεέ μου να με βάλει
κάτω απ' τ' άσπρα του φτερά.

Δείξε μου τον ίσιο δρόμο
και την στράτα την καλή
κάνε ν' αγαπώ τον κόσμο
κι από μένα πιο πολύ.

148 ~ Κώστας Ουράνης (1890-1953)

2010-12-21T17:30:00.000+02:00

Ακούτε: Οι νέες των επαρχιών

του Γιάννη Γλέζου
σε ποίηση Κώστα Ουράνη

με την Αρλέτα

lp: Στο ρυθμό του αγέρα (1968)

Τις νέες συλλογίζομαι στις απομακρυσμένες
τις επαρχίες, τα χλωμά και κρύα δειλινά,
όταν πίσω απ' το τζάμι τους κοιτάν στηλά το δρόμο
κι αναστενάζουνε γιατί κανένας δεν περνά...

Τις συλλογίζομαι στις θαμπές του φθινοπώρου ημέρες,
όταν κοιτάνε τη βροχή να πέφτει στην αυλή τους
κι ανασηκώνουν τους στενούς τούς ώμους τους το σάλι,
γιατί ένα ρίγος παγερό νοιώθουν ως την ψυχή τους...

Συλλογιστήκατε ποτέ τις νέες στις επαρχίες,
που περιμένουνε να 'ρθει, το βράδυ, η εφημερίδα,
για να διαβάσουν άπληστα το μυθιστόρημά της
και μάθουν τι απόγινε η όμορφη ηρωίδα;

Που ανταλλάσσουν καρτ-ποστάλ – "ιδίως τοπία κι άνθη" -
και διατηρούν ρομαντική, κρυφά, αλληλογραφία
μ' έναν άγνωστον, που μ' άπειρα χαρίσματα τον πλάθουν
κι εκείνος είναι ένας γραφεύς σε κάποια Δημαρχία;

Που γράφουν καλλιγραφικά - και μ' ανορθογραφίες -
"σκέψεις" μέσ' σε λευκώματα παρμένες στα βιβλία
και που με μελαγχολικά ψευδώνυμα υπογράφουν,
όπως" "Ανέραστος Ψυχή" ή "Θλιβερά καρδία";

Εγώ τις συλλογίζομαι τις νέες αυτές, που είναι
της Έμμας Μποβαρύ αδερφές - και πάντα καρτεράνε
το Νέο το ρομαντικό, τον πλούσιο, τον ωραίο,
που θα τους δώσει τη λαμπρή ζωή που λαχταράνε...

Πότε θα 'ρθεί; Πότε θα 'ρθεί από το γαλανό
βασίλειο της Χίμαιρας, μ' ερωτικά ανοιγμένη
την αγκαλιά, και να τον δουν να τους χαμογελά;
Τάχα γιατί τόσο πολύ ν' αργεί; Τι περιμένει;

Δεν ξέρει πως στην πένθιμη αυτή αναμονή
λυώνουν οι άσπρες τους ψυχές σα μάταιες λαμπάδες;
Και δεν φοβάται, σα θα 'ρθεί μια μέρα, να μη βρει
σβηστό το φώς και - αλλοίμονο - νεκρές τις Εστιάδες;

Πότε θα 'ρθεί; Κατάμονες και θλιβερές στο σπίτι
- στου φθινοπώρου τα χλωμά και κρύα δειλινά -
οι νέες των επαρχιών κοιτάν στηλά το δρόμο
κι αναστενάζουνε, γιατί κανένας δεν περνά...

147 ~ Γιάννης Ρίτσος (1909-1990)

2010-12-11T00:34:00.000+02:00

Ακούτε: [Τούτες τις μέρες]

του Χρήστου Λεοντή
σε ποίηση Γιάννη Ρίτσου

με τον Νίκο Ξυλούρη

lp: Χρήστου Λεοντή - Γιάννη Ρίτσου, καπνισμένο τσουκάλι (1975)

Τούτες τις μέρες ο άνεμος μας κυνηγάει.
Γύρω σε κάθε βλέμμα το συρματόπλεγμα
γύρω στη καρδιά μας το συρματόπλεγμα
γύρω στην ελπίδα το συρματόπλεγμα. Πολύ κρύο εφέτος.

Πιο κοντά. Πιο κοντά. Μουσκεμένα χιλιόμετρα μαζεύονται γύρω τους.
Μέσα στις τσέπες του παλιού πανωφοριού τους
έχουν μικρά τζάκια να ζεσταίνουν τα παιδιά.
Κάθονται στον πάγκο κι αχνίζουν απ' τη βροχή και την απόσταση.
Η ανάσα τους είναι ο καπνός ενός τραίνου που πάει μακριά, πολύ μακριά.
Κουβεντιάζουν και τότε η ξεβαμμένη πόρτα της κάμαρας
γίνεται σα μητέρα που σταυρώνει τα χέρια της και ακούει.

uploader: katoikossa

Με την Νένα Βενετσάνου

uploader: outis27

146 ~ Δημήτρης Βάρος (1949)

2010-12-01T00:36:00.000+02:00

Ακούτε: Ηλεκτρικός Θησέας

του Γιάννη Μαρκόπουλου
σε ποίηση Δημήτρη Βάρου

με τον Παύλο Σιδηρόπουλο και την Μαρία Φωτίου

άλμπουμ: Γιάννη Μαρκόπουλου, Ηλεκτρικός Θησέας (1988)

Με κάτασπρο πανί ένα καράβι απ' το πενήντα έχει να φανεί
και συ βιδώθηκες μες στο λιμάνι με ανθοδέσμη που 'χει μαραθεί.
Ηλεκτρικός Θησέας σε πηγάδι κι η Αριάδνη έχει μουγκαθεί.

Σε δίκασαν να σπαταλάς τα χρόνια σε μια ζωή χωρίς προοπτική.
Χάνεσαι σαν το γλάρο στην Ομόνοια και όταν ψάχνεις λύση στην φυγή
Πληρώνεις όσο-όσο τα διόδια και κομματιάζεσαι στην εθνική.
Ηλεκτρικός Θησέας σε πηγάδι κι Αριάδνη έχει μουγκαθεί.

Ποιος είναι ισοβίτης στο σκοτάδι ποιος αλαφιάζει δίχως πληρωμή;
Ποιος σκύβει στους αφέντες το κεφάλι και ποιος τα βράδια κλαίει σαν παιδί;
Ποιος ονειρεύεται πως κάποιοι άλλοι βγαίνουν και κάνουν πρώτοι την αρχή;
Ηλεκτρικός Θησέας σε πηγάδι κι η Αριάδνη έχει μουγκαθεί.

Ναυάγια ονείρων αρμενίζουν και τα κεφάλια γέμισαν σκουριά.
Στα σούπερ μάρκετ τέλειωσε η ελπίδα και συ κοκάλωσες στη σκαλωσιά.
Πού πήγαν οι τρακόσιοι του Λεωνίδα και τι θα πούμε τώρα στα παιδιά;
Ηλεκτρικός Θησέας και τα λοιπά.

Φοβάσαι ότι θα 'ρθει καταιγίδα και θα μας πνίξει όξινη βροχή,
βάλε σε γυάλα μέσα την πατρίδα και κρύψε την καλά μέσα στη γη.
Μήπως την ψάχνουν σαν την Ατλαντίδα αφού η Πανδώρα ανοίγει το κουτί.
Ηλεκτρικός Θησέας σε πηγάδι κι η Αριάδνη έχει μπερδευτεί.

Ψηφοθηρία, λόγοι κι εμβατήρια ποτέ δεν έφεραν την αλλαγή
για αυτό και χάθηκες στα σφαιριστήρια και μες στα γήπεδα την Κυριακή.
Τώρα καθώς κοιτάς τα διυλιστήρια ρωτάς ποιοι σ' έχουν βάλει στο κλουβί.
Ηλεκτρικός Θησέας σε πηγάδι κι η Αριάδνη έχει τρελαθεί.

Να κλείσεις θες πληγή θανατηφόρα και μες στα Νέα ψάχνεις για δουλειά.
Τα δάκρυά σου γίνονται μαστίγια και τον λαιμό σου σφίγγουν σα θηλιά.
Όσα τα κέρδισες με τα μαρτύρια τα παζαρεύουν πάλι στα χαρτιά.
Τρέχεις να ψάξεις μες στα καταφύγια και βρίσκεις μιαν αιχμάλωτη γενιά.

Μια πλαστική ανέμισες σημαία, πίστεψες σ' έναν άγνωστο θεό
κρέμασες το μυαλό σε μια κεραία ειδήσεις σίριαλ και τσίχλα ροκ.
Και πώς θα ξημερώσει άλλη μέρα όταν τα λάθη κλέβουν τον καιρό;
Και πώς θα ξημερώσει άλλη μέρα όταν το ψέμα σέρνει τον χορό;

Ζωγράφισε έναν ήλιο στο ταβάνι, μίλησε με τ' αγέρι της νυχτιάς
και χόρεψε μαζί με τη σκιά σου στους ήχους μιας αδύναμης καρδιάς.
Πάρε τηλέφωνο την μοναξιά σου ή βγες ξανά στον δρόμο της φωτιάς.

uploader: jetbeth

Με τους Βωξ

uploader: vmpouras

145 ~ Γιάννης Σκαρίμπας (1893-1984)

2010-11-21T00:32:00.000+02:00

Ακούτε: Ουλαλούμ...

του Νικόλα Άσιμου
σε ποίηση Γιάννη Σκαρίμπα

με τον Νικόλα Άσιμο

άλμπουμ: Το φανάρι του Διογένη (1989)
(πρώτη κυκλοφορία σε παράνομη κασέτα, το 1979)

Ήταν σαν να σε πρόσμενα, Κερά
απόψε που δεν έπνεε όξω ανάσα,
κι έλεγα: θάρθη απόψε απ’ τα νερά
κι από τα δάσα!

Θάρθη - αφού φλετ'ράει μου η ψυχή,
αφού σπαρά το μάτι μου σαν ψάρι,
και θα μυρίζη φώτα και βροχή
και νιο φεγγάρι!..

Και να, το κάθισμά σου συγυρνώ,
στολνώ την κάμαρά μου αγριομέντα,
και να, μαζί σου κιόλας αρχινώ
χρυσή κουβέντα:

Πως, να, θα μείνη ο κόσμος με το "μπα"
που μ' έλεγε τρελλόν' πως είχες γίνει
καπνός και - τάχας - σύγνεφα θαμπά
προς την σελήνη... --

Νύχτωσε και δε φάνηκες εσύ...
Κίνησα να σε βρω στο δρόμο - ωϊμένα! -
μα σκούνταφτες (όπου εσκόνταφτα), χρυσή,
κι εσύ με μένα!..

Τόσο πολύ μ' αγάπησες, Κερά,
που άκουγα διπλά τα βήματά μου!
Πάταγα γω - στραβός - μες στα νερά;
Κ' εσύ κοντά μου!..

uploader: mandread007

Με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου:

uploader: EVGemini77

Με τον Θάνο Ανεστόπουλο, τον Δημήτρη Μητσοτάκη και τους Ευδαίμονες (live)

uploader: kavadiaskostas
(με τις ευχαριστίες μου στα niaourismata)

144 ~ Τέλλος Άγρας (1899-1944)

2010-11-11T16:45:00.000+02:00

Ακούτε: Ένα πουλί

του Γιάννη Σπανού
σε ποίηση Τέλλου Άγρα

με την Καίτη Χωματά

lp: Γιάννη Σπανού, Ανθολογία Β (1968)

Πουλί από κλώνο μισερό
πιάστηκε το 'να σου φτερό
με τ' άλλο σου σπαράζεις
και κρέμεσαι και κράζεις.

Μα εκεί που σκάλωσες πουλί
βοήθεια ανθρώπου δεν βολεί
μήδε κι ανθρώπου χέρι
να σε γλιτώσει ξέρει.

Αναίσθητα είναι τα κλαδιά
ξερά κλαδιά χωρίς καρδιά
σκοτείνιασε θ' αρχίσει
να λιανοψιχαλίσει.

Και μια του κάκου πολεμάς
μια απ' τις φτερούγες σου κρεμάς
Θε μου δεν το λυπάσαι
όσο ψηλά και να 'σαι

ζέστανε αν θέλεις μόνο
τον παγωμένο κλώνο

143 ~ Luís de Camões (1524–1580)

2010-11-01T08:25:00.000+02:00

Ακούτε: Erros Meus

του Alain Oulman
σε ποίηση Luís de Camões

με την Amália Rodrigues

LP: Fado Português (1965) [cd 1992]

Erros meus, má fortuna, amor ardente
Em minha perdição se conjuraram;
Os erros e a fortuna sobejaram,
Que pera mim bastava amor somente.

Tudo passei; mas tenho tão presente
A grande dor das cousas que passaram,
Que as magoadas iras me ensinaram
A não querer já nunca ser contente.

Errei todo o discurso de meus anos;
Dei causa [a] que a Fortuna castigasse
As minhas mal fundadas esperanças.

De amor não vi senão breves enganos.
Oh! quem tanto pudesse, que fartasse
Este meu duro Génio de vinganças!

uploader: joanamachado96

142 ~ Ρίτα Μπούμη - Παπά (1906-1984)

2010-10-22T01:24:00.000+03:00

Ακούτε: Υπόγειο

των Χάρη και Πάνου Κατσιμίχα
σε ποίηση Ρίτας Μπούμη Παπά

με τους Χάρη και Πάνο Κατσιμίχα

cds:
- Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας, Στους ελαιώνες της αγάπης - Τα μελοποιημένα ποιήματα (2002)

Τους ήλιους δεν εμέτρησες που σε ζητήσαν τόσα χρόνια,
πού είσαι κόρη με τα γαλάζια τσίνορα;
Σ' έκρυψε στο φουστάνι της η μαραμένη γυναίκα
πέντε χειμώνες σ' έθαψαν σε χιόνι λασπερό.

Βαθειά στη γη υποτάχτηκες όπως μια ρίζα
ψηλά κορμοτεντώνεσαι για να καλημερίσεις
ένα λουλούδι που αναζητά το βλέμμα σου,
διψά η καρδιά σου για ένα καινούργιο κάτοικο.

Μεγάλη νυχτερίδα τρέφεται απ' τη νιότη σου
γι' αυτό νωρίς βραδιάζει πριν χορτάσεις,
στα ψηλά τα δώματα βόσκει το μεσημέρι
το ξανθό κύμα του λούζει τους δρόμους.

Ύψος δεν έχει για τα δυο φτερά σου
να λειώσει η πάχνη να φωνάξει το αίμα σου,
ξέχασες την αφή που 'χει ο ουρανός του Μάη
από μια τρύπα διακονεύεις την αγάπη του.

Πεθαίνεις με τους ποιητές κάθε ηλιοβασίλεμα
τα χέρια σου μυρίζουν από τα μαλλιά τους,
χτυπά η καμπάνα που δεν πιστεύεις πια
σε ξένη αυλή συνομιλείς με το φεγγάρι.

Μαδάς του ημεροδείχτη το πιστό τριαντάφυλλο
σε τόσο βάθος τρώνε σκουλήκια τον πατέρα σου -
όμοια κι εδώ ακέρια μέρα δεν χωρεί
κι είναι τα βήματά σου σαν από άλλο κόσμο.

Σου 'φερε ο Μιλόζ φέτος την άνοιξη
την πείνα σου ποιος άλλος μπορούσε να σκεφτεί;
Φουρτούνιασε τη γειτονιά το φιλντισένιο αμάξι του
γίνου όμορφη, στα περιβόλια θα σε δείξει!

Έχεις ένα χαμόγελο από μαργαριτάρια
ψαράδες Σικελοί το ταίριαξαν να το φοράς.
Ψάξε και βρες το πριν σε κλείσει η νύχτα
σ' ένα υπόγειο βαθύτερο από τούτο...

με τους Πάνο Κατσιμίχα και Γιώργο Νταλάρα:

uploader: gatosat

141 ~ Λένα Παππά (1932)

2010-10-12T14:34:00.000+03:00

Ακούτε: Του έρωτα

των Χάρη και Πάνου Κατσιμίχα
σε ποίηση Λένας Παππά

με τους Χάρη και Πάνο Κατσιμίχα

cds:
- Χάρης & Πάνος, Της αγάπης μαχαιριά (1994)
- Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας, Ζωντανές ηχογραφήσεις από το καλοκαίρι του 2001 (2005, Δίφωνο 104) και
- Χάρης + Πάνος Κατσιμίχας, the best + the rest (2006)

Άει σκοτεινό φως του έρωτα τρεμάμενο αίμα του έρωτα
μεσ' στη γητειά σου ελησμόνησα τους φονιάδες καιρούς
γέννησα ρόδινα μωρά σε μέλλον με αστέρια
άει σκοτεινό φως του έρωτα

Άει της αγάπης μαχαιριά στης νιότης το κρουστό κορμί
πληγή που ανάβλυζε ευωδιές φιλιών και μουσική
ντύνοντας το γυμνό έρημο κόσμο
άει της αγάπης μαχαιριά

με τον Γιώργο Νταλάρα:

uploader: goutara77

140 ~ Pedro Homem de Mello (1904-1984)

2010-10-02T00:53:00.000+03:00

Ακούτε: O Rapaz da Camisola Verde

του Frei Hermano da Câmara
σε ποίηση Pedro Homem de Mello

με την Amália Rodrigues

lp: Anda o Sol na Minha Rua (1977)

De mãos nos bolsos e de olhar distante,
Jeito de marinheiro ou de soldado,
Era um rapaz de camisola verde,
Negra madeixa ao vento,
Boina maruja ao lado.

Perguntei-lhe quem era e ele me disse
"Sou do monte, Senhor, e um seu criado".
Pobre rapaz de camisola verde,
Negra madeixa ao vento,
Boina maruja ao lado.
Negra madeixa ao vento,
Boina maruja ao lado.
Negra madeixa ao vento,
Boina maruja ao lado.

Porque me assaltam turvos pensamentos?
Na minha frente estava um condenado.
Vai-te, rapaz da camisola verde,
Negra madeixa ao vento,
Boina maruja ao lado.

Ouvindo-me, quedou-se o bravo moço,
Indiferente à raiva do meu brado,
E ali ficou de camisola verde,
Negra madeixa ao vento,
Boina maruja ao lado.
Negra madeixa ao vento,
Boina maruja ao lado.
Negra madeixa ao vento,
Boina maruja ao lado.

Soube depois ali que se perdera
Esse que só eu pudera ter salvado.
Ai do rapaz da camisola verde,
Negra madeixa ao vento,
Boina maruja ao lado.
Ai do rapaz da camisola verde,
Negra madeixa ao vento,
Boina maruja ao lado.
Negra madeixa ao vento,
Boina maruja ao lado.
Negra madeixa ao vento,
Boina maruja ao lado.

uploader: Marisacruzdemalta

Με τον António Zambujo

uploader: rudiveca1

139 ~ Ανδρέας Εμπειρίκος (1901-1975)

2010-09-22T16:29:00.000+03:00

Ακούτε: Διάφανες αυλαίες [Είναι τα βλέφαρά μου]

του Θανάση Παπακωνσταντίνου
σε ποίηση Ανδρέα Εμπειρίκου

με τον Θανάση Παπακωνσταντίνου

cd: Θανάσης Παπακωνσταντίνου, Αγία Νοσταλγία (1993)

Είναι τα βλέφαρά μου διάφανες αυλαίες.
Όταν τ'ανοίγω, βλέπω εμπρός μου ό,τι κι αν τύχη'
όταν τα κλείνω, βλέπω εμπρός μου ό,τι ποθώ.

138 ~ Αντώνης Κολυβάς

2010-09-12T15:52:00.004+03:00

Ακούτε: Χαμήλωσε

του Νίκου Καλλίτση
σε ποίηση Αντώνη Κολυβά

με την Αφροδίτη Μάνου

lp: Νίκου Καλλίτση, Απόπειρα (1981)

Χαμήλωσε
από ψηλά δεν ζωγραφίζονται τα όνειρα
δε διακρίνεται η αλήθεια.
Χαμήλωσε.

Μη σφίγγεις
τα χρώματα, πολύ μη σφίγγεις μεσ' στη χούφτα σου.
Δε βλέπεις που το κόκκινο
θέλει να δραπετεύσει;

Ξεκρέμασε
τις φλόγες απ' τις υψικάμινους, ξεκρέμασε.
Και τη σκουριά των καραβιών
από το λαιμό σου

Και πήγαινε
και πήγαινε ανάμεσά τους κατάλευκος
με το πουκάμισό σου ανοιγμένο

137 ~ Κατερίνα Γώγου (1940-1993)

2010-09-03T15:01:00.012+03:00

Ακούτε: [3] Εμένα οι φίλοι μου

του Νίκου Μαϊντά
σε ποίηση Κατερίνας Γώγου

με τους Magic de Spell

cd: Magic de Spell, Τραμπάλα Στις Ταράτσες Ετοιμόρροπων Σπιτιών (1998) και cd: Νίκος Μαϊντάς, Σπασμένα ρολόγια (2007)

Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά
που κάνουν τραμπάλα στις ταράτσες ετοιμόρροπων σπιτιών
Εξάρχεια Πατήσια Μεταξουργείο Μέτς.
Κάνουν ό τι λάχει.
Πλασιέ τσελεμεντέδων και εγκυκλοπαιδειών
φτιάχνουν δρόμους και ενώνουν ερήμους
διερμηνείς σε καμπαρέ της Ζήνωνος
επαγγελματίες επαναστάτες
παλιά τους στρίμωξαν και τα κατέβασαν
τώρα παίρνουν χάπια και οινόπνευμα να κοιμηθούν
αλλά βλέπουν όνειρα και δεν κοιμούνται.
Εμένα οι φίλες μου είναι σύρματα τεντωμένα
στις ταράτσες παλιών σπιτιών
Εξάρχεια Βικτώρια Κουκάκι Γκύζη.
Πάνω τους έχετε καρφώσει εκατομμύρια σιδερένια μανταλάκια
τις ενοχές σας αποφάσεις συνεδρίων δανεικά φουστάνια
σημάδια από καύτρες περίεργες ημικρανίες
απειλητικές σιωπές κολπίτιδες
ερωτεύονται ομοφυλόφιλους
τριχομονάδες καθυστέρηση
το τηλέφωνο το τηλέφωνο το τηλέφωνο
σπασμένα γυαλιά το ασθενοφόρο κανείς.
Κάνουν ό,τι λάχει.
Όλο ταξιδεύουν οι φίλοι μου
γιατί δεν τους αφήσατε σπιθαμή για σπιθαμή.
Όλοι οι φίλοι μου ζωγραφίζουνε με μαύρο χρώμα
γιατί τους ρημάξατε το κόκκινο
γράφουνε σε συνθηματική γλώσσα
γιατί η δική σας μόνο για γλύψιμο κάνει.
Οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά και σύρματα
στα χέρια σας. Στο λαιμό σας.
Οι φίλοι μου.

Με τον Νίκο Μαϊντά και τον Μάνο Ξυδού:

uploader: rnrgathering

(live):

uploader: babisaronis

uploader: kongorian

136 ~ David Mourão-Ferreira (1927–1996)

2010-08-25T00:41:00.003+03:00

Ακούτε: Maria Lisboa

του Alain Oulman
σε ποίηση David Mourão-Ferreira

με την Amália Rodrigues

- lp: Busto (1962)
- lp: Amalia, Com que Voz (1970)
- cd: O Melhor de Amália - Estranha Forma de Vida(1995)

É varina, usa chinela,
Tem movimentos de gata;
Na canastra, a caravela,
No coração, a fragata.

Em vez de corvos no chaile,
Gaivotas vêm pousar.
Quando o vento a leva ao baile,
Baila no baile com o mar.

É de conchas o vestido,
Tem algas na cabeleira,
E nas veias o latido
Do motor duma traineira.

Vende sonho e maresia,
Tempestades apregoa.
Seu nome próprio: Maria,
Seu apelido: Lisboa.

uploader: correligionariou

Με τον André Maia:

uploader: alkapsokavadis

Mε την Mariza:

uploader: seanhype

135 ~ Τάσος Λειβαδίτης (1922-1988)

2010-08-05T16:07:00.005+03:00

Ακούτε: Μέσ' στην αγάπη μας

του Γιώργου Τσαγκάρη (σήμερα, δύο χρόνια)
σε ποίηση Τάσου Λειβαδίτη

με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου

cd: Γιώργου Τσαγκάρη, Φυσάει - Ποίηση: Τάσος Λειβαδίτης (1993)

Ναι αγαπημένη μου
πολύ πριν να σε συναντήσω σε περίμενα
κι όταν βρεθήκαμε για πρώτη φορά θυμάσαι
μου άπλωσες τα χέρια σου τόσο τρυφερά
σαν να με γνώριζες από χρόνια
Ναι είχες ζήσει πολύ μέσα στα όνειρά μου
αγαπημένη μου

Μες στην αγάπη μας
είναι ένα δροσερό κλωνάρι
ένα σπουργίτι μια φυσαρμόνικα

134 ~ Γιώργος Σεφέρης (1900-1971)

2010-07-27T16:35:00.003+03:00

Ακούτε: Οι θεατρίνοι [Θεατρίνοι, Μ.Α.]

του Θανάση Νικόπουλου
σε ποίηση Γιώργου Σεφέρη

με τον Κώστα Θωμαΐδη και την Παιδική Πολυφωνική Χορωδία Πάτρας

cd: Θανάσης Νικόπουλος, Μοναχικοί Σαλτιμπάγκοι - Κώστας Θωμαΐδης

Στήνουμε θέατρα και τα χαλνούμε
όπου σταθούμε κι όπου βρεθούμε
στήνουμε θέατρα και σκηνικά,
αλλά η μοίρα μας πάντα νικά

και τα σαρώνει και μας σαρώνει
και τους θεατρίνους και το θεατρώνη
υποβολέα και μουσικούς
στους πέντε ανέμους τους βιαστικούς!

Σάρκες, λινάτσες, ξύλα, φτιασίδια,
ρίμες, αισθήματα, πέπλα, στολίδια,
μάσκες, λιογέρματα, γόοι και κραυγές
κι επιφωνήματα και χαραυγές

ριγμένα ανάκατα μαζί μ' εμάς
(πες μου πού πάμε; πες μου πού πας;)
πάνω απ' το δέρμα μας γυμνά τα νεύρα
σαν τις λουρίδες ονάγρου ή ζέβρα

γυμνά κι ανάερα, στεγνά στην κάψα
(πότε μας γέννησαν; πότε μας θάψαν;)
και τεντωμένα σαν τις χορδές
μιας λύρας που ολοένα βουίζει. Δες

και την καρδιά μας' ένα σφουγγάρι
στο δρόμο σέρνεται και στο παζάρι
πίνοντας το αίμα και τη χολή
και του τετράρχη και του ληστή.

133 ~ Γιώργος Χρονάς (1948)

2010-07-18T16:35:00.008+03:00

Ακούτε: Ήτανε αέρας

του Γιώργου Καζαντζή
σε ποίηση Γιώργου Χρονά

με την Λιζέτα Καλημέρη

cd: Γιώργος Καζαντζής, Του ταξιδιού τα κίβδηλα (1996)

- το ίδιο τραγούδι ερμηνεύει και ο Ορφέας Περίδης στο cd του Γιώργου Καζαντζή "Του έρωτα και τ' ουρανού (2004) -

Τι ξέρεις για τον καιρό
γι αυτόν τον άνεμο
την κάθε της ματιά που γυρνάει και σβήνει

Tι γνώριζες γι αυτήν
για τα χείλη της
την κάθε της φωτιά που γυρνάει και δίνει

Ήτανε αέρας πάντα σύννεφο σκοτεινό
δεν τη βρίσκεις δεν τη φτάνεις
ψάχνει το χαμό

Ήτανε αέρας πάντα σύννεφο βιαστικό
μες σε τρένα μες σε πλοία
κλαίει το χωρισμό

Τι γνώριζες γι αυτήν
για τη μάνα της
την κάθε της σιωπή πριν τραγούδι γίνει

Τι γνώριζες γι αυτήν
για το γέλιο της
την κάθε της φωτιά που γυρνάει και δίνει

(uploader: polytroponrecords)

Το φινάλε από την συναυλία του Γιώργου Καζαντζή στην Υδρόγειο,
τον Δεκέμβριο του 2004:

(uploader: YORGOSKAZANTZIS)

Με την Ελένη Τσαλιγοπούλου και τον Γιώργο Ανδρέου στο πιάνο:

(uploader: polytroponrecords)

132 ~ Γιάννης Βαρβέρης (1955)

2010-07-09T16:34:00.006+03:00

Ακούτε: Σαν εξομολόγηση

του Χάρη Παπαδόπουλου
σε ποίηση Γιάννη Βαρβέρη

με τον Αργύρη Μπακιρτζή και την Ελευθερία Αρβανιτάκη

cd: Χειμερινοί κολυμβητές, το πέρασμά σου (2007)

Έχει ο καθένας μας, πέρα απ' το φθόνο
έναν άνθρωπο, για τον εαυτό του και μόνο
άυλον άνθρωπο – που του απλώνει φυλλωσιά
χωρίς να 'ναι δέντρο ή ομπρέλα, μοναχά δροσιά.

Τον κρατάει κρυφόν από τον κόσμο, αλλά
ο ίδιος τις νύχτες τον αγγίζει απαλά
κι ας είναι άυλος' όμως μεσουρανεί
στα χαρούμενα όνειρα, σε χρώμα ουρανί.

Γιατί ο άυλος στ' όνειρο γίνεται υπαρκτός
πιάνεις το σώμα του, τα στήθη, εκτός
αν χάσεις ποτέ το αόρατο νήμα'
θα μείνεις μόνος, με τα δάκρυα και τη ρίμα.

* * *

Περισσότερα για τον Γιάννη Βαρβέρη:
- Γιάννη Βαρβέρη: Το γράμμα, στο γράμμα σε χαρτί
- o Γιάννης Βαρβέρης για τον Κωνσταντίνο Π. Καβάφη, στο μετά τιμής
- ο Τάσος Κόρφης στον Γιάννη Βαρβέρη, στο μετά τιμής
- Γιάννη Βαρβέρη: Απόπειρα στους Δελφούς, στα λογοτεχνικά ταξίδια στον κόσμο

131 ~ Γιάννης Ρίτσος (1909-1990)

2010-07-01T16:34:00.001+03:00

Ακούτε: Αγαπημένη

του Γιώργου Ρωμανού
σε ποίηση Γιάννη Ρίτσου

με τον Γιώργο Ρωμανό

άλμπουμ: Γιώργου Ρωμανού, Μπαλλάντες (1965)

Κοίτα αγαπημένη
πώς σε κοιτάζουν
τα λυπημένα χέρια μου.

Αγαπημένη κοίτα
διστάζουν
τα νυχτωμένα χέρια μου.

Κρατούσαν ένα λουλούδι σιωπηλό
και παίζαν τρυφερά κι αδέξια
στους ραγισμένους δρόμους.

Αγαπημένη
κοίτα διστάζουν
τα νυχτωμένα χέρια μου.

130 ~ François Villon (1431–1463)

2010-06-23T16:56:00.003+03:00

Ακούτε: Ωραίο μάθημα στα χαμένα παιδιά

του Νίκου Πλάτανου
σε ποίηση του Φρανσουά Βιγιόν
και απόδοση Γιώργου Κοροπούλη

με τα Υπόγεια Ρεύματα

cd: Υπόγεια Ρεύματα, Νέα μέρα (2007)

Ωραία παιδιά κατάχαμα κυλάει
το πιο ωραίο ρόδο απ' το στεφάνι σας
αδράξτε κάθε τι που προσπερνάει
μα αν σε βιτρίνα εμπρός βρεθεί η χάρη σας
ή σε γκισέ φυλάξτε το τομάρι σας
(θυμάστε Κολέ Ντε Καγιέ τον λέγανε)
το άσυλο εμπιστεύθηκε ναι σαν κι εσάς,
σημάδεψε ο μπάτσος και τον ξέκανε

Παιχνίδι είν' η ζωή μα όχι για ψιλά
χάνεται η ψυχή κι ίσως το σώμα
αν χάσετε δεν έχει θέση εκεί ψηλά
ποιο μπαρ θα σε δεχτεί αν είσαι λιώμα;
μα κι αν κερδίσετε θα 'ναι μια ακόμα
(γυναίκα που λαμπάδιασε σαν άχυρο)
για μια μονάχα νύχτα σας το λέω μα
για τόσα λίγα κρίμα τέτοιο ενέχυρο

Καθένας ας μ' ακούσει και συμπέρασμα
θα βγάλει πως απλές αλήθειες λέω
χειμώνα καλοκαίρι είναι το κέρασμα
καλόδεχτο και το κορίτσι ωραίο
και λάμπει σαν το νόμισμα το νέο
(που ανεμομάζωμα είναι και σκορπίζεται)
μα εγώ σιγά το λέω σαν να φταίω
η ήρα απ' το στάρι δε χωρίζεται

129 ~ Μιχάλης Γκανάς (1944)

2010-06-14T16:15:00.001+03:00

Ακούτε: Σ' αγαπώ

του Παναγιώτη Καλαντζόπουλου
σε ποίηση Μιχάλη Γκανά

με την Έλλη Πασπαλά

cd: Έλλη Πασπαλά, David Lynch, Σταύρος Λάντσιας, Τrio (ζωντανή ηχογράφηση στην Σφεντόνα, Ιαν.2001)

Σ' αγαπώ με το σώμα
δίχως νου
με το μπλε και το μαύρο
τ' ουρανού.
Σ' αγαπώ με τον τρόμο του κενού.
Σ' αγαπώ.

Σ' αγαπώ σαν κορίτσι
δυνατά
σα να ήταν η πρώτη μου
φορά.
Σ' αγαπώ θυμωμένα
και σκληρά.
Σ' αγαπώ σ' αγαπώ σ' αγαπώ
κι ας το ξέρω πως δεν θα μου βγει σε καλό

Σ' αγαπώ με τον τρόπο
που μπορώ
με τη δίψα που πίνω
το νερό.
Σ' αγαπώ με ότι έχω
και φορώ.
Σ' αγαπώ σ' αγαπώ σ' αγαπώ
κι ας το ξέρω πως δεν θα μου βγει σε καλό

Και φοβάμαι όταν δίπλα μου κοιμάσαι
πως μια μέρα ίσως να μη με θυμάσαι
Και φοβάμαι τις βραδιές που δεν κοιμάμαι
πως μια μέρα ίσως να μη σε θυμάμαι

128 ~ Διονύσης Καρατζάς (1950)

2010-06-06T16:55:00.002+03:00

Ακούτε: Λόγια τ' ουρανού

του Μίκη Θεοδωράκη
σε ποίηση Διονύση Καρατζά

με την Μαρία Φαραντούρη

cd: Mikis Theodorakis, Poetica (1996)

Λέγε μου λόγια τ' ουρανού
κι εγώ θα σου δώσω το φιλί του Έρωτα.
Στάσου γυμνή σαν τη θάλασσα
κι άσε να κοιτώ τα μάτια σου
που μέσα τους ονειρεύομαι.
Να 'ρθω μαζί σαν το χελιδόνι
στο ταξίδι της μνήμης σου
μέσα από τα σύννεφα
στα ασημένια μεσοπέλαγα.

Λέγε μου λόγια της καρδιάς
φτερά να μου δίνεις να πετώ στο όνειρο.

127 ~ Οδυσσέας Ελύτης (1911-1996)

2010-05-28T15:44:00.001+03:00

Ακούτε: Το κοχύλι

του Μιχάλη Τρανουδάκη
σε ποίηση Οδυσσέα Ελύτη

με την Αφροδίτη Μάνου

άλμπουμ: Οδυσσέα Ελύτη, η ποδηλάτισσα - τραγούδια του Μιχάλη Τρανουδάκη (1979)

Έπεσα για να κολυμπήσω
κι άφησα την καρδιά μου πίσω

Άφησα την καρδιά μου χάμω
σαν το κοχύλι μες την άμμο

Πέρασαν όλες οι κοπέλες
με τα μαγιό και τις ομπρέλες

Ύστερα πέρασαν οι φίλοι
κανείς δε βρήκε το κοχύλι

Χρόνους και χρόνους κολυμπάω
που να ν' η αγάπη για να πάω

Έφαγε η θάλασσα το βράχο
κι έμεινε το νησί μονάχο

126 ~ Γεώργιος Ζαλοκώστας (1805-1858)

2010-05-19T15:59:00.005+03:00

Ακούτε: Η αναχώρησή της

του Γιάννη Σπανού
σε ποίηση Γεωργίου Ζαλοκώστα

με τον Μιχάλη Βιολάρη

άλμπουμ: Ανθολογία Β, Γιάννη Σπανού (1979)

(Η αναχώρησίς της)
Ξυπνώ, και μου είπαν έφυγεν η κόρη π' αγαπούσα!
Και κατεβαίνω στον γιαλό
τη θάλασσα παρακαλώ
την πικροκύματούσα

"-Εγώ τα πρωτοδέχτηκα τ' αφράτα της τα κάλλη",
μου είπε ένα κύμα, "και γι'αυτό
με πόθο και με γογγυτό
φιλώ το περιγιάλι!.."

"-Τα μάτια της", ερώτησα, "μην ήταν δακρυσμένα;"
Ένα άλλο κύμα μού μιλεί:
"-Σαν το χαρούμενο πουλί
επήγαινε στα ξένα!.."

Το τρίτο κύμα ερώτησα: "-Eμέ γιατί ν' αφήση
να κλαίω και να λαχταρώ;"
Pερνάει το κύμα το σκληρό
χωρίς να μου μιλήσει...

125 ~ Μάρκος Μέσκος (1935)

2010-05-10T00:15:00.001+03:00

Ακούτε: Αξιωματικός

του Νότη Μαυρουδή
σε ποίηση Μάρκου Μέσκου

με την Παιδική Χορωδία του Δημήτρη Τυπάλδου

cd: Χάρτινο καράβι (2007)

Στο σκολειό, πολλές φορές η δασκάλα μάς ρωτούσε:
-Και τι θα γίνετε σα μεγαλώσετε,
τι θα γίνετε όταν σκορπίσετε από δώ,
σαν γίνετε άντρες;

Κατέβαζα το κεφάλι κι έλεγα μέσα μου:
-Αξιωματικός πάνω στο άλογο, αξιωματικός!

Μα τώρα που γνωρίζω τι σημαίνουν τα παράσημα,
τ΄ αστέρια πάνω στις επωμίδες, τώρα που γνωρίζω
τι σημαίνουν οι γυαλισμένες μπότες, τι σημαίνουν
τα σπιρούνια και οι ματωμένες σάλπιγγες,
προτιμώ να ΄μαι βοσκός με τα γελάδια
όλη μέρα, βρέχει χιονίζει, στο δάσος...

124 ~ Federico García Lorca (1898-1936)

2010-05-02T16:08:00.002+03:00

Ακούτε: Χάρτινο τριαντάφυλλο

του Γιάννη Γλέζου
σε ποίηση του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα
και απόδοση Λευτέρη Παπαδόπουλου

με τον Γιάννη Γλέζο

άλμπουμ: Γιάννης Γλέζος, Αυτά που αγαπήσαμε, 1979

Το φιλί μου ήταν ρόδι
βαθύ και ανοιγμένο
μα χάρτινο το στόμα σου
τριαντάφυλλο.
Τώρα γύρω μου ένας κάμπος,
ένας κάμπος χιονισμένος

Σίδερα τα δυο μου χέρια
φτιαγμένα για τ' αμόνια
μα ήτανε το σώμα σου
δειλινού καμπάνα.

123 ~ Pablo Neruda (1904–1973)

2010-04-24T15:51:00.002+03:00

Ακούτε: Πατρίδα ζητάμε

του Γιάννη Γλέζου
σε ποίηση του Πάμπλο Νερούδα
και απόδοση Λευτέρη Παπαδόπουλου

με τον Γιάννη Γλέζο

άλμπουμ: Γιάννης Γλέζος, Αυτά που αγαπήσαμε, 1979

Πατρίδα ζητάμε για τους ταπεινωμένους
κι εσύ με το μαχαίρι σου Ζαπάτα Εμιλιάνο
δίκαια μας μοιράζεις των πατεράδων τις κληρονομιές.

Πατρίδα ζητάμε κι οι ντουφεκιές τρομάζουν
και τ΄άλογα τρομάζουν τα γένεια των δημίων
κι όλες τις φυλακές.

Μην περιμένεις λασπωμένε χωρικέ
μερίδιο τ΄ουρανού, γονατιστός αν μείνεις.
Σήκω και τρέξε, τρέξε καβαλάρη
μαζί με τον Ζαπάτα, τον αρχηγό μαζί.

Μπορασίτα, Μπορασίτα
μαζί μου ήθελα νά΄ρθεις
μα εσύ μου είπες όχι.

122 ~ Άρης Αλεξάνδρου (1922-1978)

2010-04-16T16:42:00.002+03:00

Ακούτε: Φρόντισε

του Μιχάλη Λουκοβίκα
σε ποίηση Άρη Αλεξάνδρου

με την Ελένη Τσαλιγοπούλου

cd: Το χρυσάφι τ' ουρανού (2008)

Φρόντισε οι στίχοι σου να σπονδυλωθούν
με τις αρθρώσεις των σκληρών των συγκεκριμένων λέξεων.
Πάσχισε να 'ναι προεκτάσεις της πραγματικότητας
όπως κάθε δάχτυλο είναι μια προέκταση στο δεξί σου χέρι.
Έτσι μονάχα θα μπορέσουν σαν την παλάμη του γιατρού
να συνεφέρουν με χαστούκια
όσους λιποθύμησαν
μπροστά στο άδειο προσωπό τους.

121 ~ Μήτσος Κασόλας (1936)

2010-04-08T16:36:00.003+03:00

Ακούτε: Δελτίο καιρού

του Γιάννη Μαρκόπουλου
σε ποίηση Μήτσου Κασόλα

με την Μαρία Δημητριάδη

άλμπουμ: Μαρία Δημητριάδη, Δελτίο καιρού (1980)

- το ποίημα όπως είναι καταχωρημένο στον ιστότοπο Τραίνο, μέλος του
οποίου είναι ο Μήτσος Κασόλας:

Σήμερον ο καιρός διαρκώς συννεφώδης
Φάντομ, Μιράζ, Κονκόρ και Μινγκ.

Αστραπές και βροντές βόμβες Ναπάλμ
Καταρρακτώδεις βροχές από αίμα.

Οι πιλότοι φωτογραφίζουν έγχρωμα μανιτάρια
Και βαθιά εγκαύματα της γης
Με τους πολτούς των σωμάτων.

Η τηλεόρασις διαφημίζει τροφές εγγυημένης
Ποιότητας για σκύλους.

Στο γήπεδο πέθαναν τρεις. Η μπάλα βρήκε
Το δοκάρι. Οι ιαχές των θεατών αγγίζουν
Τον ήλιο.

Οι ήρωες σαπίζουν μες στη λησμονιά. Δε θα 'θελα
Να 'χα τη μοίρα τους.

Οι σύγχρονοι θεοί πίνουν νέκταρ, μαριχουάνα
Και αίμα. Αμβροσία τα κορμιά των εφήβων
Και τα μάτια των τρελών οραματιστών απεριτίφ
Εποχής.

Οι επιβάτες ονείρων "το μέλλον έρχεται"
Στην άσφαλτο ναυαγούν κάθε μέρα. Οι ναυαγοσώστες
Πνίγηκαν πριν απ' τους ναυαγούς. Κανείς δεν ξέρει
Πού θάφτηκαν τα καρφωμένα τους φέρετρα

Άνεμοι ισχυροί χιλιάδων μποφόρ πνέουν ανά τας Ηπείρους
Αλλεπάλληλα κύματα εθνοφρουρών καταφτάνουν. Ομίχλη, καπνογόνα,
ασφυξιογόνα, τερατώδεις θόρυβοι, σειρήνες, ερπύστριες,
Λόγχες, κραυγές, ριπές πολυβόλων.

Πλήκτρα πλευρά. Νεύρα χορδές. Κραυγές η μουσική
Των καιρών μας.

Υπόγεια πλημμύρισαν από αίμα και σπέρματα εφήβων.

Πάμε καλά, κοιμηθείτε. Το πρωί στη δουλειά όπως πάντα.
Οι μήτρες των γυναικών θα γεννήσουν κι άλλα τέρατα
Κι άλλους τρελούς οραμάτων.

Πάμε καλά, κοιμηθείτε. ΄Ώρα δώδεκα παρά πέντε.
Αύριο ο καιρός προβλέπεται με θερμοκρασία
Θερμοπυρηνική και νηνεμία θανάτου.

120 ~ Διότιμος

2010-03-30T08:58:00.000+03:00

Ακούτε: Το κοπάδι

του Νότη Μαυρουδή
σε ποίηση του Διότιμου
και απόδοση Ηλία Πετρόπουλου
(από την Παλατινή Ανθολογία)

με την Παιδική Χορωδία του Δημήτρη Τυπάλδου

cd: Χάρτινο καράβι, 1995

Σαν έπεσε το δειλινό
μόνο του γύρισε από το βουνό
το κοπάδι, μόνο του.

Μόνα τους μπήκαν στην αυλή
τα μοσχάρια σκεπασμένα με πολύ
χιόνι, κατάλευκα.

Αλίμονο όμως και τρισαλί
ο Θηρίμαχος κοιμάται σαν παιδί
για πάντα, αιώνια.

Αφού η ουράνια η φωτιά
τον χρύπησε κάτω απ' την βαλανιδιά
κοιμάται ο δόλιος.

119 ~ Σαπφώ

2010-03-22T17:38:00.000+02:00

Ακούτε: Αθάνατη Αφροδίτη

του Νίκου Ξυδάκη
σε ποίηση της Σαπφούς
και απόδοση Οδυσσέα Ελύτη

με την Ελευθερία Αρβανιτάκη

cd: Γρήγορα η ώρα πέρασε (2006)

Αθάνατη Αφροδίτη, του Διός κόρη,
όλο παγίδες στήνεις της αγάπης,
Δέσποινα παρακαλώ,
μη, να χαρείς μη, ρίχνεις άλλο βάρος
από καημούς και πίκρες στην ψυχή μου.

Δέσποινα παρακαλώ,
μη να χαρείς.

Τι να 'ναι πάλι, τι;
εκείνο που ποθεί η τρελή καρδιά μου.
Ποια να 'ναι πάλι αυτή
που την Πειθώ ικετεύεις να σου φέρει πίσω.
Ποια να πονέσεις σ' έκανε Σαπφώ;
Ποια να 'ναι πάλι αυτή
που την Πειθώ ικετεύεις να σου φέρει πίσω.

Έλα λοιπόν ακόμα μια φορά
να με λυτρώσεις απ' τα βάσανά μου.

118 ~ Percy Bysshe Shelley (1792–1822)

2010-03-14T11:01:00.001+02:00

Ακούτε: Song of Proserpine

ποίηση Πέρσυ Μπυς Σέλλεϋ

με τoυς Romowe Rikoito

cd: Romowe Rikoito, Austradeiwa (2005)

Sacred Goddess, Mother Earth,
Thou from whose immortal bosom
Gods and men and beasts have birth,
Leaf and blade, and bud and blossom,
Breathe thine influence most divine
On thine own child, Proserpine.

If with mists of evening dew
Thou dost nourish these young flowers
Till they grow in scent and hue
Fairest children of the Hours,
Breathe thine influence most divine
On thine own child, Proserpine.

117 ~ Γιώργος Σεφέρης (1900-1971)

2010-03-06T18:15:00.001+02:00

Ακούτε: Γυναίκα της ψυχής μου

των Χάρη & Πάνου Κατσιμίχα
σε ποίηση Γιώργου Σεφέρη

με τους Χ. και Π. Κατσιμίχα

cd: Τρύπιες σημαίες (2000)

Γυναίκα, της ψυχής μου ξένη
το ξάφνισμά σου μου απομένει
ωραία γυναίκα αγαπημένη,
το βράδυ αυτό το ανόητο, σήμερα
και των ματιών σου οι μαύροι κρίκοι
και της νυχτιάς η ανάερη φρίκη...

Σκύψε να μπεις πάλι στη θήκη
λεπίδι της σιωπής μου, χίμαιρα.

116 ~ Κώστας Ουράνης (1890-1953)

2010-02-26T16:15:00.001+02:00

Ακούτε: Περαστικές

του Δημήτρη Παπαδημητρίου
σε ποίηση Κώστα Ουράνη

με τον Αργύρη Μπακιρτζή

cd: Δημήτρης Παπαδημητρίου, Βίος Ελληνικός (2008)

Γυναίκες, που σας είδα σ' ένα τραίνο
τη στιγμή που κινούσε γι άλλα μέρη'
γυναίκες, που σας είδα σ' άλλου χέρι
με γέλιο να περνάτε ευτυχισμένο'

γυναίκες, σε μπαλκόνια να κοιτάτε
το κενό, μ' ένα βλέμμα ξεχασμένο,
ή από ένα πλοίο σαλπαρισμένο
μ' ένα μαντήλι αργά να χαιρετάτε.

Να ξέρατε με πόση νοσταλγία,
τα δειλινά τα βροχερά και κρύα,
σας ξαναφέρνω στην ανάμνησή μου,

γυναίκες, που περάσατε μιαν ώρα
απ' τη ζωή μου μέσα, και που τώρα
κρατάτε μου στα ξένα την ψυχή μου!

115 ~ Μανόλης Αναγνωστάκης (1925–2005)

2010-02-18T15:52:00.001+02:00

Ακούτε: Κάτω απ' τα ρούχα μου

του Μίκη Θεοδωράκη
σε ποίηση Μανόλη Αναγνωστάκη

με την Μαρία Φαραντούρη

άλμπουμ: Μαρία Φαραντούρη, με την Ορχήστρα των Χρωμάτων - Αφιέρωμα στον Μίκη Θεοδωράκη (2009)

Kάτω απ' τα ρούχα μου δε χτυπά πια η παιδική μου καρδιά
Λησμόνησα την αγάπη που 'ναι μόνο αγάπη
Μερόνυχτα να τριγυρνώ χωρίς να σε βρίσκω μπροστά μου
Ορίζοντα λευκέ της αστραπής και του όνειρου
Ένιωσα το στήθος μου να σπάζει στη φυγή σου
Ψυχή της αγάπης μου αλήτισσα
Λεπίδι του πόθου μου αδυσώπητο
Νικήτρα μονάχη της σκέψης μου.

114 ~ Χριστόφορος Λιοντάκης (1945)

2010-02-10T02:16:00.001+02:00

Ακούτε: Στην όχθη της λογικής

του Θάνου Μικρούτσικου
σε ποίηση Χριστόφορου Λιοντάκη

με τον Κώστα Θωμαΐδη

cd: Θάνος Μικρούτσικος, Ποίηση με μουσική (1997)

Εδώ στην όχθη της λογικής,
της εγκατάλειψης, της άρνησης των παλιών ημερών.
Εδώ μη ρωτάς για ό,τι βλέπεις.
Το φως της αυριανής ημέρας,
μη ρωτάς για ό,τι βλέπεις,
δεν θα ζητήσει ποτέ την γνώμη σου.
Μη προσπαθείς να μάθεις πότε θα 'ναι η σειρά σου,
μη λεηλατείς τα χαμόγελα που σου προσφέρουν.
Κράτησε την ανάμνηση από το άρωμα κάποιας χειραψίας,
δεν είναι λίγη ανταμοιβή.
Εδώ στην όχθη της λογικής, της εγκατάλειψης.

113 ~ Γιάννης Θεοδωράκης

2010-02-02T17:58:00.002+02:00

Ακούτε: Όμορφη πόλη

του Μίκη Θεοδωράκη
σε ποίηση Γιάννη Θεοδωράκη

με την Μαργαρίτα Ζορμπαλά

cd: Των δίσκων τα γυρίσματα, Νο.1 (2005)

Όμορφη πόλη φωνές μουσικές
απέραντοι δρόμοι κλεμμένες ματιές
Ο ήλιος χρυσίζει χέρια σπαρμένα
βουνά και γιαπιά πελάγη απλωμένα

Θα γίνεις δικιά μου πριν έρθει η νύχτα
Τα χλωμά τα φώτα πριν ρίξουν δίχτυα
θα γίνεις δικιά μου

Η νύχτα έφτασε τα παράθυρα κλείσαν
η νύχτα έπεσε οι δρόμοι χαθήκαν

Το ίδιο τραγούδι, ακούτε ακόμα με:
- την Μαρία Φαραντούρη - από το cd "Η Μαρία Φαραντούρη τραγουδά Μίκη Θεοδωράκη

- την Αρλέτα - από το cd "Mίκης Θεοδωράκης, Romancero Gitano"

- τον Γιώργο Νταλάρα - από το cd "Γιώργος Νταλάρας-Μίκης Θεοδωράκης - Metropole Orchestra"

- τους Μάριο Φραγκούλη και Γιώργο Νταλάρα - από το cd "Γιώργος Νταλάρας - Μάριος Φραγκούλης, Ζωντανή ηχοφράφηση στην Ιερά Οδό ΙΙ"

- την Ντούλτσε Πόντες και τον Γιώργο Νταλάρα - από το cd "Γιώργος Νταλάρας, Μεσόγειος"

- την Maria Del Mar Bonet - από το cd "Ellaas, Maria Del Mar Bonet canta M. Theodorakis"

- τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα - από το cd "για τον Γρηγόρη, Η συναυλία από το Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας"

- τον Μπάμπη Στόκα - από το cd "Μπάμπης Στόκας, τραγουδήστε μην ντρέπεστε"

- την Βίκυ Λέανδρος - από το cd "Βίκυ Λέανδρος, Τραγούδι αλλιώτικο"

Mε τον Πέτρο Πανδή:

(uploader: Ulco64)

Mε την Mαργαρίτα Ζορμπαλά:

(uploader: givapap)

Mε τον Παντελή Θαλασσινό:

(uploader: jimakos61)

Mε τον Κωνσταντίνο Τζέμο:

(uploader: sxirosgr)

Mε τον Βασίλη Λέκκα:

(uploader: outis27)

Με τον Μπάμπη Στόκα:

(uploader:qwertybnm)

Με τον Γιώργο Νταλάρα και την Έμμα Σάπλιν:

(uploader: ilioskopio)

Με τον Γιώργο Νταλάρα και την Τζόσλιν Σμιθ:

(uploader: outis27)

Mε τον Σωκράτη Μάλαμα:

(uploader: gnrdeadman)

Mε την Ξανθίππη Καραθανάση:

(uploader: bassforme1988)

Με την Εντίθ Πιαφ:

(uploader: GIORGIHALK)

112 ~ Νίκος Γκάτσος (1911-1992)

2010-01-24T00:10:00.001+02:00

Ακούτε: [Και τότε θάρθουν αέρηδες], από την Αμοργό.

του Μάνου Χατζιδάκι
σε ποίηση Νίκου Γκάτσου

με τον Δώρο Δημοσθένους

cd: Μάνος Χατζιδάκις - Νίκος Γκάτσος, Αμοργός (2005)

Και τότε θάρθουν αέρηδες σώματα κύκνων που μείνανε άσπιλοι τρυφεροί και ακίνητοι
Μες στους οδοστρωτήρες των μαγαζιών μέσα στων λαχανόκηπων τους κυκλώνες
Όταν τα μάτια των γυναικών γίναν κάρβουνα κι έσπασαν οι καρδιές των καστανάδων
Όταν ο θερισμός εσταμάτησε κι άρχισαν οι ελπίδες των γρύλων.

111 ~ Χάρης Μεγαλυνός (1951)

2010-01-16T16:01:00.001+02:00

Ακούτε: Σαραμπάντα

του Δημήτρη Παπαδημητρίου
σε ποίηση Χάρη Μεγαλυνού

με τον Γιώργο Φλωράκη

cd: Δημήτρης Παπαδημητρίου, Βίος Ελληνικός (1990)

Μίλια κάτω απ' τους ίσκιους του νερού
σ' άγγιξα σε δωμάτια χαμηλά
όταν τίποτα δεν φανέρωνε την τωρινή δυστυχία μου
όταν ακόμα μπορούσα να σου προσφέρω τα μέλη μου
πάνω στις πέτρες της Via del tombe.

Μίλια κάτω απ' τους ίσκιους του νερού
σ' είδα να στάζεις και να υγραίνεσαι
είδα τα χείλη σου να ρέουν ανεξάντλητα
είδα το πρόσωπό σου μέσα στη συννεφιά
Είδα το στάσιμο νερό χωρίς το πρόσωπό σου
κουνούπια αιωρούνταν στο απόγευμα
σταγόνες σταλάζαν στις περικοκλάδες των τοίχων.

Εκεί έχω συνδέσει τις μέρες μου στις δικές σου
με το πίσω μέρος της κεφαλής μου
ακουμπισμένο στο πίσω μέρος της κεφαλής σου
έχω αφεθεί μαραζώνοντας στυφά μες τις δεξαμενές

Μίλια κάτω απ' τους ίσκιους του νερού
που πεθύμησα να σ' αγγίξω.

110 ~ Αργύρης Χιόνης

2010-01-08T22:35:00.000+02:00

Ακούτε: Το ωραίο καλοκαίρι

των Χάρη & Πάνου Κατσιμίχα
σε ποίηση Αργύρη Χιόνη

με τους Χ. και Π. Κατσιμίχα

cd: Η μοναξιά τού σχοινοβάτη (1992)

Ήταν ωραίο αυτό το καλοκαίρι
ήταν ωραίο αλλά και επικίνδυνο

Μια κάτασπρη τουρίστρια τα 'φτιαξε με τον ήλιο
κοιμήθηκε μαζί του μέρες μήνες
σκούρηνε, αφομοιώθηκε απ' το τοπίο
τώρα οι δικοί της την αναζητούν μέσω του Ερυθρού Σταυρού

Ένας παππούς που έκανε αμμόλουτρα
ξεχάστηκε θαμμένος μες την άμμο
όταν τον θυμηθήκανε μετά από μέρες
σηκώσαν το καπέλο του, δεν ήταν από κάτω

Ένα παιδί δαρμένο έγινε αχινός
αν τους βαστάει τώρα ας με ξαναδείρουν, είπε
πήρανε ο μπαμπάς κι η μαμά μαχαίρι και πηρούνι
και χωρίς να τρυπηθούν, του φάγαν την καρδιά

Βαθιά, ένα καράβι έμενε ακίνητο
ακίνητο ένα καλοκαίρι
φυσούσαν άνεμοι, φουσκώναν τα πανιά
δεν έλεγε να φύγει, τι περίμενε, τι περίμενε
κανείς δεν ξέρει

Ήταν ωραίο αυτό το καλοκαίρι
ήταν ωραίο αλλά και επικίνδυνο
κανείς δεν ξέρει
ήταν ωραίο αυτό το καλοκαίρι
κανείς δεν ξέρει.

109 ~ Γιάννης Ρίτσος (1909-1990)

2009-12-30T16:08:00.001+02:00

Ακούτε: Κίτρινο φθινόπωρο.

του Σπήλιου Μεντή
σε ποίηση Γιάννη Ρίτσου

με τον Λουκιανό Κηλαηδόνη

cd: Σερενάτα χωρίς φεγγάρι (2007)

Κίτρινο φθινόπωρο, κίτρινη η καρδιά μου
όσα χθες σε φτέρωναν, τώρα πέφτουν χάμου
Στο καφενεδάκι μας κίτρινη κι η γρίλια
στο ποτήρι ανέγγιχτη έλιωσε η βανίλια

Ένα φύλλο κίτρινο έχεις για ρολόι
κίτρινη ώρα έρχεται για το φτωχολόι.
Tρεις εργάτες πέρασαν κάτω απ' τις μαρκίζες
άκου αυτά τα βήματα, πράσινες οι ρίζες.

Τι να πούμε αγάπη μου, λόγια πια δε βρίσκω
νιώθω το κατόπι μας, το μεγάλον ίσκιο.
Κίτρινο τ’ απόβραδο, κίτρινη ησυχία
μες στη μνήμη ακούγεται κίτρινη ρομβία.

*

Και η πρώτη εκτέλεση με την Γιοβάννα. Από το blog Allu Fun Marx

108 ~ Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

2009-12-22T00:20:00.000+02:00

Ακούτε: Εικόνα αχειροποίητη.

του Νίκου Μαστοράκη
σε ποίηση Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη

με την Μαρία Κώτη

cd: Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, Το σκοτεινό τρυγόνι (2006)

Εικόνα αχειροποίητη, που στην καρδιά μου σ' είχα
κι είχα για μόνο φυλαχτό μια της κορφής σου τρίχα,

Να σε χαρή κι η Άνοιξη μαζί με τα λουλούδια,
οπού 'ναι σαν αμέτρητα ζωγραφιστά τραγούδια.

Τη χάρη σου τη σπλαχνική μη μ' αρνηστής, αρνί μου...
Αγάπη μου αιώνια, αγάπη μου στερνή μου.

107 ~ Rainer Maria Rilke (1875-1926)

2009-12-14T15:03:00.000+02:00

Ακούτε: Σ' αγαπώ

του Δημήτρη Παπαδημητρίου
σε ποίηση Ράινερ Μαρία Ρίλκε
και απόδοση Κωστή Παλαμά

με την Φωτεινή Δάρρα

cd: Δημήτρης Παπαδημητρίου - Φωτεινή Δάρρα, δελτίο ανέμων (2004)

Κλείσε τα μάτια μου
μπορώ να σε κοιτάζω
Τ' αυτιά μου σφράγισ' τα
να σ' ακούσω μπορώ
Χωρίς τα πόδια μου μπορώ να 'ρθώ σ' εσένα
και δίχως στόμα θα μπορώ να σε παρακαλώ
Χωρίς τα χέρια μου μπορώ να σ' αγκαλιάσω
σαν να 'χα χέρια όμοια καλά με την καρδιά
Σταμάτησέ μου την καρδιά και θα καρδιοχτυπώ με το κεφάλι-
Κι αν κάνεις το κεφάλι μου συντρίμμια στάχτη
εγώ μέσα στο αίμα μου θα σ' έχω πάλι.

(Το εγχειρίδιο της μοναχικής ζωής)

106 ~ Μαρία Πολυδούρη (1902-1930)

2009-12-07T00:09:00.001+02:00

Ακούτε: Σ' ένα νέο που αυτοκτόνησε

του Αλκιβιάδη Κωνσταντόπουλου
σε ποίηση Μαρίας Πολυδούρη

με τον Αλκιβιάδη Κωνσταντόπουλο

cd: Αλκιβιάδης Κωνσταντόπουλος, Γαμώ την καταδίκη μου (2008)

Αυτόν τον καταδίωκε ένα πνεύμα
στις σκοτεινές εκτάσεις της ζωής του.
Οι ασχολίες του, οι χαρές του, σ' ένα νεύμα
προσχήματα γινόνταν της ορμής του.

Τα ωραία βιβλία, η σκέψη - ένα ορμητήριο
λίγες στιγμές... βίαιος στον έρωτά του...
Ύστερα γέμιζε η όψη του μυστήριο
και τίποτε δεν ταίριαζε κοντά του...

Ένας περίεργος ξένος επλανιόταν
αναμεσό μας, μ' όψη αλλοιωμένη.
Την υποψία μας δε μας την αρνιόταν
πως κάτι φοβερό τον περιμένει...

Ήταν ωραίος παράξενα, σαν κείνους
που ο θάνατος τους έχει ξεχωρίσει.
Δινόταν στους φριχτότερους κινδύνους
σαν κάτι να τον είχε εξασφαλίσει...

Ένα πρωί, σε μια κάρινη θήκη
τον βρήκαμε νεκρό, μ' ένα σημάδι
στον κρόταφο... Ήταν όλος σα μια νίκη -
σα φως που ρίχνει γύρω του σκοτάδι...

Είχε μια τέτοια απλότη και γαλήνη,
μια γελαστή μορφή ζωντανεμμένη!
Όλος μια ευχαριστία σα νάχε γίνει...-
κ' η αιτία του κακού σημαδεμένη.

105 ~ Μυρτιώτισσα

2009-11-30T23:56:00.001+02:00

Ακούτε: Έρωτας νάναι

του Βασίλη Δημητρίου
σε ποίηση Μυρτιώτισσας

με τον Γρηγόρη Βαλτινό

cd: Βασίλης Δημητρίου, Ο μεγάλος θυμός (1998)

Έρωτας τάχα ναν’ αυτό
που έτσι με κάνει να ποθώ
τη συντροφιά σου;
Που σα βραδιάζη τριγυρνώ
τα φωτισμένα για να ιδώ
παράθυρά σου;..

Έρωτας ναν' η σιωπή
που όταν σε βλέπω μου το κλει
σφιχτά το στόμα;
Που κι όταν μείνω μοναχή,
στέκω βουβή κι εκστατική
ώρες ακόμα;..

Έρωτας νάναι ή συμφορά,
με κάποιου αγγέλου τα φτερά
που έχει φορέσει,
κι έρχετ’ ακόμη μια φορά
με τέτοια δώρα τρυφερά
να με πλανέση;..

Μα ό,τι και να ’ναι, το ποθώ,
και καλώς νά ’ρθη το κακό
που είν’ από σένα!
Θα γίνη υπέρτατο αγαθό,
στα πόδια σου αν θα σωριαστώ
τ’ αγαπημένα!..

*
Ακόμα: Έρωτας τάχα, με την μουσική του Γιάννη Σπανού και την φωνή της Πόπης Αστεριάδη, από το cd: Γιάννης Σπανός Ανθολογία πρώτη (1967)

104 ~ Παυλίνα Παμπούδη

2009-11-23T23:55:00.000+02:00

Ακούτε: Είχα έν' αγόρι

της Αρλέτας
σε ποίηση Παυλίνας Παμπούδη

με την Αρλέτα

cds: Αρλέτα, Μεγάλες Επιτυχίες (1985), Το νέο κύμα, Μια αγάπη για το καλοκαίρι (2008) και Τα μελοποιημένα 9 (2009)

Είχα ένα αγόρι, ένα άγριο άνεμο
Ένα ποτάμι που έγινε αναφιλητό

Τώρα δυο ηλιοτρόπια
τα μάτια του που τόσο είχα φιλήσει
Τώρα τα όνειρά του
γίνανε δυο σταλαγματιές πικρή δροσιά

Την Τρίτη μέρα δεν αναστήθηκε
είκοσι μέρες κοιμάται κάτω απ’ τη βροχή

Τώρα μια παπαρούνα
σημάδεψε τη θέση της καρδιάς του
Τώρα είναι η φωνή του
ένα σπουργίτι που πετάει για τον νοτιά

103 ~ Federico García Lorca (1898-1936)

2009-11-16T22:45:00.001+02:00

Ακούτε: Μπαλκόνι

του Γιάννη Γλέζου
σε ποίηση Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα
και απόδοση Λευτέρη Παπαδόπουλου

με τον Γιάννη Πουλόπουλο

cd: 12 Τραγούδια F.G. LORCA, 1969

Δείτε τη Λόλα, τη Λόλα που τραγουδάει
Την τριγυρίζουν μικροί τορέρος
κι από την πόρτα το μπαρμπεράκι
ρυθμό κρατάει με το κεφάλι

Δείτε τη Λόλα που τραγουδάει
και την χαϊδεύουν μέντα και βασιλικός

Ναι, είν' η Λόλα, η Λόλα που ώρες τώρα
καθρεφτιζόταν μέσα στα νερά

102 ~ Γιώργος Σεφέρης (1900-1971)

2009-11-09T22:43:00.001+02:00

Ακούτε: Αφήγηση.

του Μιλτιάδη Πασχαλίδη
σε ποίηση Γιώργου Σεφέρη

με τον Μιλτιάδη Πασχαλίδη

cd: Κακές Συνήθειες (1998)

Αυτός ο άνθρωπος πηγαίνει κλαίγοντας
κανείς δεν ξέρει να πει γιατί
κάποτε νομίζουν πως είναι οι χαμένες αγάπες
σαν αυτές που μας βασανίζουνε τόσο
στην ακροθαλασσιά το καλοκαίρι με τα γραμμόφωνα.

Οι άλλοι άνθρωποι φροντίζουν τις δουλειές τους
ατέλειωτα χαρτιά παιδιά που μεγαλώνουν, γυναίκες
που γερνούνε δύσκολα
αυτός έχει δυο μάτια σαν παπαρούνες
σαν ανοιξιάτικες κομμένες παπαρούνες
και δυο βρυσούλες στις κόχες των ματιών.

Πηγαίνει μέσα στους δρόμους ποτέ δεν πλαγιάζει
δρασκελώντας μικρά τετράγωνα στη ράχη της γης
μηχανή μιας απέραντης οδύνης
που κατάντησε να μην έχει σημασία.

Άλλοι τον άκουσαν να μιλά
μοναχό καθώς περνούσε
για σπασμένους καθρέφτες πριν από χρόνια
για σπασμένες μορφές μέσα στους καθρέφτες
που δεν μπορεί να συναρμολογήσει πια κανείς.
Άλλοι τον άκουσαν να λέει για τον ύπνο
εικόνες φρίκης στο κατώφλι του ύπνου
πρόσωπα ανυπόφορα από τη στοργή.

Τον συνηθίσαμε είναι καλοβαλμένος και ήσυχος
μονάχα που πηγαίνει κλαίγοντας ολοένα
σαν τις ιτιές στην ακροποταμιά που βλέπεις απ' το τρένο
ξυπνώντας άσκημα κάποια συννεφιασμένη αυγή.

Τον συνηθίσαμε δεν αντιπροσωπεύει τίποτε
σαν όλα τα πράγματα που έχετε συνηθίσει
και σας μιλώ γι' αυτόν γιατί δε βρίσκω
τίποτε που να μην το συνηθίσατε'
προσκυνώ.

101 ~ Jorge Luis Borges

2009-11-02T17:32:00.001+02:00

Ακούτε: Βροχή

του Jose Alberto Maria Gallo
σε ποίηση Jorge Luis Borges
και μετάφραση Δημήτρη Καλοκύρη
(διασκευή μουσικής: Υπόγεια Ρεύματα)

με τα Υπόγεια Ρεύματα

cd: Ο μάγος κοιτάζει την πόλη, 1994

Το πρόσωπο της μέρας χαρακώνει
η αργυρή λεπίδα της βροχής
κι όμως η λάμψη αυτή που με κυκλώνει
είναι η βροχή μιας άλλης εποχής

Και σε χρονιές σε παίρνει που η μοίρα
σε μοίρανε να δεις μέσα απ' το χώμα
του ρόδου του εκατόφυλλου τη σπείρα
το άλικο παράξενό του χρώμα

Αυτή η βροχή που τα τζάμια θολώνει
Στην ξεχασμένη αυλή μιας γειτονιάς
αλλοτινής τα σταφύλια χρυσώνει
στην ξεχασμένη αυλή μιας γειτονιάς

Κι όσο γέρνει η μέρα το υγρό της στεφάνι
μία φωνή ξανακούω, έναν αχό λησμονιάς:
τον πατέρα μου, λες και δεν έχει πεθάνει.

*

La lluvia
Bruscamente la tarde se ha aclarado
Porque ya cae la lluvia minuciosa.
Cae o cayó. La lluvia es una cosa
Que sin duda sucede en el pasado.

Quien la oye caer ha recobrado
El tiempo en que la suerte venturosa
Le reveló una flor llamada rosa
Y el curioso color del colorado.

Esta lluvia que ciega los cristales
Alegrará en perdidos arrabales
Las negras uvas de una parra en cierto

Patio que ya no existe. La mojada
Tarde me trae la voz, la voz deseada,
De mi padre que vuelve y que no ha muerto.

100 ~ Μανόλης Αναγνωστάκης (1925–2005)

2009-10-26T17:31:00.003+02:00

Ακούτε: [Δρόμοι παλιοί]

του Μίκη Θεοδωράκη
σε ποίηση Μανόλη Αναγνωστάκη

με τον Μανώλη Μητσιά

cd: Μαργαρίτα Μαγιοπούλα, ο Μανώλης Μητσιάς τραγουδά Μίκη Θεοδωράκη, 2007

III
Δρόμοι παλιοί που αγάπησα και μίσησα ατέλειωτα
Κάτω απ' τους ίσκιους των σπιτιών να περπατώ
Νύχτες των γυρισμών αναπότρεπτες κι η πόλη νεκρή
Την ασήμαντη παρουσία μου βρίσκω σε κάθε γωνιά

Κάμε να σ' ανταμώσω, κάποτε, φάσμα χαμένο του πόθου μου
Κι εγώ ξεχασμένος κι ατίθασος να περπατώ κρατώντας
Ακόμα μια σπίθα τρεμόσβηστη στις υγρές μου παλάμες.

(Και προχωρούσα μέσα στη νύχτα χωρίς
Να γνωρίζω κανένανε κι ούτε
Κανένας με γνώριζε)

(Μανόλη Αναγνωστάκη, Τα Ποιήματα - εκδ. Πλειας, 1976)

Με την Μαρία Δημητριάδη
(Παλλάς 1989 - πιάνο ο Τάσος Καρακατσάνης, κιθάρα η Στέλλα Κυπραίου)

(uploader: 1asterias)

Με τον Γιώργο Νταλάρα
(Ηρώδειο 1995 - Αφιέρωμα στον Μίκη Θεοδωράκη. Ορχήστρα Metropole

(uploader: goutara77)

Με τον Κώστα Θωμαΐδη

(uploader: artanis2alatariel)

Με την Μαρία Φαραντούρη
(Ιούνιος 2009 στη Φιλαρμονική του Βερολίνου)

(uploader: aaz148)

99 ~ Yunus Emre (1240;–1321;)

2009-10-19T22:24:00.001+03:00

Ακούτε: Το φιλί

του Νίκου Μαμαγκάκη
σε ποίηση Γιουνούς Εμρέ
και μετάφραση Γιάννη Υφαντή

με τον Νίκο Ξυδάκη

cd: Λεωνίδας Μαριδάκις, Αβάδιστα, 2005

Απ' το φιλί ο κόσμος κρέμεται
μες στο φιλί ανασαίνει.
Αχ, να μην κόψει το φιλί κανείς
κι όλος ο κόσμος πέσει.

98 ~ Κώστας Βάρναλης

2009-10-12T10:01:00.001+03:00

Ακούτε: Ο τρελλός

του Νίκου Μαμαγκάκη
σε ποίηση Κώστα Βάρναλη

με την Μαρία Δημητριάδη

cd: Νίκος Μαμαγκάκης, Σκλάβοι πολιορκημένοι του Κώστα Βάρναλη, (1974)

Είχα γυναίκα, είχα και ζα,
είχα μια Βάσω με βυζά,
μα προκοπή δεν είχα.
Σε ποιο χαρέμι να παχαίνη
στα μαξιλάρια ξαπλωμένη
μασώντας τη μαστίχα!

Μ' αν κυλήση μια ο τροχός
και στην Πόλη μπούμε,
σκλάβες, χανουμόπουλα,
πόχει να τραβούμε!

Άι! με το γύφτικο ζουρνά,
με νταγερέ, που κουδουνά,
σύρε σκοπόν αντάμικο!
Εστράβωσα τη φέσα μου -
έρωτας που 'ναι μέσα μου,
για να χορέψω τσάμικο!

Κάνε θάμα, πλόσκα μου,
ξύλο τσιμισίρι,
γίνε βρύση γάργαρη
με χιλιάδες πείροι!

Νάστε γεροί, νάστε καλά,
με τα τσαπράζια τα πολλά
και τα μεγάλα ονόματα
κοτζαμπασήδες όλοι πρώτης,
και με τους διάκους ο δεσπότης
τζιλβέδες και καμώματα!

Χίλια χέρια κι άρματα
νάχα να σας φράξω,
νάχα και δυο κέρατα
τον οχτρό να σκιάξω!

Για να βαστάξη όσο μπορεί
το μακελλειό, νάστε γεροί
της Πέννας αντρειωμένοι!
Κανοναρχάτε τ' όνομά μας,
σίντας η Δόξα μελετά μας
στα σκελετά γερμένη!..

Νάχαμ' ένα βασιλιά,
για να μας θαμπώνη,
με λειρί στο κούτελο,
με φωνή τρομπόνι!

Σου φτάνουν σένα τα χωριά
της Ρούμελης και του Μωριά -
και ναν' πολλά σου τα έτη!
Μα η Έγριπο με το μπουγάζι,
που άμετρο ψάρι κατεβάζει,
δικό μου βιλαέτι!

Έχω τρύπα το βρακί,
λίγδα στην καπότα μου,
έχω ψείρα σαν κουκκί
και βρωμούν τα χνώτα μου!..

Έχω νοήματα σοφά!
Σ' αγιονορίτικο σοφά,
στα λάδια και στα πάχη
κολύμπησα, μα πάντα μένει
άδεια η κοιλιά και τουρλωμένη -
ανεμογκάστρι θάχη!

Τι λαμπρός πουν' ο καιρός -
πόσο εγώ 'μαι ωραίος!
Έφαγα έναν πόντικα -
δόξα νάχη ο Θέος!

Η σάρκα και τα κόκκαλα,
λάσπη πολλή και φρόκαλα,
πατρίδα μου χαλάλι σου!
Σαν είν' οι αφέντες σου δικοί,
θάναι κ' η ζήση σου γλυκή
κι ανέγνοιο το κεφάλι σου!

Το χαράτσι, τα παιδιά -
μοναχός να κρίνης! -
άλλο να στα παίρνουνε
κι άλλο ναν τα δίνης!

Όλα εδώ χάμου ψεύτικα -
Δε σ' έζησα, ωνειρεύτηκα,
μαύρη ζωή, όλη πίκρα! -
μα θα χαρώ σε Λευτεριά,
αιώνια Αλήθεια κι Ομορφιά,
σαν θα περάσω Αντίκρα.

Νάχαμ' ένα βασιλιά,
δράκο με χοντρόλαιμο,
σέρτικο κι αράθυμο,
για να κάνη πόλεμο!

...Άμποτε λίγο να δυνόμουν,
για μια στιγμή να τρελλαινόμουν -
ο σαλεμένος νους
και τα κλεισμένα τσίνορα
να μην ξαμώνουν σύνορα
και χώριους ουρανούς,

να ιδώ τον κόσμο ανάποδα,
τον αδερφό μου ξένο
και τον οχτρόν αδέρφι μου
αδικοσκοτωμένο!

97 ~ Pablo Neruda (1904–1973)

2009-10-05T19:11:00.001+03:00

Ακούτε: Γυναίκα που αγάπησα

του Χρήστου Γκάρτζου
σε ποίηση Πάμπλο Νερούδα
και απόδοση Λευτέρη Παπαδόπουλου

με τον Δημήτρη Ψαριανό

cd: Pablo Neruda, Tα ερωτικά - Χρήστου Γκάρτζου, Λευτέρη Παπαδόπουλου (1980)και Τα μελοποιημένα 4

Γυναίκα που αγάπησα
γυναίκα που έχασα
κορμί μου, σάρκα μου

Αυτήν του χωρισμού την ώρα
σε ψάχνω και σε τραγουδώ

Γυναίκα που αγάπησα
γυναίκα που έχασα
κορμί μου, σάρκα μου

Το στόμα που δάγκωσα
τα μέλη που φίλησα
μπλεγμένα σώματα

Αυτήν του χωρισμού την ώρα
σε ψάχνω και σε τραγουδώ

Γυναίκα που αγάπησα
γυναίκα που έχασα
κορμί μου, σάρκα μου

96 ~ Γιάννης Ρίτσος (1909-1990)

2009-09-28T13:01:00.003+03:00

Ακούτε: Οι γερανοί

Λαϊκό ρώσικο τραγούδι
σε ποίηση Γιάννη Ρίτσου

με την Χάρι Αλεξίου

cd: η Χάρις Αλεξίου σε απρόβλεπτα τραγούδια. Διευθύνει ο Μάνος Χατζιδάκις

Στιγμές στιγμές θαρρώ πως οι στρατιώτες
που πέσανε στη ματωμένη γη
δεν κείτονται, θαρρώ, κάτω απ’ το χώμα
αλλά έχουν γίνει άσπροι γερανοί.

Πετούν και μας καλούν με τις κραυγές τους
απ’ τους καιρούς αυτούς τους μακρινούς
κι ίσως γι’ αυτό πολλές φορές σιωπώντας
κοιτάμε τους θλιμμένους ουρανούς.

Πετάει ψηλά το κουρασμένο σμάρι
στης δύσης τη θαμπή φεγγοβολή
και βλέπω ένα κενό στη φάλαγγά του
κι ίσως είναι η δική μου η θέση αυτή.

Θα 'ρθεί καιρός μαζί μ' αυτό το σμάρι
στο μέγα θάμπος να πετώ κι εγώ
σαν γερανός καλώντας απ' τα ουράνια
όλους εσάς που έχω αφήσει εδώ.

95 ~ Γιώργος Σεφέρης (1900-1971)

2009-09-21T17:25:00.001+03:00

Ακούτε: Πες της το μ' ένα γιουκαλίλι

του Δήμου Μούτση
σε ποίηση Γιώργου Σεφέρη

με τον Μανώλη Μητσιά

cd: Δήμος Μούτσης, Τετραλογία (1975)

«Πες της το μ' ένα γιουκαλίλι...»
γρινιάζει κάποιος φωνογράφος·
πες μου τι να της πω, Χριστέ μου,
τώρα συνήθισα μονάχος.

Με φυσαρμόνικες που σφίγγουν
φτωχοί μη βρέξει και μη στάξει
όλο και κράζουν τους αγγέλους
κι είναι οι αγγέλοι τους μαράζι.

Κι οι αγγέλοι ανοίξαν τα φτερά τους
μα χάμω χνότισαν ομίχλες
δόξα σοι ο θεός, αλλιώς θα πιάναν
τις φτωχιές μας ψυχές σαν τσίχλες.

Κι είναι η ζωή ψυχρή ψαρίσια
—Έτσι ζεις; — Ναι! Τι θες να κάνω·
τόσοι και τόσοι είναι οι πνιμένοι
κάτω στης θάλασσας τον πάτο.

Τα δέντρα μοιάζουν με κοράλλια
που κάπου ξέχασαν το χρώμα
τα κάρα μοιάζουν με καράβια
που βούλιαξαν και μείναν μόνα...

«Πες της το μ' ένα γιουκαλίλι...»
Λόγια για λόγια, κι άλλα λόγια;
Αγάπη, πού 'ναι η εκκλησιά σου
βαρέθηκα πια στα μετόχια.

Α! να 'ταν η ζωή μας ίσια
πώς θα την παίρναμε κατόπι
μ' αλλιώς η μοίρα το βουλήθη
πρέπει να στρίψεις σε μια κόχη.

Και ποια είν' η κόχη; Ποιος την ξέρει;
Τα φώτα φέγγουνε τα φώτα
άχνα! δε μας μιλούν οι πάχνες
κι έχουμε την ψυχή στα δόντια.

Τάχα παρηγοριά θα βρούμε;
Η μέρα φόρεσε τη νύχτα
όλα είναι νύχτα, όλα είναι νύχτα
κάτι θα βρούμε ζήτα - ζήτα...

«Πες της το μ' ένα γιουκαλίλι...»
Βλέπω τα κόκκινα της νύχια
μπρος στη φωτιά πώς θα γυαλίζουν
και τη θυμάμαι με το βήχα.

Λονδίνο, Χριστούγεννα 1924

94 ~ Γεώργιος Βιζυηνός (1849 - 1896)

2009-09-14T00:20:00.001+03:00

Ακούτε: Βοσπορίδες.

του Γιώργου Παπαδάκη
σε ποίηση Γεωργίου Βιζυηνού

με την Μαρία Φαραντούρη

cd: Μαρία Φαραντούρη, Η ποίηση στο ελληνικό τραγούδι (2003)

Εκεί στον ουρανό ψηλά
σε θέση διαλεχτή
με τα τραγούδια πολεμά
να φτιάξει κατιτί

Διαβαίνει ο κόσμος κι ο Κοσμάς
και στέκει και ρωτά
με τα σωστά σου πολεμάς
ή κάμνεις χωρατά;

93 ~ Rainer Maria Rilke (1875-1926)

2009-09-07T17:48:00.001+03:00

Ακούτε: Lieben

των Richard Schönherz και Angelica Fleer
σε ποίηση Ράινερ Μαρία Ρίλκε

με την Cosma Shiva Hagen

cd: Rilke Projekt, In meinem wilden Herzen (2002)

Und wie mag die Liebe dir kommen sein?
Kam sie wie ein Sonnen, ein Blütenschnein,
kam sie wie ein Beten? – Erzähle:
Ein Glück löste leuchtend aus Himmeln sich los
und hing mit gefalteten Schwingen groß
an meiner blühenden Seele...
Das war der Tag der weißen Chrysanthemen, –
mir bangte fast vor seiner schweren Pracht...
Und dann, dann kamst du mir die Seele nehmen
tief in der Nacht.
Mir war so bang, und du kamst lieb und leise, –
ich hatte grad im Traum an dich gedacht.
Du kamst, und leis wie eine Märchenweise
erklang die Nacht...

92 ~ Οδυσσέας Ελύτης (1911-1996)

2009-08-31T10:58:00.003+03:00

Ακούτε: Το παράπονο

του Δημήτρη Παπαδημητρίου
σε ποίηση Οδυσσέα Ελύτη

με την Ελευθερία Αρβανιτάκη

cds: Ελευθερία Αρβανιτάκη, Live στο Γυάλινο Μουσικά Θέατρο (2002) και Ελευθερία Αρβανιτάκη, Τhe Very Best of 1989-1998

Εδώ στου δρόμου τα μισά
έφτασε η ώρα να το πω
άλλα είναι εκείνα που αγαπώ
γι' αλλού γι' αλλού ξεκίνησα.

Στ' αληθινά στα ψεύτικα
το λέω και τ' ομολογώ.
Σαν να 'μουν άλλος κι όχι εγώ
μες στη ζωή πορεύτηκα.

Όσο κι αν κανείς προσέχει
όσο κι αν το κυνηγά,
πάντα πάντα θα 'ναι αργά
δεύτερη ζωή δεν έχει.

Με την Ελευθερία Αρβανιτάκη:

(uploader: ntoremi1984)

Mε τον Γεράσιμο Ανδρεάτο και την Φωτεινή Δάρρα:

(uploader: outis27)

91 ~ Τάσος Λειβαδίτης (1922-1988)

2009-08-05T16:42:00.003+03:00

Ακούτε: Πού είσαι;

του Γιώργου Τσαγκάρη (σήμερα, ένας χρόνος)
σε ποίηση Τάσου Λειβαδίτη

με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου
και τον συνθέτη στην απαγγελία

cd: Γιώργου Τσαγκάρη, Φυσάει - Ποίηση: Τάσος Λειβαδίτης (1993)

Έβρεχε εκείνο το βράδυ,
ανέβηκα τα σκαλιά κανείς στην καμάρα
έτρεμε στ' ανοιχτό παράθυρο η κουρτίνα
φεύγω μη ζητήσεις να με βρεις
αγαπώ άλλον έγραφε

Πού είσαι, πού να πάω, φυσάει, κρυώνω

Δρόμοι λασπωμένοι, κίτρινα φώτα
ζευγάρια αγκαλιασμένα κάτω απ' τις ομπρέλες τους

Σε λίγο θα ανάβουνε το φως
θα κοιτάζονται στα μάτια
και θα πετάνε από πάνω τους
όλη τη μοναξιά

Οι φωτεινές ρεκλάμες ανοιγοκλείνουνε τα μάτια τους
όλα στην εποχή μας διαφημίζονται γιατί όχι και αυτό

Αγαπώ άλλον με κόκκινα πελώρια γράμματα
θα 'ταν υπέροχη διαφήμιση
Πού είσαι, πού να πάω, φυσάει, κρυώνω

90 ~ Μιχάλης Γκανάς (1944)

2009-07-28T10:59:00.001+03:00

Ακούτε: Το τραίνο των 9:10

του Δημήτρη Παπαδημητρίου
σε ποίηση Μιχάλη Γκανά

με την Ελευθερία Αρβανιτάκη

cd: Η ζωή που δεν έζησα

Είν' η ώρα που περνά
το τραίνο των εννιά και δέκα
Σ' ένα βαγόνι μια γυναίκα
προς το παράθυρο γυρνάει

Θαμπό το τζάμι απ' τα χνώτα
και βιαστικά το καθαρίζει
καθώς η μηχανή σφυρίζει
και χαμηλώνουνε τα φώτα

Και βλέπει μέσα στο σκοτάδι
ένα σπιτάκι φωτισμένο
και της μορφής της το μαγνάδι

Το σπίτι τρέχει ή το τραίνο;
Ή μήπως έτρεχε το βράδυ
προς το δικό της πεπρωμένο;

89 ~ Διονύσης Καψάλης (1952)

2009-07-21T10:58:00.001+03:00

Ακούτε: Περσεφόνη

του Δημήτρη Παπαδημητρίου
σε ποίηση Διονύση Καψάλη

με την Φωτεινή Δάρρα

cd: Δελτίο Ανέμων

Μικρό το σπίτι και με νοίκι
μα η νύχτα, θε μου, της ανήκει
μεγάλη σα ναός.

Φορεί λευκό μιας επετείου
πηγαίνει στην Καλλιδρομίου
κι η νύχτα παίρνει φως.

Γυρίζει σαν την Περσεφόνη
στον κάτω κόσμο, με βελόνι
και πρώην εραστές.

Ψάχνει τους φίλους της στον Άδη
τ' αδέλφια της ζωής, το χάδι
και λόγια μαγικά

όλα του κόσμου να τ' αλλάξει
να 'ναι το δέρμα της μετάξι
τα όνειρα γλυκά.

Γυρίζει σαν την Περσεφόνη
στον κάτω κόσμο και πληρώνει
λύτρα και δανειστές.

Πιστοί της αγοραίας κοίτης
προσεύχονται με το κορμί της
και φεύγουν σιωπηλοί.

Σε μια γωνιά κάποιος της γνέφει
μοιάζει σε κάτι να πιστεύει
και τον ακολουθεί.

Γυρίζει σαν την Περσεφόνη
κρατάει σκήπτρο και βελόνι
και ψάχνει αγοραστές.

88 ~ Γιώργος Κοροπούλης (1960)

2009-07-14T16:38:00.001+03:00

Ακούτε: Τώρα πώς ζεις

του Μιχάλη Κουμπιού
σε ποίηση Γιώργου Κοροπούλη

με την Καλλιόπη Βέττα

cd: Καλλιόπη Βέττα, Πρωί της Κυριακής

Χείλη που μισανοίγουν σα κοχύλι
και τα θυμάμαι στα δικά μου χείλη
και τα ματόκλαδά σου κοφτερά
σαν άστρο ακονισμένο αστραφτερά.

Χάδια για να σε κρύψω απ' τα σκοτάδια
σώμα να τρεμοσβήνει μες στα χάδια
πρωί σαν κάτι να 'χει συντριβεί
πρωί κι οι δυο λιγάκι πιο βουβοί.

Τώρα πώς ζεις, πώς ξυπνάς
Περνάς καλά ή το ξεχνάς.
Τώρα πώς ζεις, πώς νιώθεις, πώς
που πνίγηκε του έρωτα ο σκοπός.

87 ~ Κώστας Ουράνης (1890-1953)

2009-07-07T10:58:00.001+03:00

Ακούτε: Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινόπωρου δείλι

μουσική: Διάφανα Κρίνα
ποίηση: Κώστας Ουράνης

με τα Διάφανα Κρίνα

cd: Διάφανα Κρίνα, Ευωδιάζουν αγριοκέρασα οι σιωπές (2000)

Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινόπωρου δείλι
μες την κρύα μου κάμαρα όπως έζησα: μόνος'
στη στερνή αγωνία μου τη βροχή θε ν' ακούω
και τους γνώριμους θόρυβους που σκορπάει ο δρόμος.

Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινόπωρου δείλι
μέσα σ' έπιπλα ξένα και σε σκόρπια βιβλία,
θα με βρουν στο κρεβάτι μου, θε να 'ρθει ο αστυνόμος,
θα με θάψουν σαν άνθρωπο που δεν είχε ιστορία.

Απ' τους φίλους που παίζαμε πότε πότε χαρτιά,
θα ρωτήσει κανένας τους έτσι απλά: «Τον Ουράνη
μην τον είδε κανείς; Έχει μέρες που χάθηκε...».
Θ' απαντήσει άλλος παίζοντας: «Μα αυτός έχει πεθάνει!».

Μια στιγμή θ' απομείνουνε τα χαρτιά τους κρατώντας,
θα κουνήσουν περίλυπα και σιγά το κεφάλι'
θε να πουν: «Τ' είναι ο άνθρωπος! Χθες ακόμα εζούσε...»
και βουβοί, στο παιχνίδι τους θα βαλθούνε και πάλι.

Κάποιος θα 'ναι συνάδελφος στα «ψιλά» που θα γράψει
πως «προώρως απέθανεν ο Ουράνης στην ξένην,
νέος γνωστός στους κύκλους μας, που κάποτε είχε εκδώσει
μια συλλογή ποιήματα πολλά υποσχομένην».

Κι' αυτή θα 'ναι η μόνη του θανάτου μου μνεία.
Στο χωριό μου θα κλάψουνε μόνο οι γέροι γονιοί μου
και θα κάνουν μνημόσυνο με περίσσιους παπάδες,
όπου θα 'ναι όλοι οι φίλοι μου - κι ίσως ίσως οι οχτροί μου.

Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινόπωρου δείλι
σε μια κάμαρα ξένη, στο πολύβοο Παρίσι'
και μια Κέττυ, θαρρώντας πως την ξέχασα γι' άλλην,
θα μου γράψει ένα γράμμα - και νεκρό θα με βρίσει...

86 ~ Ναπολέων Λαπαθιώτης (1888-1944)

2009-07-01T21:14:00.002+03:00

Ακούτε: Το παλιό τραγούδι

του Νίκου Μαμαγκάκη
σε ποίηση Ναπολέοντα Λαπαθιώτη

με την Σοφία Παπάζογλου

cd: Νίκου Μαμαγκάκη, Στεναγμός ανατολίτης (1995).

Το παλιό μας το τραγούδι,
που τ' ακούγαμε μαζί,
τώρα που χαθήκαν όλα,
ποιος θα το 'λεγε να ζει!

Από τότε που η καρδιά μου
σ' έχασε παντοτινά,
δεν το πίστευα ποτέ μου,
πως θα τ' άκουγα ξανά...

Κι όμως να που κάποιο βράδυ
- μόλις νύχτωνε θαρρώ -
μ' ένα αλλόκοτο φεγγάρι,
μακρινό και καθαρό,

καθώς γύριζα στην τύχη
μόνος μεσ' στη γειτονιά
το ξανάκουσα και πάλι
και στην ίδια τη γωνιά!

Και το γνώρισα και πάλι
το τραγούδι π' αγαπώ
κι ας μην έμοιαζε καθόλου
στο παλιό του το σκοπό.

Γιατί τώρα δε σκορπούσε
το καημό του το βαθύ,
μα βογγούσε και θρηνούσε,
μιά φωνή που 'χε χαθεί...

Πως μου φάνηκε δε ξέρω,
καθώς τ' άκουγα ξανά,
μα όλα γύρω και βαθιά μου,
γίναν έτσι σκοτεινά,

που δυνάμωσα το βήμα,
μεσ' στο βράδυ το πικρό,
με χαμηλωμένα μάτια,
σα ν' απάντησα νεκρό...

85 ~ Κώστας Καρυωτάκης (1896–1928)

2009-06-25T16:58:00.001+03:00

Ακούτε: Η ψυχή μου

του Βασίλη Δημητρίου
σε ποίηση Κώστα Καρυωτάκη

με τον Μανώλη Μητσιά

cd: Βασίλης Δημητρίου, Κ. Γ. Καρυωτάκης - Η μουσική και τα τραγούδια από την τηλεοπτική σειρά.

1
Παλιό η ψυχή μου γράμμα είναι κι εγράφη
σε μια παρθένα ωραία —ευγενική
παρθένα— που για λύπη ερωτική
το μοναστήρι εδιάλεξεν, ετάφη.

Τι τώρα κι αν ασπρίζουνε οι κρόταφοι;
Τι τότε κι αν η μοίρα ήταν κακή;
Ένα συρτάρι εβένινον εκεί
των αναμνήσεων κρύβει το χρυσάφι.

Την ώρα που γεμίζουν ίσκιο οι θόλοι,
καθισμένη σε πέτρα το κοιτά,
το σφίγγει στα ωχρά χέρια κλαίοντας όλη.

Έπειτα, ενώ, με βλέφαρα κλειστά,
το φευγαλέο της δράμα κρατά,
σηκώνεται να πάει στο περιβόλι

2
Με τον καιρό που πρόσχαρη ήταν νέα
—αλίμονο!— για να αναμετρηθεί,
για να 'βρει ένα σκοτάδι πιο βαθύ,
σέρνεται προς την πένθιμη αλέα.

Βαριά στη ζωή της έπεσε η αυλαία
και δε μπορεί καλά να θυμηθεί.
Το χείλος, μόνο ξέρει, δεν ανθεί,
δεν είναι πια τα μάτια της ωραία.

Κι όπως τα δέντρα ολόγυρα σιωπούν,
έτσι ποτέ για εκείνον που τη χάνει,
ποτέ δε θα 'ρθουν άνθρωποι να πουν.

Αχ, μήτε τ' όνομά του εδώ δε φτάνει!
Να ζει; Και πάντα ναν τον αγαπούν;
Μην έχει τάχα —σαν αυτή— πεθάνει;

3
Είσαι, ψυχή μου, η κόρη που τη σβήνει
ολοένα κάποιος έρωτας πικρός,
που λησμονήθηκε κοιτώντας προς
τα περασμένα, κι έτσι θ' απομείνει.

Κατάμονη σε μι' άκρη, όπως εκείνη,
σε παρατούν ο κόσμος, ο καιρός.
Ένας ακόμη θα 'σουνα νεκρός,
αν οι νεκροί δεν είχαν τη γαλήνη.

Σαν αδερφούλα η κόρη αυτή σού μοιάζει
που γέρνει, συλλογίζεται και αργεί
χαμένην ευτυχία να νοσταλγεί.

Δικό σου λέω, ψυχή μου, είναι μαράζι
όσα, το βράδυ, δάκρυα, την αυγή,
στα ρόδα κατεβαίνει και μοιράζει.

-από τα Νοσταλγικά

84 ~ Charles Baudelaire (1821-1867)

2009-06-19T22:58:00.001+03:00

Ακούτε: Άλμπατρος

του Νίκου Ξυδάκη
σε ποίηση Σαρλ Μπωντλαίρ
και απόδοση Αλέξανδρου Μπάρα

με τον Σωκράτη Μάλαμα

cds: Νίκος Ξυδάκης - Σωκράτης Μάλαμας (1999) και
Νίκος Ξυδάκης, Ζωντανή Ηχογράφηση από το Γυάλινο Μουσικά Θέατρο
(Το ίδιο τραγούδι περιλαμβάνεται και στο cd Tα μελοποιημένα, 13 από την σειρά "Η ποίηση στο ελληνικό τραγούδι" της εφημερίδας "Ο Κόσμος του Επενδυτή")

Συχνά για να περάσουνε την ώρα οι ναυτικοί
άλμπατρος πιάνουνε, πουλιά μεγάλα της θαλάσσης,
που ακολουθούνε σύντροφοι, το πλοίο, νωχελικοί
καθώς γλιστράει στου ωκεανού τις αχανείς εκτάσεις.

Και μόλις στο κατάστρωμα του καραβιού βρεθούν
αυτοί οι ρηγάδες τ' ουρανού, αδέξιοι, ντροπιασμένοι,
τα κουρασμένα τους φτερά στα πλάγια παρατούν
να σέρνονται σαν τα κουπιά που η βάρκα τα πηγαίνει

Πώς κείτεται έτσι ο φτερωτός ταξιδευτής δειλός!
Τ' ωραίο πουλί τι κωμικό κι αδέξιο που απομένει!
Ένας τους με την πίπα του το ράμφος του χτυπά
κι άλλος, χωλαίνοντας, το πώς πετούσε παρασταίνει.

Ίδιος με τούτο ο Ποιητής τ' αγέρωχο πουλί
που ζει στη μπόρα κι αψηφά το βέλος του θανάτου,
σαν έρθει εξόριστος στη γη και στην οχλοβοή
μέσ' στα γιγάντια του φτερά χάνει τα βήματά του.

83 ~ Νάνος Βαλαωρίτης (1921)

2009-06-13T10:59:00.001+03:00

Ακούτε: Ποια θάλασσα

του Βασίλη Δημητρίου
σε ποίηση Νάνου Βαλαωρίτη

με τον Χρήστο Θηβαίο

cd: Βασίλης Δημητρίου, Ο μεγάλος θυμός (1998)

Πες μου πού πήγε ο Αύγουστος με τα καμπαναριά του
το γέλιο σου που γέμιζε το σπίτι μας βροχή
Τώρα μας δίνει ο άνεμος γυμνή την αγκαλιά του
ω πρόσωπο που σκέπασε με μάρμαρο τη γη

Πόσα σβησμένα βλέμματα κοιτάνε όταν κοιτάζεις
πόσα δεμένα στόματα μιλάνε όταν μιλάς
Ήταν του ήλιου η δύναμη το ρόδο που ωριμάζει
κλειστά παραθυρόφυλλα τα στήθια που αγαπάς

Είναι καρδιές που μάθαμε σα γράμματα ανοιγμένα
είναι τραπέζια που κανείς δε θα καθίσει πια
Μια μουσική πανάκριβη που γράψανε για σένα
τόσες χιλιάδες δάχτυλα για τελευταία φορά

Εσάς που πήρε ο θάνατος βαριά στα δάχτυλά του
από τα μάτια σας η αυγή πηγάζει σα νερό
Άστρα σε κάθε μέτωπο και φως τ' ανάστημά του
καμμιά ζωή δε γράφεται χωρίς το δάκρυ αυτό

Ακουμπισμένες δυο εποχές η μια κοντά στην άλλη
ω πρόσωπο που φώτισε μια μακρινή αστραπή
Ποια θάλασσα ποια θάλασσα θα 'ναι αρκετά μεγάλη
για να χωρέσει τον καημό που μάζεψε η ψυχή;

Σα μυθικό τριαντάφυλλο μια νύχτα ο κόσμος κλείνει
είναι η πόρτα όπου κανείς δε θα περάσει πια
Είναι του δήμιου η ταραχή του ήρωα η γαλήνη
ο ποταμός που κύλησε σαν έσπασε η καρδιά

(από την Τιμωρία των μάγων)

82 ~ Pablo Neruda (1904–1973)

2009-06-07T10:59:00.002+03:00

Ακούτε: Ήμουν δικός σου

του Χρήστου Γκάρτζου
σε ποίηση Πάμπλο Νερούδα
και απόδοση Λευτέρη Παπαδόπουλου

με τον Δημήτρη Ψαριανό

cd: Pablo Neruda, Τα Ερωτικά

Ποτέ δε θα συναντηθούν
ξανά τα βλέμματά μας
κι ούτε ποτέ θα γλυκαθούν
οι πόνοι μου από σένα.

Μα όπου πάω κι όπου σταθώ
θα ’χω στα μάτια τη ματιά σου.
Μα όπου πας κι όπου σταθείς
θα ’χεις τον πόνο μου μαζί σου.

Ήμουν δικός σου, ήσουν δική μου,
μα τώρα άλλος σ’ αγαπά
και κόβει απ’ τον κήπο σου
ό,τι εγώ έχω σπείρει.

Απ’ την καρδιά σου ένα παιδί
μου λέει στερνό αντίο.
Στερνό αντίο λέω κι εγώ
και φεύγω πικραμένος.

Έρχομαι απ’ τα μπράτσα σου,
δεν ξέρω προς τα πού να πάω.
Κι απ’ τα βαθιά σου ένα παιδί
γονατισμένο μας κοιτάζει.

81 ~ Τάσος Λειβαδίτης (1922-1988)

2009-06-02T09:58:00.003+03:00

Ακούτε: Γερνάς και σκοτεινιάζει

του Μάνου Λοΐζου
σε ποίηση Τάσου Λειβαδίτη

με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου

cds: Για μια μέρα ζωής (1980) και
"Όλα θυμίζουν τον Μάνο Λοΐζο" cd.7 [από το Βήμα]

Ήταν ατέλειωτη η μέρα
κι ως νύχτωνε σε μια γωνιά
μ' ένα τσιγάρο, του πατέρα
τους άντρες παίζαμε κρυφά.

Τώρα η μέρα σε τρομάζει
γύρω αποτσίγαρα σωρός
και πια δεν είναι γυρισμός
γερνάς και σκοτεινιάζει.

Γέλια παιδιών έξω απ' το σπίτι
πέτρες στην τσέπη της ποδιάς
μα έφτανε ένα νεκρό σπουργίτι
για να σε κάνει να πονάς.

80 ~ Χριστόφορος Λιοντάκης (1945)

2009-05-27T11:58:00.003+03:00

Ακούτε: Ο έρωτας δεν ήτανε δοσμένος

του Θανάση Νικόπουλου
σε ποίηση Χριστόφορου Λιοντάκη

με τον Κώστα Θωμαΐδη και την Παιδική Πολυφωνική Χορωδία Πάτρας

cd: Θανάσης Νικόπουλος - Μοναχικοί Σαλτιμπάγκοι - Κώστας Θωμαΐδης

Ζήσαμε σ' ώρες ασχημάτιστες
Δοσμένοι
Άλλοτε
Στη μυσταγωγία των πρωινών ωρών
Κι άλλοτε
Στην τελετή των διαδοχικών αποκαλύψεων
Με προσωπεία
Πάντα πρόχειρα
Και δάχτυλα καλογυμνασμένα
Έτοιμα γιά κάθε περίσταση
Συνεχίζουν τώρα οι φωνές
Μέσα στο θόρυβο του χρόνου
Στις νύχτες δίχως μέλλον
Το όνειρο δεν μας ανήκει
Ο έρωτας δεν ήτανε δοσμένος
Η τελευταία μάσκα, η μάσκα της ανυπαρξίας
Έγινε ένα με το δέρμα
Μάσκες πέφτουν διαδοχικά
Όταν ακόμα υπήρχε θέση για πολλά
Ο έρωτας δεν ήτανε δοσμένος
Το όνειρο δεν μας ανήκει

(Οι στίχοι είναι γραμμένοι από τον χρήστη cactus για το stixoi.info)

79 ~ Γιάννης Ρίτσος (1909-1990)

2009-05-21T07:59:00.001+03:00

Ακούτε: Το κυκλάμινο

του Μίκη Θεοδωράκη
σε ποίηση Γιάννη Ρίτσου

με την Ελένη Βιτάλη και τον Κώστα Καμένο

cd: Θεοδωράκης, 18 λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδας, του Γιάννη Ρίτσου
(Η ίδια εκτέλεση περιλαμβάνεται και στο cd Τα μελοποιημένα, 1 από την σειρά "Η Ποίηση στο Ελληνικό Τραγούδι" της εφημερίδας "Ο Κόσμος του Επενδυτή")

Μικρό πουλί τριανταφυλλί
δεμένο με κλωστίτσα
με τα σγουρά φτεράκια του
στον ήλιο πεταρίζει

Κι αν το τηράξεις μια φορά
θα σου χαμογελάσει
κι αν το τηράξεις δυο και τρεις
θ' αρχίσεις το τραγούδι

Άλλες εκτελέσεις:
- Αφροδίτη Μάνου, από το cd: Μίκης Θεοδωράκης, Λιανοτράγουδα, Τραγούδια της γλυκιάς πατρίδας (1973)

- Γιώργος Νταλάρας, από το cd: Μίκης Θεοδωράκης, 18 λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδας, Ποίηση Γιάννης Ρίτσος, με τον Γιώργο Νταλάρα

78 ~ Ευριπίδης (480-406 π.Χ.)

2009-05-15T18:02:00.003+03:00

Ακούτε: 3ο στάσιμο - Η Σφίγγα

από τις "Φοίνισσες" του Ευριπίδη
με την μουσική του Κώστα Βόμβολου

Μετάφραση: Νίκος Χουρμουζιάδης

με την Ρούλα Μανισσάνου και
τον χορό του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος
(1998-1999)

cd: Ευριπίδη, Φοίνισσες - Κώστας Βόμβολος

Και ήρθες, ήρθες
γέννημα φτερωτό
της υποχθόνιας Έχιδνας,
παγίδα των Καδμίων

Πολύθωρη, πολύθρηνη
μισή παρθένα, τέρας άτεγκτο,
με τα φτερά τ' αρπακτικά
τις ωμοφάγες σου χείλες.

Σφίγγα φτερωτή,
Σφίγγα φτερωτή,
... ... ...

77 ~ Γιώργης Γιατρομανωλάκης (1940)

2009-05-09T18:01:00.001+03:00

Ακούτε: Στης Βενετίας τα νερά

του Γιάννη Μαρκόπουλου
σε ποίηση Γιώργη Γιατρομανωλάκη

με την Βασιλική Λαβίνα

cd: Γιάννης Μαρκόπουλος, Ανα-γέννηση

Στης Βενετίας τα νερά, είδες γοργόνα κολυμπά.
Από το Βόσπορο κρατεί κι είναι θαλασσοφίλητη.

Πες μου γοργόνα και κυρά, τι θες σ' ετούτα τα νερά
κι άφησες την Αγιά Σοφιά και τα καντήλια τα χρυσά.

Από την Πύλη τη Χρυσή Αρχάγγελος με οδηγεί
και πέρασα πολλά νησιά και βάσανα θεόρατα.

Είδα την Πόλη στη φωτιά κι απάνω σε σταυρούς κορμιά,
είδα μικρά ελληνόπουλα, πεσμένα πλατανόφυλλα.

Και πήρα δρόμο αλμυρό, πάνω στης Κρήτης το γιαλό,
κι ακούω ήχους και λαλιά ν' ανοίγουν τα επουράνια

Πάρε γοργόνα μου καλή σκέψη και φλόγα άσβηστη
και φέρε τα στη Βενετιά, ν' αναστηθούν τα πνεύματα.

Στης Βενετίας τα νερά, είδες γοργόνα κολυμπά.
Τα δαχτυλίδια χάθηκαν, τα χέρια δεν μαράθηκαν.

76 ~ Μανόλης Αναγνωστάκης (1925–2005)

2009-05-03T11:58:00.001+03:00

Ακούτε: Κι ήθελε ακόμη

του Θάνου Μικρούτσικου
σε ποίηση Μανόλη Αναγνωστάκη

με την Μαρία Δημητριάδη

cd: Θάνου Μικρούτσικου, Τραγούδια της Λευτεριάς (1978)

Κι ήθελε ακόμη πολύ φως να ξημερώσει. Όμως εγώ
Δεν παραδέχτηκα την ήττα. Έβλεπα τώρα
Πόσα κρυμμένα τιμαλφή έπρεπε να σώσω,
Πόσες φωλιές νερού να συντηρήσω μέσα στις φλόγες.
Μιλάτε, δείχνετε πληγές αλλόφρονες στους δρόμους,
Τον πανικό που στραγγαλίζει την καρδιά σας σα σημαία.
Καρφώσατε σ' εξώστες, με σπουδή φορτώσατε το εμπόρευμα.
Η πρόγνωσίς σας ασφαλής: Θα πέσει η πόλις

Εκεί, προσεκτικά σε μια γωνιά, μαζεύω με τάξη,
Φράζω με σύνεση το τελευταίο μου φυλάκιο
Κρεμώ κομμένα χέρια στους τοίχους, στολίζω
με τα κομμένα κρανία τα παράθυρα, πλέκω
με κομμένα μαλλιά το δίχτυ μου και περιμένω

Όρθιος και μόνος σαν και πρώτα π ε ρ ι μ έ ν ω.

(συλλ. η συνέχεια)

75 ~ Κική Δημουλά (1931)

2009-04-27T09:58:00.004+03:00

Ακούτε: Για σένα στις επιθυμίες μου

του Κώστα Παρίση
σε ποίηση Κικής Δημουλά

ερμηνεύουν: Μάνος Ξυδούς και Μαριάννα Γερασιμίδου

cds: Μάνος Ξυδούς, Βράδιασε, τα ξαναλέμε (2007) και
Τα μελοποιημένα, 1ο cd από την σειρά "Η Ποίηση στο Ελληνικό Τραγούδι" της εφημερίδας "Ο Κόσμος του Επενδυτή"

Για σένα στις επιθυμίες μου
λόγος δεν έγινε ποτέ.
Δεν σε προέβλεψαν ποτέ
τα όνειρά μου.
Οι παραισθήσεις μου ποτέ
δεν σε συνάντησαν.
Ούτε η φαντασία μου.
Κι όμως
μια ανεξακρίβωτη στιγμή
σ' εξακριβώνω μέσα μου
ένα έτοιμο κιόλας αίσθημα.