jukebox, η ποίηση στο τραγούδι

Ανάγκη να σε πάρω εγώ

του Μάνου Χατζιδάκι
σε ποίηση Μπέρτολτ Μπρεχτ
και απόδοση Οδυσσέα Ελύτη

με την Αρλέτα

(album: 12+1 τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι με την Αρλέτα (1969)


Ανάγκη να σε πάρω εγώ που έτσι σε παρατήσανε
μονάχο κι έρμο κι ορφανό, παιδάκι μου πώς σε πονώ.
Το ρούχο το μεταξωτό μεσ' στο ποτάμι το 'ριξα
φτωχά κουρέλια σού φορώ, παιδάκι μου πώς σ' αγαπώ.

Δρόμο σε πήγα, δρόμο μακρινό, νυχτόμερα βαδίζοντας
πείνασα και ματώθηκα,
μα να σ' αφήσω δεν μπορώ.

Σε μαύρες μέρες και σκληρές πλένω σε και βαφτίζω σε
μες στο κατάψυχρο νερό,
μην κλαις και μου πικραίνεσαι.



με την Μαρία Δημητριάδη

uploader: 1asterias

με τον Γιώργο Μούτσιο

uploader: bletomata

με την Χορωδία του Μουσικού Σχολείου Πειραιά

uploader: Ανδρέας Καρανίκας

Με τον Σπύρο Σακκά

uploader: Athina Rafaela Miloussi

...και άλλες εκτελέσεις: 1, 2, 3, 4

Ετικέτες Μάνος Χατζιδάκις, ΜΠΕΡΤΟΛΤ ΜΠΡΕΧΤ, ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

Ακούτε: Αμοργός: Και μη γελάς και μην κλαις και μη χαίρεσαι

του Μάνου Χατζιδάκι
σε ποίηση Νίκου Γκάτσου

με την Μαρία Φαραντούρη και τον Tάση Χριστογιαννόπουλο

cd: Μάνος Χατζιδάκις - Νίκος Γκάτσος, Αμοργός (2005)


Και μη γελάς και μην κλαις και μη χαίρεσαι
Μη σφίγγεις άδικα τα παπούτσια σου σα να φυτεύεις πλατάνια
Μη γίνεσαι ΠΕΠΡΩΜΕΝΟΝ
Γιατί δεν είναι ο σταυραϊτός ένα κλεισμένο συρτάρι
Δεν είναι δάκρυ κορομηλιάς ούτε χαμόγελο νούφαρου
Ούτε φανέλα περιστεριού και μαντολίνο Σουλτάνου
Ούτε μεταξωτή φορεσιά για το κεφάλι της φάλαινας.
Είναι πριόνι θαλασσινό που πετσοκόβει τους γλάρους
Είναι προσκέφαλο μαραγκού είναι ρολόι ζητιάνου
Είναι φωτιά σ’ ένα γύφτικο που κοροϊδεύει τις παπαδιές και νανουρίζει τα κρίνα
Είναι των Τούρκων συμπεθεριό των Αυστραλών πανηγύρι
Είναι λημέρι των Ούγγρων
Που το χινόπωρο οι φουντουκιές πάνε κρυφά κι ανταμώνουνται
Βλέπουν τους φρόνιμους πελαργούς να βάφουν μαύρα τ' αυγά τους
Και τόνε κλαίνε κι αυτές
Καίνε τα νυχτικά τους και φορούν το μισοφόρι της πάπιας
Στρώνουν αστέρια καταγής για να πατήσουν οι βασιλιάδες
Με τ' ασημένια τους χαϊμαλιά με την κορώνα και την πορφύρα
Σκορπάνε δεντρολίβανο στις βραγιές
Για να περάσουν οι ποντικοί να πάνε σ' άλλο κελάρι
Να μπούνε σ' άλλες εκκλησιές να φαν τις Άγιες Τράπεζες
Κι οι κουκουβάγιες παιδιά μου
Οι κουκουβάγιες ουρλιάζουνε
Κι οι πεθαμένες καλογριές σηκώνουνται να χορέψουν
Με ντέφια τούμπανα και βιολιά με πίπιζες και λαγούτα
Με φλάμπουρα και με θυμιατά με βότανα και μαγνάδια
Με της αρκούδας το βρακί στην παγωμένη κοιλάδα
Τρώνε τα μανιτάρια των κουναβιών
Παίζουν κορώνα γράμματα το δαχτυλίδι τ' Άι-Γιαννιού και τα φλουριά του Αράπη
Περιγελάνε τις μάγισσες
Κόβουν τα γένια ενός παπά με του Κολοκοτρώνη το γιαταγάνι
Λούζονται μες στην άχνη του λιβανιού
Κι ύστερα ψέλνοντας αργά μπαίνουν ξανά στη γη και σωπαίνουν
Όπως σωπαίνουν τα κύματα όπως ο κούκος τη χαραυγή όπως ο λύχνος το βράδυ.
... ... ...

Ετικέτες Μάνος Χατζιδάκις, ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΤΣΟΣ

Ακούτε: [Πάθη από τον έρωτα]

του Μάνου Χατζιδάκι
σε ποίηση Γεωργίου Χορτάτζη(από την "Ερωφίλη")

με την Φλέρη Νταντωνάκη

album: Μάνου Χατζιδάκι, Ο μεγάλος ερωτικός (1972)


Τα γέλια με τα κλάηματα, με τη χαράν η πρίκα,
μιαν ώραν εσπαρθήκασι κι ομάδι εγεννηθήκα,
γιαύτος μαζί γυρίζουσι και το 'να τ' άλλο αλλάσσει,
κι όποιος εγέλα το ταχύ, κλαίγει πριχού βραδιάση'
για κείνο βλέπω τη χαρά κι εγώ την εδική μου
πως θα γυρίση σ' άμετρη πρίκα και παιδωμή μου,
και στέκομαι τρεμάμενη σα να 'χα να περάσω
μια θυμωμένη θάλασσα γη άγριο κιανένα δάσο.
Μοίρα κακή κι αντίδικη, τυραννισμένη μοίρα,
Ποια πάθη απού τον Έρωτα, ποιές πρίκες δεν επήρα;
Πότες τους αναστεναγμούς, γη πότες τ' οχ οιμένα
τα χείλη μου εσκολάσασι τα πολυπρικαμένα;
πότες κι εμέ τ' αμμάτια μου μιαν ώραν εστεγνώσα,
πότες γλυκιά τα σφάλισα κι ανάπαψη μου δώσα;
Στη δούλεψι κι εις τσι καημούς μικρή περίσσια εμπήκα
τς αγάπης, κι όλα τα κακά κι η παιδωμές μ' ευρήκα'
μόνια μου με τον Έρωτα πασ' ώραν επολέμου,
και κιανενός δεν έδειχνα τα πάθη μου ποτέ μου'
χίλιες φορές μ' εδόξεψε, χίλιες να πιάνη τόπο
στο νου μου δεν τον άφηνα, μ' ένα γη μ' άλλο τρόπο,
χίλιες τ' αυτιά εμολύβωνα, για να μηδέ γροικούσι
τσι συργουλιές του τση γλυκιές, τα μέλη να πονούσι,
χίλιες με την πορπατηξιά, χίλιες με μια και μ' άλλη
στράτα την θέρμην του έσβηνα στο νου μου τη μεγάλη.
Μα κείνος, μάστορας καλός γιατ' ήτον του πολέμου,
μέρα και νύκτα δυνατό πόλεμον έδιδέ μου,
κι ώρες με τ' άρματα ως εχθρό, κι ώρες ξαρματωμένο
τον έβλεπα, σα φίλο μου περίσσ' αγαπημένο'
κι ώρες γλυκύς μου φαίνετο, κι ώρες πρικύς περίσσια,
κι ώρες στρατιώτης δυνατός, κι ώρες παιδάκιν ίσια'
κι ώρες μ' επαίδευγε άπονα, κι ώρες πολλές μ' εκράτει
γλυκότατες παρηγοριές και συργουλιές γεμάτη.
Χίλι' ακριβά τασσίματα μο 'τασσε πάσα μέρα,
και χίλια μο 'κτιζε όμορφα περβόλια στον αέρα'
χίλιες ζγουράφιζε χαρές μέσα στο λογισμό μου,
και χίλιες έδειχν' ομορφιές πάντα των αμματιώ μου'
τσι δυσκολιές μού σήκωνε κι απόκοτη έκανέ με,
μιλιές γλυκές μ' αρμήνευγε κι εδιδασκάλευγέ με,
τόσον, απού μ' ενίκησε, και δούλη απόμεινά του,
και τση καημένης μου καρδιάς την εξουσιά, 'δωκά του.
Κι εδά που καλορίζικη παρ' άλλην εκρατούμου,
και χίλιες έτασσα χαρές κι ανάπαψες του νου μου,
τόνε θωρώ τον πίβουλο και την αγάπη αρχίζει
την ψεύτικη, που μου 'δειχνε σε μάχη να γυρίζη.
Μα τον Πανάρετο θωρώ κι έρχεται σα θλιμμένο,
και το μαντάτο το πρικύ θε να'χη μαθημένο.

(με την ορθογραφία της Ποιητικής Ανθολογίας του Λίνου Πολίτη, βιβλίο τρίτο)

Ετικέτες Μάνος Χατζιδάκις

Ετικέτες Μάνος Χατζιδάκις, ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΤΣΟΣ

=

Ετικέτες Μάνος Χατζιδάκις, ΝΤΙΝΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ

Aκούτε: Ποιος είν' τρελός από έρωτα

του Μάνου Χατζιδάκι
σε ποίηση Γιώργου Σαραντάρη

με την Φλερύ Νταντωνάκη

(cd: Μάνος Χατζιδάκις, Ο Μεγάλος Ερωτικός)


Ποιος είν' τρελλός από έρωτα
ας κάνει λάκκους στην αυγή
να πάμε εκεί, να πιούμε τη βροχή

Μια που εμείς σ' όποια στέγη αράξουμε
- σ' όποιαν αυγή
ο άνεμος χαλνάει τον ουρανό

Τα δέντρα κι η στείρα γη
μέσα σε μας βουλιάζει

Ετικέτες Μάνος Χατζιδάκις