jukebox, η ποίηση στο τραγούδι
Δευτέρα 12 Οκτωβρίου 2009
98 ~ Κώστας Βάρναλης (1884-1974)
Ακούτε: Ο τρελλός
του Νίκου Μαμαγκάκη
σε ποίηση Κώστα Βάρναλη
με την Μαρία Δημητριάδη
cd: Νίκος Μαμαγκάκης, Σκλάβοι πολιορκημένοι του Κώστα Βάρναλη, (1974)
Είχα γυναίκα, είχα και ζα,
είχα μια Βάσω με βυζά,
μα προκοπή δεν είχα.
Σε ποιο χαρέμι να παχαίνη
στα μαξιλάρια ξαπλωμένη
μασώντας τη μαστίχα!
Μ' αν κυλήση μια ο τροχός
και στην Πόλη μπούμε,
σκλάβες, χανουμόπουλα,
πόχει να τραβούμε!
Άι! με το γύφτικο ζουρνά,
με νταγερέ, που κουδουνά,
σύρε σκοπόν αντάμικο!
Εστράβωσα τη φέσα μου -
έρωτας που 'ναι μέσα μου,
για να χορέψω τσάμικο!
Κάνε θάμα, πλόσκα μου,
ξύλο τσιμισίρι,
γίνε βρύση γάργαρη
με χιλιάδες πείροι!
Νάστε γεροί, νάστε καλά,
με τα τσαπράζια τα πολλά
και τα μεγάλα ονόματα
κοτζαμπασήδες όλοι πρώτης,
και με τους διάκους ο δεσπότης
τζιλβέδες και καμώματα!
Χίλια χέρια κι άρματα
νάχα να σας φράξω,
νάχα και δυο κέρατα
τον οχτρό να σκιάξω!
Για να βαστάξη όσο μπορεί
το μακελλειό, νάστε γεροί
της Πέννας αντρειωμένοι!
Κανοναρχάτε τ' όνομά μας,
σίντας η Δόξα μελετά μας
στα σκελετά γερμένη!..
Νάχαμ' ένα βασιλιά,
για να μας θαμπώνη,
με λειρί στο κούτελο,
με φωνή τρομπόνι!
Σου φτάνουν σένα τα χωριά
της Ρούμελης και του Μωριά -
και ναν' πολλά σου τα έτη!
Μα η Έγριπο με το μπουγάζι,
που άμετρο ψάρι κατεβάζει,
δικό μου βιλαέτι!
Έχω τρύπα το βρακί,
λίγδα στην καπότα μου,
έχω ψείρα σαν κουκκί
και βρωμούν τα χνώτα μου!..
Έχω νοήματα σοφά!
Σ' αγιονορίτικο σοφά,
στα λάδια και στα πάχη
κολύμπησα, μα πάντα μένει
άδεια η κοιλιά και τουρλωμένη -
ανεμογκάστρι θάχη!
Τι λαμπρός πουν' ο καιρός -
πόσο εγώ 'μαι ωραίος!
Έφαγα έναν πόντικα -
δόξα νάχη ο Θέος!
Η σάρκα και τα κόκκαλα,
λάσπη πολλή και φρόκαλα,
πατρίδα μου χαλάλι σου!
Σαν είν' οι αφέντες σου δικοί,
θάναι κ' η ζήση σου γλυκή
κι ανέγνοιο το κεφάλι σου!
Το χαράτσι, τα παιδιά -
μοναχός να κρίνης! -
άλλο να στα παίρνουνε
κι άλλο ναν τα δίνης!
Όλα εδώ χάμου ψεύτικα -
Δε σ' έζησα, ωνειρεύτηκα,
μαύρη ζωή, όλη πίκρα! -
μα θα χαρώ σε Λευτεριά,
αιώνια Αλήθεια κι Ομορφιά,
σαν θα περάσω Αντίκρα.
Νάχαμ' ένα βασιλιά,
δράκο με χοντρόλαιμο,
σέρτικο κι αράθυμο,
για να κάνη πόλεμο!
...Άμποτε λίγο να δυνόμουν,
για μια στιγμή να τρελλαινόμουν -
ο σαλεμένος νους
και τα κλεισμένα τσίνορα
να μην ξαμώνουν σύνορα
και χώριους ουρανούς,
να ιδώ τον κόσμο ανάποδα,
τον αδερφό μου ξένο
και τον οχτρόν αδέρφι μου
αδικοσκοτωμένο!
του Νίκου Μαμαγκάκη
σε ποίηση Κώστα Βάρναλη
με την Μαρία Δημητριάδη
cd: Νίκος Μαμαγκάκης, Σκλάβοι πολιορκημένοι του Κώστα Βάρναλη, (1974)
Είχα γυναίκα, είχα και ζα,
είχα μια Βάσω με βυζά,
μα προκοπή δεν είχα.
Σε ποιο χαρέμι να παχαίνη
στα μαξιλάρια ξαπλωμένη
μασώντας τη μαστίχα!
Μ' αν κυλήση μια ο τροχός
και στην Πόλη μπούμε,
σκλάβες, χανουμόπουλα,
πόχει να τραβούμε!
Άι! με το γύφτικο ζουρνά,
με νταγερέ, που κουδουνά,
σύρε σκοπόν αντάμικο!
Εστράβωσα τη φέσα μου -
έρωτας που 'ναι μέσα μου,
για να χορέψω τσάμικο!
Κάνε θάμα, πλόσκα μου,
ξύλο τσιμισίρι,
γίνε βρύση γάργαρη
με χιλιάδες πείροι!
Νάστε γεροί, νάστε καλά,
με τα τσαπράζια τα πολλά
και τα μεγάλα ονόματα
κοτζαμπασήδες όλοι πρώτης,
και με τους διάκους ο δεσπότης
τζιλβέδες και καμώματα!
Χίλια χέρια κι άρματα
νάχα να σας φράξω,
νάχα και δυο κέρατα
τον οχτρό να σκιάξω!
Για να βαστάξη όσο μπορεί
το μακελλειό, νάστε γεροί
της Πέννας αντρειωμένοι!
Κανοναρχάτε τ' όνομά μας,
σίντας η Δόξα μελετά μας
στα σκελετά γερμένη!..
Νάχαμ' ένα βασιλιά,
για να μας θαμπώνη,
με λειρί στο κούτελο,
με φωνή τρομπόνι!
Σου φτάνουν σένα τα χωριά
της Ρούμελης και του Μωριά -
και ναν' πολλά σου τα έτη!
Μα η Έγριπο με το μπουγάζι,
που άμετρο ψάρι κατεβάζει,
δικό μου βιλαέτι!
Έχω τρύπα το βρακί,
λίγδα στην καπότα μου,
έχω ψείρα σαν κουκκί
και βρωμούν τα χνώτα μου!..
Έχω νοήματα σοφά!
Σ' αγιονορίτικο σοφά,
στα λάδια και στα πάχη
κολύμπησα, μα πάντα μένει
άδεια η κοιλιά και τουρλωμένη -
ανεμογκάστρι θάχη!
Τι λαμπρός πουν' ο καιρός -
πόσο εγώ 'μαι ωραίος!
Έφαγα έναν πόντικα -
δόξα νάχη ο Θέος!
Η σάρκα και τα κόκκαλα,
λάσπη πολλή και φρόκαλα,
πατρίδα μου χαλάλι σου!
Σαν είν' οι αφέντες σου δικοί,
θάναι κ' η ζήση σου γλυκή
κι ανέγνοιο το κεφάλι σου!
Το χαράτσι, τα παιδιά -
μοναχός να κρίνης! -
άλλο να στα παίρνουνε
κι άλλο ναν τα δίνης!
Όλα εδώ χάμου ψεύτικα -
Δε σ' έζησα, ωνειρεύτηκα,
μαύρη ζωή, όλη πίκρα! -
μα θα χαρώ σε Λευτεριά,
αιώνια Αλήθεια κι Ομορφιά,
σαν θα περάσω Αντίκρα.
Νάχαμ' ένα βασιλιά,
δράκο με χοντρόλαιμο,
σέρτικο κι αράθυμο,
για να κάνη πόλεμο!
...Άμποτε λίγο να δυνόμουν,
για μια στιγμή να τρελλαινόμουν -
ο σαλεμένος νους
και τα κλεισμένα τσίνορα
να μην ξαμώνουν σύνορα
και χώριους ουρανούς,
να ιδώ τον κόσμο ανάποδα,
τον αδερφό μου ξένο
και τον οχτρόν αδέρφι μου
αδικοσκοτωμένο!
Ετικέτες ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΡΝΑΛΗΣ, Νίκος Μαμαγκάκης
Τετάρτη 1 Ιουλίου 2009
86 ~ Ναπολέων Λαπαθιώτης (1888-1944)
Ακούτε: Το παλιό τραγούδι
του Νίκου Μαμαγκάκη
σε ποίηση Ναπολέοντα Λαπαθιώτη
με την Σοφία Παπάζογλου
cd: Νίκου Μαμαγκάκη, Στεναγμός ανατολίτης (1995).
Το παλιό μας το τραγούδι,
που τ' ακούγαμε μαζί,
τώρα που χαθήκαν όλα,
ποιος θα το 'λεγε να ζει!
Από τότε που η καρδιά μου
σ' έχασε παντοτινά,
δεν το πίστευα ποτέ μου,
πως θα τ' άκουγα ξανά...
Κι όμως να που κάποιο βράδυ
- μόλις νύχτωνε θαρρώ -
μ' ένα αλλόκοτο φεγγάρι,
μακρινό και καθαρό,
καθώς γύριζα στην τύχη
μόνος μεσ' στη γειτονιά
το ξανάκουσα και πάλι
και στην ίδια τη γωνιά!
Και το γνώρισα και πάλι
το τραγούδι π' αγαπώ
κι ας μην έμοιαζε καθόλου
στο παλιό του το σκοπό.
Γιατί τώρα δε σκορπούσε
το καημό του το βαθύ,
μα βογγούσε και θρηνούσε,
μιά φωνή που 'χε χαθεί...
Πως μου φάνηκε δε ξέρω,
καθώς τ' άκουγα ξανά,
μα όλα γύρω και βαθιά μου,
γίναν έτσι σκοτεινά,
που δυνάμωσα το βήμα,
μεσ' στο βράδυ το πικρό,
με χαμηλωμένα μάτια,
σα ν' απάντησα νεκρό...
του Νίκου Μαμαγκάκη
σε ποίηση Ναπολέοντα Λαπαθιώτη
με την Σοφία Παπάζογλου
cd: Νίκου Μαμαγκάκη, Στεναγμός ανατολίτης (1995).
Το παλιό μας το τραγούδι,
που τ' ακούγαμε μαζί,
τώρα που χαθήκαν όλα,
ποιος θα το 'λεγε να ζει!
Από τότε που η καρδιά μου
σ' έχασε παντοτινά,
δεν το πίστευα ποτέ μου,
πως θα τ' άκουγα ξανά...
Κι όμως να που κάποιο βράδυ
- μόλις νύχτωνε θαρρώ -
μ' ένα αλλόκοτο φεγγάρι,
μακρινό και καθαρό,
καθώς γύριζα στην τύχη
μόνος μεσ' στη γειτονιά
το ξανάκουσα και πάλι
και στην ίδια τη γωνιά!
Και το γνώρισα και πάλι
το τραγούδι π' αγαπώ
κι ας μην έμοιαζε καθόλου
στο παλιό του το σκοπό.
Γιατί τώρα δε σκορπούσε
το καημό του το βαθύ,
μα βογγούσε και θρηνούσε,
μιά φωνή που 'χε χαθεί...
Πως μου φάνηκε δε ξέρω,
καθώς τ' άκουγα ξανά,
μα όλα γύρω και βαθιά μου,
γίναν έτσι σκοτεινά,
που δυνάμωσα το βήμα,
μεσ' στο βράδυ το πικρό,
με χαμηλωμένα μάτια,
σα ν' απάντησα νεκρό...
Ετικέτες ΝΑΠΟΛΕΩΝ ΛΑΠΑΘΙΩΤΗΣ, Νίκος Μαμαγκάκης
Τρίτη 3 Φεβρουαρίου 2009
59 ~ Γιώργος Ιωάννου (1927-1985)
Ακούτε: Με καρτεράς που έρχομαι
του Νίκου Μαμαγκάκη
σε ποίηση Γιώργου Ιωάννου
με τον Παναγιώτη Παπαϊωάννου
[cd: Νίκος Μαμαγκάκης, Ερωτικός λόγος (Έρως ανίκατε)]
Το μεσημέρι με τη λήξη της δουλειάς,
χυμάω σαν τον σίφουνα ερχόμενος
τρία ποτάμια διασχίζω ολοφούσκωτα
ούτε ο Έβρος είναι, ούτε ο Αξιός,
ούτε ο Αλιάκμονας, δικός μας ποταμός,
Σταδίου, Πανεπιστημίου κι Ακαδημίας.
Μόνο το σπίτι μου υπάρχει,
όλα τ' άλλα έπεσαν.
είσαι μέσα εσύ, είσαι εντός,
με καρτεράς που έρχομαι.
Περνάς απ' τις πολύξερες τις κάμαρες,
τη σκόνη παίρνεις, τη φριχτή σκουριά,
το τόσο χνούδι που κρυφομαζεύτηκε.
Συμπλέκομαι με άλλους βιαστικούς,
δεν ξέρω αν το κάνουνε επίτηδες.
Κοιτάζω στην πλατεία τους αναρχικούς,
τις κλούβες πιο εκεί κι αντιπαρέρχομαι.
Καιρό δεν έχουμε γι αυτά,
κοιτάω το μπαλκόνι και φλογίζομαι.
του Νίκου Μαμαγκάκη
σε ποίηση Γιώργου Ιωάννου
με τον Παναγιώτη Παπαϊωάννου
[cd: Νίκος Μαμαγκάκης, Ερωτικός λόγος (Έρως ανίκατε)]
Το μεσημέρι με τη λήξη της δουλειάς,
χυμάω σαν τον σίφουνα ερχόμενος
τρία ποτάμια διασχίζω ολοφούσκωτα
ούτε ο Έβρος είναι, ούτε ο Αξιός,
ούτε ο Αλιάκμονας, δικός μας ποταμός,
Σταδίου, Πανεπιστημίου κι Ακαδημίας.
Μόνο το σπίτι μου υπάρχει,
όλα τ' άλλα έπεσαν.
είσαι μέσα εσύ, είσαι εντός,
με καρτεράς που έρχομαι.
Περνάς απ' τις πολύξερες τις κάμαρες,
τη σκόνη παίρνεις, τη φριχτή σκουριά,
το τόσο χνούδι που κρυφομαζεύτηκε.
Συμπλέκομαι με άλλους βιαστικούς,
δεν ξέρω αν το κάνουνε επίτηδες.
Κοιτάζω στην πλατεία τους αναρχικούς,
τις κλούβες πιο εκεί κι αντιπαρέρχομαι.
Καιρό δεν έχουμε γι αυτά,
κοιτάω το μπαλκόνι και φλογίζομαι.
Ετικέτες ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ, Νίκος Μαμαγκάκης
Κυριακή 14 Δεκεμβρίου 2008
49 ~ Γιώργος Ιωάννου (1927-1985)
Ακούτε: Όχι μαζί
του Νίκου Μαμαγκάκη
σε ποίηση Γιώργου Ιωάννου
με την Ελευθερία Αρβανιτάκη
(cd: Νίκος Μαμαγκάκης - Γιώργος Ιωάννου, Κέντρο Διερχομένων)
Μην περπατάς, μην περπατάς μαζί μου
να μη σε γράψουνε
με ξέρουνε στην πιάτσα
και θα σε κάψουνε.
Περπάτα το κατόπι πάνω στα βήματα
εγώ από σένα φως μου δε θέλω χρήματα.
Γυρνάω και σε βλέπω
κι αναστατώνομαι,
αν είσαι όπως δείχνεις
εγώ σκοτώνομαι.
Δεν θέλω να μας δούνε μισώ το μάτι τους
εγώ ποτέ δεν είπα για το κρεβάτι τους.
Περπάτα κι ακολούθα,
μάθε το σπίτι μου
να έρχεσαι μονάχος,
αποσπερίτη μου
Κι όταν χτυπάς την πόρτα μες στα μεσάνυχτα
τα παραθύρια μου όλα θα 'ναι ορθάνοιχτα.
Στο βίντεο η Μάνια Παπαδημητρίου, η Καλλιόπη Βέτα και ο Γιάννης Κ. Ιωάννου, από την μουσικοθεατρική παράσταση Έρωτας και Αθανασία (Ιανός, Δεκ. 2008)
του Νίκου Μαμαγκάκη
σε ποίηση Γιώργου Ιωάννου
με την Ελευθερία Αρβανιτάκη
(cd: Νίκος Μαμαγκάκης - Γιώργος Ιωάννου, Κέντρο Διερχομένων)
Μην περπατάς, μην περπατάς μαζί μου
να μη σε γράψουνε
με ξέρουνε στην πιάτσα
και θα σε κάψουνε.
Περπάτα το κατόπι πάνω στα βήματα
εγώ από σένα φως μου δε θέλω χρήματα.
Γυρνάω και σε βλέπω
κι αναστατώνομαι,
αν είσαι όπως δείχνεις
εγώ σκοτώνομαι.
Δεν θέλω να μας δούνε μισώ το μάτι τους
εγώ ποτέ δεν είπα για το κρεβάτι τους.
Περπάτα κι ακολούθα,
μάθε το σπίτι μου
να έρχεσαι μονάχος,
αποσπερίτη μου
Κι όταν χτυπάς την πόρτα μες στα μεσάνυχτα
τα παραθύρια μου όλα θα 'ναι ορθάνοιχτα.
Στο βίντεο η Μάνια Παπαδημητρίου, η Καλλιόπη Βέτα και ο Γιάννης Κ. Ιωάννου, από την μουσικοθεατρική παράσταση Έρωτας και Αθανασία (Ιανός, Δεκ. 2008)
uploader: sssoro
Ετικέτες ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ, Νίκος Μαμαγκάκης
