jukebox, η ποίηση στο τραγούδι
Τρίτη 29 Μαρτίου 2011
158 ~ Ιάκωβος Καμπανέλλης (1922–2011)
Ακούτε: Φίλοι κι αδέλφια
του Σταύρου Ξαρχάκου
και του Ιάκωβου Καμπανέλλη (σήμερα)
με τον Νίκο Ξυλούρη και τον θίασο της παράστασης "Το μεγάλο μας τσίρκο"
lp: Το μεγάλο μας τσίρκο (1975)
Φίλοι κι αδέλφια, μανάδες, γέροι και παιδιά,
στα παραθύρια βγείτε και θωρείτε
ποιοι περπατούν στα σκοτεινά και σεργιανούνε στα στενά
- φίλοι κι αδέλφια, μάνες, γέροι και παιδιά.
Γράφουν σημάδια, μηνύματα στο βασιλιά
Σα δε φωνάξεις, έβγα να το γράψεις
Να μην σ' ακούσουν τα σκυλιά, βγάλε φωνή χωρίς μιλιά
- σημάδια και μηνύματα στο βασιλιά.
Ήταν στρατιώτες, καπεταναίοι και λαϊκοί,
Όρκο σταυρώσαν πάνω στο σπαθί τους
Η λευτεριά να μην χαθεί, όρκο σταυρώσαν στο σπαθί
- καπεταναίοι, στρατιώτες, λαϊκοί.
Κι όπου φοβάται φωνή ν' ακούει απ' το λαό
σ' έρημο τόπο ζει και βασιλεύει
Κάστρο φυλάει ερημικό, έχει το φόβο φυλαχτό
- όπου φωνή φοβάται ν' ακούει απ' το λαό.
Γη παιδεμένη με σίδερο και με φωτιά
για κοίτα ποιον σου φέρανε καημένη
να σ' αφεντεύει από ψηλά, τα κρίματά σου είναι πολλά
- γη που το σίδερο παιδέψαν κι η φωτιά.
Καίει το φυτίλι, ξεθηκαρώνουν τα σπαθιά
κάνουν βουλή συντακτική και γράφουν
Το θέλημά τους στα χαρτιά κι η κοσμοθάλασσα πλατιά
- κάνουν βουλή, ξεθηκαρώνουν τα σπαθιά.
Τρεις του Σεπτέμβρη μανάδες, γέροι και παιδιά
στα παραθύρια βγείτε και θωρείτε
ποιοι περπατούν στα σκοτεινά και σεργιανούνε στα στενά
- Τρεις του Σεπτέμβρη μάνες, γέροι και παιδιά.
του Σταύρου Ξαρχάκου
και του Ιάκωβου Καμπανέλλη (σήμερα)
με τον Νίκο Ξυλούρη και τον θίασο της παράστασης "Το μεγάλο μας τσίρκο"
lp: Το μεγάλο μας τσίρκο (1975)
Φίλοι κι αδέλφια, μανάδες, γέροι και παιδιά,
στα παραθύρια βγείτε και θωρείτε
ποιοι περπατούν στα σκοτεινά και σεργιανούνε στα στενά
- φίλοι κι αδέλφια, μάνες, γέροι και παιδιά.
Γράφουν σημάδια, μηνύματα στο βασιλιά
Σα δε φωνάξεις, έβγα να το γράψεις
Να μην σ' ακούσουν τα σκυλιά, βγάλε φωνή χωρίς μιλιά
- σημάδια και μηνύματα στο βασιλιά.
Ήταν στρατιώτες, καπεταναίοι και λαϊκοί,
Όρκο σταυρώσαν πάνω στο σπαθί τους
Η λευτεριά να μην χαθεί, όρκο σταυρώσαν στο σπαθί
- καπεταναίοι, στρατιώτες, λαϊκοί.
Κι όπου φοβάται φωνή ν' ακούει απ' το λαό
σ' έρημο τόπο ζει και βασιλεύει
Κάστρο φυλάει ερημικό, έχει το φόβο φυλαχτό
- όπου φωνή φοβάται ν' ακούει απ' το λαό.
Γη παιδεμένη με σίδερο και με φωτιά
για κοίτα ποιον σου φέρανε καημένη
να σ' αφεντεύει από ψηλά, τα κρίματά σου είναι πολλά
- γη που το σίδερο παιδέψαν κι η φωτιά.
Καίει το φυτίλι, ξεθηκαρώνουν τα σπαθιά
κάνουν βουλή συντακτική και γράφουν
Το θέλημά τους στα χαρτιά κι η κοσμοθάλασσα πλατιά
- κάνουν βουλή, ξεθηκαρώνουν τα σπαθιά.
Τρεις του Σεπτέμβρη μανάδες, γέροι και παιδιά
στα παραθύρια βγείτε και θωρείτε
ποιοι περπατούν στα σκοτεινά και σεργιανούνε στα στενά
- Τρεις του Σεπτέμβρη μάνες, γέροι και παιδιά.
Ετικέτες Σταύρος Ξαρχάκος
Κυριακή 29 Ιουνίου 2008
19 ~ Νίκος Γκάτσος (1911-1992)
Ακούτε: Στης πίκρας τα ξερόνησα
του Σταύρου Ξαρχάκου
σε ποίηση Νίκου Γκάτσου
με τον Νίκο Δημητράτο
(cd: Σταύρος Ξαρχάκος-Νίκος Γκάτσος, Ρεμπέτικο)
Πού να 'βρω τέσσερα σπαθιά
και μιά λαμπάδα στη γροθιά
φωτιά να βάλω σήμερα
και να τον κάψω σίγουρα
τον κόσμο αυτό που αγάπησα
και μ' άφησε και σάπισα
Στης πίκρας τα ξερόνησα
το δάκρυ μου κοινώνησα
και στης ζωής τη φυλακή
που δεν υπάρχει Κυριακή
ποτέ μου δε λησμόνησα
τη μοναξιά τη φόνισσα
Και συ που ήρθες μια βραδιά
να μου ζεστάνεις την καρδιά
με πέταξες, αλίμονο,
στο μαύρο καταχείμωνο
με πρόδωσες και μ' έφτυσες,
ήσουν χαρά και ξέφτισες
Πού να 'βρω τέσσερα κεριά
και στην ψυχή μου σιγουριά
φωτιά να βάλω γρήγορα
και να τον κάψω σήμερα
τον κόσμο αυτό που αγάπησα
και μ' άφησε και σάπισα
και σάπισα,
αγάπησα
αγάπησα και σάπισα
του Σταύρου Ξαρχάκου
σε ποίηση Νίκου Γκάτσου
με τον Νίκο Δημητράτο
(cd: Σταύρος Ξαρχάκος-Νίκος Γκάτσος, Ρεμπέτικο)
Πού να 'βρω τέσσερα σπαθιά
και μιά λαμπάδα στη γροθιά
φωτιά να βάλω σήμερα
και να τον κάψω σίγουρα
τον κόσμο αυτό που αγάπησα
και μ' άφησε και σάπισα
Στης πίκρας τα ξερόνησα
το δάκρυ μου κοινώνησα
και στης ζωής τη φυλακή
που δεν υπάρχει Κυριακή
ποτέ μου δε λησμόνησα
τη μοναξιά τη φόνισσα
Και συ που ήρθες μια βραδιά
να μου ζεστάνεις την καρδιά
με πέταξες, αλίμονο,
στο μαύρο καταχείμωνο
με πρόδωσες και μ' έφτυσες,
ήσουν χαρά και ξέφτισες
Πού να 'βρω τέσσερα κεριά
και στην ψυχή μου σιγουριά
φωτιά να βάλω γρήγορα
και να τον κάψω σήμερα
τον κόσμο αυτό που αγάπησα
και μ' άφησε και σάπισα
και σάπισα,
αγάπησα
αγάπησα και σάπισα
Ετικέτες ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΤΣΟΣ, Σταύρος Ξαρχάκος
