jukebox, η ποίηση στο τραγούδι
Δευτέρα 14 Δεκεμβρίου 2009
107 ~ Rainer Maria Rilke (1875-1926)
Ακούτε: Σ' αγαπώ
του Δημήτρη Παπαδημητρίου
σε ποίηση Ράινερ Μαρία Ρίλκε
και απόδοση Κωστή Παλαμά
με την Φωτεινή Δάρρα
cd: Δημήτρης Παπαδημητρίου - Φωτεινή Δάρρα, δελτίο ανέμων (2004)
Κλείσε τα μάτια μου
μπορώ να σε κοιτάζω
Τ' αυτιά μου σφράγισ' τα
να σ' ακούσω μπορώ
Χωρίς τα πόδια μου μπορώ να 'ρθώ σ' εσένα
και δίχως στόμα θα μπορώ να σε παρακαλώ
Χωρίς τα χέρια μου μπορώ να σ' αγκαλιάσω
σαν να 'χα χέρια όμοια καλά με την καρδιά
Σταμάτησέ μου την καρδιά και θα καρδιοχτυπώ με το κεφάλι-
Κι αν κάνεις το κεφάλι μου συντρίμμια στάχτη
εγώ μέσα στο αίμα μου θα σ' έχω πάλι.
(Το εγχειρίδιο της μοναχικής ζωής)
του Δημήτρη Παπαδημητρίου
σε ποίηση Ράινερ Μαρία Ρίλκε
και απόδοση Κωστή Παλαμά
με την Φωτεινή Δάρρα
cd: Δημήτρης Παπαδημητρίου - Φωτεινή Δάρρα, δελτίο ανέμων (2004)
Κλείσε τα μάτια μου
μπορώ να σε κοιτάζω
Τ' αυτιά μου σφράγισ' τα
να σ' ακούσω μπορώ
Χωρίς τα πόδια μου μπορώ να 'ρθώ σ' εσένα
και δίχως στόμα θα μπορώ να σε παρακαλώ
Χωρίς τα χέρια μου μπορώ να σ' αγκαλιάσω
σαν να 'χα χέρια όμοια καλά με την καρδιά
Σταμάτησέ μου την καρδιά και θα καρδιοχτυπώ με το κεφάλι-
Κι αν κάνεις το κεφάλι μου συντρίμμια στάχτη
εγώ μέσα στο αίμα μου θα σ' έχω πάλι.
(Το εγχειρίδιο της μοναχικής ζωής)
Ετικέτες Δημήτρης Παπαδημητρίου, Ξένοι ποιητές 1, ΡΑΪΝΕΡ ΜΑΡΙΑ ΡΙΛΚΕ
Δευτέρα 19 Οκτωβρίου 2009
99 ~ Yunus Emre (1240;–1321;)
Ακούτε: Το φιλί
του Νίκου Μαμαγκάκη
σε ποίηση Γιουνούς Εμρέ
και μετάφραση Γιάννη Υφαντή
με τον Νίκο Ξυδάκη
cd: Λεωνίδας Μαριδάκις, Αβάδιστα, 2005
Απ' το φιλί ο κόσμος κρέμεται
μες στο φιλί ανασαίνει.
Αχ, να μην κόψει το φιλί κανείς
κι όλος ο κόσμος πέσει.
του Νίκου Μαμαγκάκη
σε ποίηση Γιουνούς Εμρέ
και μετάφραση Γιάννη Υφαντή
με τον Νίκο Ξυδάκη
cd: Λεωνίδας Μαριδάκις, Αβάδιστα, 2005
Απ' το φιλί ο κόσμος κρέμεται
μες στο φιλί ανασαίνει.
Αχ, να μην κόψει το φιλί κανείς
κι όλος ο κόσμος πέσει.
Ετικέτες Λεωνίδας Μαριδάκης, Ξένοι ποιητές 1
Δευτέρα 5 Οκτωβρίου 2009
97 ~ Pablo Neruda (1904–1973)
Ακούτε: Γυναίκα που αγάπησα
του Χρήστου Γκάρτζου
σε ποίηση Πάμπλο Νερούδα
και απόδοση Λευτέρη Παπαδόπουλου
με τον Δημήτρη Ψαριανό
album: Pablo Neruda, Tα ερωτικά - Χρήστου Γκάρτζου, Λευτέρη Παπαδόπουλου (1980 & 1996 σε cd) και cd Τα μελοποιημένα 4
Γυναίκα που αγάπησα
γυναίκα που έχασα
κορμί μου, σάρκα μου
Αυτήν του χωρισμού την ώρα
σε ψάχνω και σε τραγουδώ
Γυναίκα που αγάπησα
γυναίκα που έχασα
κορμί μου, σάρκα μου
Το στόμα που δάγκωσα
τα μέλη που φίλησα
μπλεγμένα σώματα
Αυτήν του χωρισμού την ώρα
σε ψάχνω και σε τραγουδώ
Γυναίκα που αγάπησα
γυναίκα που έχασα
κορμί μου, σάρκα μου
του Χρήστου Γκάρτζου
σε ποίηση Πάμπλο Νερούδα
και απόδοση Λευτέρη Παπαδόπουλου
με τον Δημήτρη Ψαριανό
album: Pablo Neruda, Tα ερωτικά - Χρήστου Γκάρτζου, Λευτέρη Παπαδόπουλου (1980 & 1996 σε cd) και cd Τα μελοποιημένα 4
Γυναίκα που αγάπησα
γυναίκα που έχασα
κορμί μου, σάρκα μου
Αυτήν του χωρισμού την ώρα
σε ψάχνω και σε τραγουδώ
Γυναίκα που αγάπησα
γυναίκα που έχασα
κορμί μου, σάρκα μου
Το στόμα που δάγκωσα
τα μέλη που φίλησα
μπλεγμένα σώματα
Αυτήν του χωρισμού την ώρα
σε ψάχνω και σε τραγουδώ
Γυναίκα που αγάπησα
γυναίκα που έχασα
κορμί μου, σάρκα μου
Ετικέτες Ξένοι ποιητές 1, ΠΑΜΠΛΟ ΝΕΡΟΥΔΑ, Χρήστος Γκάρτζος
Δευτέρα 7 Σεπτεμβρίου 2009
93 ~ Rainer Maria Rilke (1875-1926)
Ακούτε: Lieben
των Richard Schönherz και Angelica Fleer
σε ποίηση Ράινερ Μαρία Ρίλκε
με την Cosma Shiva Hagen
cd: Rilke Projekt, In meinem wilden Herzen (2002)
Und wie mag die Liebe dir kommen sein?
Kam sie wie ein Sonnen, ein Blütenschnein,
kam sie wie ein Beten? – Erzähle:
Ein Glück löste leuchtend aus Himmeln sich los
und hing mit gefalteten Schwingen groß
an meiner blühenden Seele...
Das war der Tag der weißen Chrysanthemen, –
mir bangte fast vor seiner schweren Pracht...
Und dann, dann kamst du mir die Seele nehmen
tief in der Nacht.
Mir war so bang, und du kamst lieb und leise, –
ich hatte grad im Traum an dich gedacht.
Du kamst, und leis wie eine Märchenweise
erklang die Nacht...
των Richard Schönherz και Angelica Fleer
σε ποίηση Ράινερ Μαρία Ρίλκε
με την Cosma Shiva Hagen
cd: Rilke Projekt, In meinem wilden Herzen (2002)
Und wie mag die Liebe dir kommen sein?
Kam sie wie ein Sonnen, ein Blütenschnein,
kam sie wie ein Beten? – Erzähle:
Ein Glück löste leuchtend aus Himmeln sich los
und hing mit gefalteten Schwingen groß
an meiner blühenden Seele...
Das war der Tag der weißen Chrysanthemen, –
mir bangte fast vor seiner schweren Pracht...
Und dann, dann kamst du mir die Seele nehmen
tief in der Nacht.
Mir war so bang, und du kamst lieb und leise, –
ich hatte grad im Traum an dich gedacht.
Du kamst, und leis wie eine Märchenweise
erklang die Nacht...
Ετικέτες Ξένοι ποιητές 1, ΡΑΪΝΕΡ ΜΑΡΙΑ ΡΙΛΚΕ
Παρασκευή 19 Ιουνίου 2009
84 ~ Charles Baudelaire (1821-1867)
Ακούτε: Άλμπατρος
του Νίκου Ξυδάκη
σε ποίηση Σαρλ Μπωντλαίρ
και απόδοση Αλέξανδρου Μπάρα
με τον Σωκράτη Μάλαμα
cds: Νίκος Ξυδάκης - Σωκράτης Μάλαμας (1999) και
Νίκος Ξυδάκης, Ζωντανή Ηχογράφηση από το Γυάλινο Μουσικά Θέατρο
(Το ίδιο τραγούδι περιλαμβάνεται και στο cd Tα μελοποιημένα, 13 από την σειρά "Η ποίηση στο ελληνικό τραγούδι" της εφημερίδας "Ο Κόσμος του Επενδυτή")
Συχνά για να περάσουνε την ώρα οι ναυτικοί
άλμπατρος πιάνουνε, πουλιά μεγάλα της θαλάσσης,
που ακολουθούνε σύντροφοι, το πλοίο, νωχελικοί
καθώς γλιστράει στου ωκεανού τις αχανείς εκτάσεις.
Και μόλις στο κατάστρωμα του καραβιού βρεθούν
αυτοί οι ρηγάδες τ' ουρανού, αδέξιοι, ντροπιασμένοι,
τα κουρασμένα τους φτερά στα πλάγια παρατούν
να σέρνονται σαν τα κουπιά που η βάρκα τα πηγαίνει
Πώς κείτεται έτσι ο φτερωτός ταξιδευτής δειλός!
Τ' ωραίο πουλί τι κωμικό κι αδέξιο που απομένει!
Ένας τους με την πίπα του το ράμφος του χτυπά
κι άλλος, χωλαίνοντας, το πώς πετούσε παρασταίνει.
Ίδιος με τούτο ο Ποιητής τ' αγέρωχο πουλί
που ζει στη μπόρα κι αψηφά το βέλος του θανάτου,
σαν έρθει εξόριστος στη γη και στην οχλοβοή
μέσ' στα γιγάντια του φτερά χάνει τα βήματά του.
του Νίκου Ξυδάκη
σε ποίηση Σαρλ Μπωντλαίρ
και απόδοση Αλέξανδρου Μπάρα
με τον Σωκράτη Μάλαμα
cds: Νίκος Ξυδάκης - Σωκράτης Μάλαμας (1999) και
Νίκος Ξυδάκης, Ζωντανή Ηχογράφηση από το Γυάλινο Μουσικά Θέατρο
(Το ίδιο τραγούδι περιλαμβάνεται και στο cd Tα μελοποιημένα, 13 από την σειρά "Η ποίηση στο ελληνικό τραγούδι" της εφημερίδας "Ο Κόσμος του Επενδυτή")
Συχνά για να περάσουνε την ώρα οι ναυτικοί
άλμπατρος πιάνουνε, πουλιά μεγάλα της θαλάσσης,
που ακολουθούνε σύντροφοι, το πλοίο, νωχελικοί
καθώς γλιστράει στου ωκεανού τις αχανείς εκτάσεις.
Και μόλις στο κατάστρωμα του καραβιού βρεθούν
αυτοί οι ρηγάδες τ' ουρανού, αδέξιοι, ντροπιασμένοι,
τα κουρασμένα τους φτερά στα πλάγια παρατούν
να σέρνονται σαν τα κουπιά που η βάρκα τα πηγαίνει
Πώς κείτεται έτσι ο φτερωτός ταξιδευτής δειλός!
Τ' ωραίο πουλί τι κωμικό κι αδέξιο που απομένει!
Ένας τους με την πίπα του το ράμφος του χτυπά
κι άλλος, χωλαίνοντας, το πώς πετούσε παρασταίνει.
Ίδιος με τούτο ο Ποιητής τ' αγέρωχο πουλί
που ζει στη μπόρα κι αψηφά το βέλος του θανάτου,
σαν έρθει εξόριστος στη γη και στην οχλοβοή
μέσ' στα γιγάντια του φτερά χάνει τα βήματά του.
Ετικέτες Νίκος Ξυδάκης, Ξένοι ποιητές 1
Κυριακή 7 Ιουνίου 2009
82 ~ Pablo Neruda (1904–1973)
Ακούτε: Ήμουν δικός σου
του Χρήστου Γκάρτζου
σε ποίηση Πάμπλο Νερούδα
και απόδοση Λευτέρη Παπαδόπουλου
με τον Δημήτρη Ψαριανό
cd: Pablo Neruda, Τα Ερωτικά
Ποτέ δε θα συναντηθούν
ξανά τα βλέμματά μας
κι ούτε ποτέ θα γλυκαθούν
οι πόνοι μου από σένα.
Μα όπου πάω κι όπου σταθώ
θα ’χω στα μάτια τη ματιά σου.
Μα όπου πας κι όπου σταθείς
θα ’χεις τον πόνο μου μαζί σου.
Ήμουν δικός σου, ήσουν δική μου,
μα τώρα άλλος σ’ αγαπά
και κόβει απ’ τον κήπο σου
ό,τι εγώ έχω σπείρει.
Απ’ την καρδιά σου ένα παιδί
μου λέει στερνό αντίο.
Στερνό αντίο λέω κι εγώ
και φεύγω πικραμένος.
Έρχομαι απ’ τα μπράτσα σου,
δεν ξέρω προς τα πού να πάω.
Κι απ’ τα βαθιά σου ένα παιδί
γονατισμένο μας κοιτάζει.
του Χρήστου Γκάρτζου
σε ποίηση Πάμπλο Νερούδα
και απόδοση Λευτέρη Παπαδόπουλου
με τον Δημήτρη Ψαριανό
cd: Pablo Neruda, Τα Ερωτικά
Ποτέ δε θα συναντηθούν
ξανά τα βλέμματά μας
κι ούτε ποτέ θα γλυκαθούν
οι πόνοι μου από σένα.
Μα όπου πάω κι όπου σταθώ
θα ’χω στα μάτια τη ματιά σου.
Μα όπου πας κι όπου σταθείς
θα ’χεις τον πόνο μου μαζί σου.
Ήμουν δικός σου, ήσουν δική μου,
μα τώρα άλλος σ’ αγαπά
και κόβει απ’ τον κήπο σου
ό,τι εγώ έχω σπείρει.
Απ’ την καρδιά σου ένα παιδί
μου λέει στερνό αντίο.
Στερνό αντίο λέω κι εγώ
και φεύγω πικραμένος.
Έρχομαι απ’ τα μπράτσα σου,
δεν ξέρω προς τα πού να πάω.
Κι απ’ τα βαθιά σου ένα παιδί
γονατισμένο μας κοιτάζει.
Ετικέτες Ξένοι ποιητές 1, ΠΑΜΠΛΟ ΝΕΡΟΥΔΑ, Χρήστος Γκάρτζος
Κυριακή 15 Μαρτίου 2009
67 ~ Giuseppe Ungaretti
Ακούτε: Η όμορφη νύχτα
του Νότη Μαυρουδή
σε ποίηση Τζιουζέπε Ουνγκαρέτι
και μετάφραση Οδυσσέα Ελύτη
με τον Γιάννη Σαμσιάρη
cds: Νότη Μαυρουδή, Ανθολόγιο και Στην όχθη της καρδιάς μου
Τι τραγούδι κι ετούτο απόψε που ανεβαίνει
και υφαίνει
με ηχώ από κρύσταλλο καρδιάς
τ' αστέρια
Τι γιορτή πηγής
καρδιάς γαμήλιας
Δεν υπήρξα παρά
μια λακούβα σκοτεινιάς
Τώρα δαγκώνω
Διάστημα
καθώς βρέφος τη ρώγα του βυζιού
Τώρα γίνομαι στουπί
στο μεθύσι από Σύμπαν.
= = =
La notte bella
-Devetachi, il 24 agosto 1916-
Quale canto s'è levato stanotte
che intesse
di cristallina eco del cuore
le stelle
Quale festa sorgiva
di cuore a nozze
Sono stato
uno stagno di buio
Ora mordo
come un bambino la mammella
lo spazio
Ora sono ubriaco
d'universo
του Νότη Μαυρουδή
σε ποίηση Τζιουζέπε Ουνγκαρέτι
και μετάφραση Οδυσσέα Ελύτη
με τον Γιάννη Σαμσιάρη
cds: Νότη Μαυρουδή, Ανθολόγιο και Στην όχθη της καρδιάς μου
Τι τραγούδι κι ετούτο απόψε που ανεβαίνει
και υφαίνει
με ηχώ από κρύσταλλο καρδιάς
τ' αστέρια
Τι γιορτή πηγής
καρδιάς γαμήλιας
Δεν υπήρξα παρά
μια λακούβα σκοτεινιάς
Τώρα δαγκώνω
Διάστημα
καθώς βρέφος τη ρώγα του βυζιού
Τώρα γίνομαι στουπί
στο μεθύσι από Σύμπαν.
= = =
La notte bella
-Devetachi, il 24 agosto 1916-
Quale canto s'è levato stanotte
che intesse
di cristallina eco del cuore
le stelle
Quale festa sorgiva
di cuore a nozze
Sono stato
uno stagno di buio
Ora mordo
come un bambino la mammella
lo spazio
Ora sono ubriaco
d'universo
Ετικέτες Νότης Μαυρουδής, Ξένοι ποιητές 1
Κυριακή 8 Φεβρουαρίου 2009
60 ~ Cesare Pavese
Ακούτε: Τελευταίο μπλουζ (Last Blues)
του Δημήτρη Μαραμή
σε ποίηση Τσέζαρε Παβέζε
απόδοση: Σωτήρη Τριβιζά
με τον Κωνσταντίνο Κληρονόμο
(cd: Δημήτρης Μαραμής, Σωτήρης Τριβιζάς: Σκηνές από βουβή ταινία)
Ήταν μόνο ένα φλερτ
το 'ξερες αυτό.
Κάποιος πληγώθηκε
εδώ και καιρό.
Όλα είναι ίδια
κι ο χρόνος διαβαίνει.
Μια μέρα γεννιέσαι
μια μέρα πεθαίνεις.
All is the same
time has gone by.
Some day you come
some day you'll die.
Eδώ και καιρό
κάποιος έφυγε.
Κάποιος προσπάθησε
μα δεν έμαθε.
του Δημήτρη Μαραμή
σε ποίηση Τσέζαρε Παβέζε
απόδοση: Σωτήρη Τριβιζά
με τον Κωνσταντίνο Κληρονόμο
(cd: Δημήτρης Μαραμής, Σωτήρης Τριβιζάς: Σκηνές από βουβή ταινία)
Ήταν μόνο ένα φλερτ
το 'ξερες αυτό.
Κάποιος πληγώθηκε
εδώ και καιρό.
Όλα είναι ίδια
κι ο χρόνος διαβαίνει.
Μια μέρα γεννιέσαι
μια μέρα πεθαίνεις.
All is the same
time has gone by.
Some day you come
some day you'll die.
Eδώ και καιρό
κάποιος έφυγε.
Κάποιος προσπάθησε
μα δεν έμαθε.
Ετικέτες Δημήτρης Μαραμής, Ξένοι ποιητές 1
Πέμπτη 4 Δεκεμβρίου 2008
47 ~ Fernando Pessoa
Ακούτε: Ave Maria
του Joao Mario Veiga
σε ποίηση Φερνάντο Πεσσόα
με την Αλίκη Καγιαλόγλου
(cd: Η Αλίκη Καγιαλόγλου τραγουδά fados και διαβάζει την Θαλασσινή Ωδή του Fernando Pessoa - Kλασσική και Πορτογαλική κιθάρα ο Μιχάλης Σουρβίνος)
Ave Maria, tão pura
Virgem nunca maculada
Ouvi a prece tirada
No meu peito da amargura.
Vós que sois cheia de graça
Escutai minha oração,
Conduzi-me pela mão
Por esta vida que passa.
O Senhor, que é vosso filho
Que seja sempre conosco,
Assim como é convosco
Eternamente seu brilho
Bendita sois vós, Maria,
Entre as mulheres da Terra
E voss'alma só encerra
Doce imagem d'alegria.
Mais radiante do que a luz
E bendito, oh Santa Mãe
É o fruto que provém
Do vosso ventre, Jesus!
Ditosa Santa Maria,
Vós que sois a Mãe de Deus
E que morais lá no céus
Orai por nós cada dia.
Rogai por nós, pecadores,
Ao vosso filho, Jesus,
Que por nós morreu na cruz
E que sofreu tantas dores.
Rogai, agora, oh Mãe querida
E (quando quiser a sorte)
Na hora da nossa morte
Quando nos fugir a vida.
Ave Maria, tão pura
Virgem nunca maculada,
Ouvide a prece tirada
No meu peito da amargura.
του Joao Mario Veiga
σε ποίηση Φερνάντο Πεσσόα
με την Αλίκη Καγιαλόγλου
(cd: Η Αλίκη Καγιαλόγλου τραγουδά fados και διαβάζει την Θαλασσινή Ωδή του Fernando Pessoa - Kλασσική και Πορτογαλική κιθάρα ο Μιχάλης Σουρβίνος)
Ave Maria, tão pura
Virgem nunca maculada
Ouvi a prece tirada
No meu peito da amargura.
Vós que sois cheia de graça
Escutai minha oração,
Conduzi-me pela mão
Por esta vida que passa.
O Senhor, que é vosso filho
Que seja sempre conosco,
Assim como é convosco
Eternamente seu brilho
Bendita sois vós, Maria,
Entre as mulheres da Terra
E voss'alma só encerra
Doce imagem d'alegria.
Mais radiante do que a luz
E bendito, oh Santa Mãe
É o fruto que provém
Do vosso ventre, Jesus!
Ditosa Santa Maria,
Vós que sois a Mãe de Deus
E que morais lá no céus
Orai por nós cada dia.
Rogai por nós, pecadores,
Ao vosso filho, Jesus,
Que por nós morreu na cruz
E que sofreu tantas dores.
Rogai, agora, oh Mãe querida
E (quando quiser a sorte)
Na hora da nossa morte
Quando nos fugir a vida.
Ave Maria, tão pura
Virgem nunca maculada,
Ouvide a prece tirada
No meu peito da amargura.
Ετικέτες Ξένοι ποιητές 1
Σάββατο 29 Νοεμβρίου 2008
46 ~ Miguel Hernández
Ακούτε: Canción última
του Jοan Manuel Serrat
σε ποίηση Μιγκέλ Eρνάντεθ
με τον συνθέτη
(cd: Joan Manuel Serrat canta a los poetas)
Pintada, no vacía:
pintada está mi casa
del color de las grandes
pasiones y desgracias.
Regresará del llanto
adonde fue llevada
con su desierta mesa
con su ruidosa cama.
Florecerán los besos
sobre las almohadas.
Y en torno de los cuerpos
elevará la sábana
su intensa enredadera
nocturna, perfumada.
El odio se amortigua
detrás de la ventana.
Será la garra suave.
Dejadme la esperanza.
("El hombre acecha")
Η μετάφραση του ποιήματος από τον Ηλία Ματθαίου:
Τελευταίο τραγούδι
Μπογιατισμένο, όχι άδειο'
βαμμένο είναι το σπίτι μου
στο χρώμα των μεγάλων
βασάνων και παθών.
Θα γυρίσει απ' το κλάμα,
που το 'χαν πηγαιμένο,
με το έρημο τραπέζι,
με το ρέπιο κρεβάτι.
Θ' ανθίσουν τα φιλιά
πάνω στα μαξιλάρια.
Κι απ' τα κορμιά ένα γύρο
θα υψώσει το σεντόνι
το πυκνό αγιόκλημά του
νύχτερο, μυρωμένο.
Το μίσος ξεθυμαίνει
πίσω απ' το παραθύρι.
Θα 'ναι απαλό το νύχι.
Άστε μου την ελπίδα.
Σύγχρονη Ισπανική Ποίηση
Εκδ. Γνώση, 1989
του Jοan Manuel Serrat
σε ποίηση Μιγκέλ Eρνάντεθ
με τον συνθέτη
(cd: Joan Manuel Serrat canta a los poetas)
Pintada, no vacía:
pintada está mi casa
del color de las grandes
pasiones y desgracias.
Regresará del llanto
adonde fue llevada
con su desierta mesa
con su ruidosa cama.
Florecerán los besos
sobre las almohadas.
Y en torno de los cuerpos
elevará la sábana
su intensa enredadera
nocturna, perfumada.
El odio se amortigua
detrás de la ventana.
Será la garra suave.
Dejadme la esperanza.
("El hombre acecha")
Η μετάφραση του ποιήματος από τον Ηλία Ματθαίου:
Τελευταίο τραγούδι
Μπογιατισμένο, όχι άδειο'
βαμμένο είναι το σπίτι μου
στο χρώμα των μεγάλων
βασάνων και παθών.
Θα γυρίσει απ' το κλάμα,
που το 'χαν πηγαιμένο,
με το έρημο τραπέζι,
με το ρέπιο κρεβάτι.
Θ' ανθίσουν τα φιλιά
πάνω στα μαξιλάρια.
Κι απ' τα κορμιά ένα γύρο
θα υψώσει το σεντόνι
το πυκνό αγιόκλημά του
νύχτερο, μυρωμένο.
Το μίσος ξεθυμαίνει
πίσω απ' το παραθύρι.
Θα 'ναι απαλό το νύχι.
Άστε μου την ελπίδα.
Σύγχρονη Ισπανική Ποίηση
Εκδ. Γνώση, 1989
Ετικέτες Ξένοι ποιητές 1, Joan Manuel Serrat
Δευτέρα 24 Νοεμβρίου 2008
45 ~ Federico García Lorca (1898-1936)
Ακούτε: Herido de amor
του Jοan Manuel Serrat
σε ποίηση Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα
με την Ana Belén
(cd: Lorquiana: Poemas De F. Garcia Lorca: Ana Belen)
Amor, amor
que está herido,
herido,
de amor huido.
Herido,
muerto de amor.
Decid a todos que ha sido
el ruiseñor.
Herido,
muerto de amor.
Bisturí de cuatro filos,
garganta rota,
y olvido.
Cógeme la mano, amor,
que vengo muy malherido,
herido,
de amor huido.
Herido,
muerto de amor.
Joan Manuel Serrat:
Ana Belén:
του Jοan Manuel Serrat
σε ποίηση Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα
με την Ana Belén
(cd: Lorquiana: Poemas De F. Garcia Lorca: Ana Belen)
Amor, amor
que está herido,
herido,
de amor huido.
Herido,
muerto de amor.
Decid a todos que ha sido
el ruiseñor.
Herido,
muerto de amor.
Bisturí de cuatro filos,
garganta rota,
y olvido.
Cógeme la mano, amor,
que vengo muy malherido,
herido,
de amor huido.
Herido,
muerto de amor.
Joan Manuel Serrat:
Ana Belén:
Ετικέτες Ξένοι ποιητές 1, ΦΕΔΕΡΙΚΟ ΓΚΑΡΘΙΑ ΛΟΡΚΑ, Joan Manuel Serrat
Κυριακή 9 Νοεμβρίου 2008
42 ~ Federico García Lorca (1898-1936)
Ακούτε: Το πρώτο φιλί
του Γιάννη Γλέζου
σε ποίηση Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα
και απόδοση Λευτέρη Παπαδόπουλου
με την Έλενα Κυρανά
cd: 12 Τραγούδια F.G. LORCA, 1969
Εκείνη η καρδούλα που είχα στο σχολείο
μ' επάνω της ζωγραφιστό το πρώτο αλφαβητάρι
να είναι τάχα μέσα σου,
μέσα σου μαύρη νύχτα
Κρύο-κρύο παγωνιά
σα νερό στην ποταμιά
Και το φιλί το πρώτο που 'χε φιλιού τη γεύση
και ήταν δροσερή βροχή στα παιδικά μου χείλη
να είναι τάχα μέσα σου,
μέσα σου μαύρη νύχτα
Κρύο-κρύο παγωνιά
σα νερό στην ποταμιά
του Γιάννη Γλέζου
σε ποίηση Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα
και απόδοση Λευτέρη Παπαδόπουλου
με την Έλενα Κυρανά
cd: 12 Τραγούδια F.G. LORCA, 1969
Εκείνη η καρδούλα που είχα στο σχολείο
μ' επάνω της ζωγραφιστό το πρώτο αλφαβητάρι
να είναι τάχα μέσα σου,
μέσα σου μαύρη νύχτα
Κρύο-κρύο παγωνιά
σα νερό στην ποταμιά
Και το φιλί το πρώτο που 'χε φιλιού τη γεύση
και ήταν δροσερή βροχή στα παιδικά μου χείλη
να είναι τάχα μέσα σου,
μέσα σου μαύρη νύχτα
Κρύο-κρύο παγωνιά
σα νερό στην ποταμιά
Ετικέτες Γιάννης Γλέζος, Ξένοι ποιητές 1, ΦΕΔΕΡΙΚΟ ΓΚΑΡΘΙΑ ΛΟΡΚΑ
Τρίτη 4 Νοεμβρίου 2008
41 ~ Nazim Hikmet
Ακούτε: Λίγα γαρούφαλλα
του Μάνου Λοΐζου
σε ποίηση Ναζίμ Χικμέτ
με τον Μάνο Λοΐζο
(cd: Μάνος Λοΐζος, Γράμματα στην αγαπημένη)
Λίγα γαρούφαλα απομένουνε στις γλάστρες
στον κάμπο θα 'χουν κιόλας οργώσει τη γης
ρίχνουν το σπόρο
έχουν μαζέψει τις ελιές
Όλα ετοιμάζονται για το χειμώνα
Κι εγώ γεμάτος απ' την απουσία σου
φορτωμένος με την ανυπομονησία των μεγάλων ταξιδιών
περιμένω σαν αγκυροβολημένο φορτηγό
μέσα στην Προύσα
* Για τον Μ. που έκανε τον κόπο να το ανεβάσει
του Μάνου Λοΐζου
σε ποίηση Ναζίμ Χικμέτ
με τον Μάνο Λοΐζο
(cd: Μάνος Λοΐζος, Γράμματα στην αγαπημένη)
Λίγα γαρούφαλα απομένουνε στις γλάστρες
στον κάμπο θα 'χουν κιόλας οργώσει τη γης
ρίχνουν το σπόρο
έχουν μαζέψει τις ελιές
Όλα ετοιμάζονται για το χειμώνα
Κι εγώ γεμάτος απ' την απουσία σου
φορτωμένος με την ανυπομονησία των μεγάλων ταξιδιών
περιμένω σαν αγκυροβολημένο φορτηγό
μέσα στην Προύσα
* Για τον Μ. που έκανε τον κόπο να το ανεβάσει
Ετικέτες Μάνος Λοΐζος, Ξένοι ποιητές 1
Τρίτη 14 Οκτωβρίου 2008
37 ~ William Shakespeare
Ακούτε: Χάι χο
Ανώνυμου βικτωριανού συνθέτη
από την Δωδεκάτη Νύχτα του Ουίλιαμ Σαίξπηρ
Απόδοση στίχων: Eρρίκος Μπελιές
με την Σπείρα Σπείρα
(cd: Όλοι μαύρα κι ένα πιάνο)
Όταν κι εγώ ήμουνα μικρό παιδί,
με χάι-χο, αέρα και βροχή,
την κάθε τρέλλα είχα κλειδί
γιατί έβρεχε όλο και πιο πολύ.
Κι όταν ήμουν αγόρι ζωηρό,
με χάι-χο, αέρα και βροχή,
απάτες έκανα σωρό
γιατί έβρεχε όλο και πιο πολύ.
Κι όταν πήρα γυναίκα ντροπαλή
με χάι-χο, αέρα και βροχή,
στο χρόνο μου 'γινε σκυλί
γιατί έβρεχε όλο και πιο πολύ.
Κι όταν με πήρανε πια τα γηρατειά
με χάι-χο, αέρα και βροχή
έπινα, ξόδευα λεφτά
γιατί έβρεχε όλο και πιο πολύ.
Όλοι μας ζούμε εδώ σ' αυτή τη γη
με χάι-χο, αέρα και βροχή
και να, το τέλος δεν αργεί,
ε! τότε ας βρέχει πιο πολύ.
Ανώνυμου βικτωριανού συνθέτη
από την Δωδεκάτη Νύχτα του Ουίλιαμ Σαίξπηρ
Απόδοση στίχων: Eρρίκος Μπελιές
με την Σπείρα Σπείρα
(cd: Όλοι μαύρα κι ένα πιάνο)
Όταν κι εγώ ήμουνα μικρό παιδί,
με χάι-χο, αέρα και βροχή,
την κάθε τρέλλα είχα κλειδί
γιατί έβρεχε όλο και πιο πολύ.
Κι όταν ήμουν αγόρι ζωηρό,
με χάι-χο, αέρα και βροχή,
απάτες έκανα σωρό
γιατί έβρεχε όλο και πιο πολύ.
Κι όταν πήρα γυναίκα ντροπαλή
με χάι-χο, αέρα και βροχή,
στο χρόνο μου 'γινε σκυλί
γιατί έβρεχε όλο και πιο πολύ.
Κι όταν με πήρανε πια τα γηρατειά
με χάι-χο, αέρα και βροχή
έπινα, ξόδευα λεφτά
γιατί έβρεχε όλο και πιο πολύ.
Όλοι μας ζούμε εδώ σ' αυτή τη γη
με χάι-χο, αέρα και βροχή
και να, το τέλος δεν αργεί,
ε! τότε ας βρέχει πιο πολύ.
Ετικέτες Ξένοι ποιητές 1
Σάββατο 4 Οκτωβρίου 2008
35 ~ Federico García Lorca (1898-1936)
Ακούτε: Adelina de paseo
του Δημήτρη Μαραμή
σε ποίηση Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα
με τον Μάριο Φραγκούλη
(cd: Federico García Lorca, Amor Oscuro)
La mar no tiene naranjas,
ni Sevilla tiene amor.
Morena, qué luz de fuego.
Préstame tu quitasol.
Me pondrá la cara verde,
-zumo de lima y limón-,
tus palabras -pececillos-
nadarán alrededor.
La mar no tiene naranjas.
¡Ay!, amor.
¡Ni Sevilla tiene amor!
Μια άλλη σύνθεση πάνω στο ίδιο ποίημα:
του Δημήτρη Μαραμή
σε ποίηση Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα
με τον Μάριο Φραγκούλη
(cd: Federico García Lorca, Amor Oscuro)
La mar no tiene naranjas,
ni Sevilla tiene amor.
Morena, qué luz de fuego.
Préstame tu quitasol.
Me pondrá la cara verde,
-zumo de lima y limón-,
tus palabras -pececillos-
nadarán alrededor.
La mar no tiene naranjas.
¡Ay!, amor.
¡Ni Sevilla tiene amor!
Μια άλλη σύνθεση πάνω στο ίδιο ποίημα:
uploader: angelotenor
Ετικέτες Δημήτρης Μαραμής, Ξένοι ποιητές 1, ΦΕΔΕΡΙΚΟ ΓΚΑΡΘΙΑ ΛΟΡΚΑ
Παρασκευή 5 Σεπτεμβρίου 2008
29 ~ Bertolt Brecht (1898-1956)
Ακούτε: Η Τζένη των πειρατών
του Κουρτ Βάιλ
σε ποίηση Μπέρτολτ Μπρεχτ
και μετάφραση Παύλου Μάτεσι
με την Χάρι Αλεξίου
(cd: η Χάρις Αλεξίου σε απρόβλεπτα τραγούδια. Διευθύνει ο Μάνος Χατζιδάκις)
Κύριοι μου καλοί, με πληρώνετε εδώ, και σας κάνω όλα τα γούστα και μου ρίχνετε πεντάρες και σας λέω ευχαριστώ στο φτηνό ξενοδοχείο στη φτηνή την προκυμαία και δεν ξέρετε σε ποια μιλάτε μα δεν ξέρετε σε ποια μιλάτε
Μα ένα βράδυ, βουητό στο λιμάνι κι όλοι λεν τι είν' αυτό το βουητό και αλλάζω τα σεντόνια και γελάω κι όλοι λεν αυτή γιατί γελάει.
Κι ένα μαύρο καράβι με πενήντα κανόνια στο λιμάνι έχει μπει.
Κύριοι μου καλοί σας λυπάμαι καθώς παζαρεύω ποιον θα πάρω για νυχτιά γιατί σε κρεβάτι απόψε δεν θα κοιμηθεί κανείς. Μα σας λέω την ταρίφα και γελάω κρυφά που δεν ξέρετε ποια είμ' εγώ, για μάθετε ποια είμ' εγώ.
Μα ένα βράδυ ουρλιαχτό στο λιμάνι κι όλοι λεν τι 'ναι αυτό το ουρλιαχτό. Και ορμάω στο παράθυρο με γέλια κι όλοι λεν τι πανηγυρίζει.
Και το μαύρο καράβι κατά πάνω στην πόλη τα κανόνια γυρνά.
Κύριοι μου καλοί τώρα πια δεν γελάτε τώρα η πόλη έχει γκρεμιστεί κι όλα τα βρωμόσπιτά σας τα γκρέμισαν σε μια νύχτα. Απομένει μονάχα το μπορντέλο τούτο δω κι απορείτε γιατί τ' άφησαν αυτό.
Μόνο το μπορντέλο στέκει όρθιο στη πόλη και ρωτάτε, ποιος να έμενε εδώ και θα βγω στην πόρτα εγώ σαν ξημερώσει και θα πείτε γι' αυτήν ήτανε λοιπόν.
Και το μαύρο καράβι τη σημαία σηκώνει να με υποδεχτεί.
Και κοντά μεσημέρι, εκατό μαύροι άντρες βγαίνουν από το καράβι και σας πιάνουν, και θα δέσουν μ' αλυσίδες όποιον είχα πελάτη και δεμένους μ' αλυσίδες θα σας φέρουνε μπροστά μου. Και θα με ρωτούν ποιανού κεφάλι θέλω, και θα με ρωτούν ποιανού κεφάλι θέλω. Κι όταν θα χτυπάει μεσημέρι στο λιμάνι θα ρωτάτε ποιος θα κρεμαστεί και θ' ακούσετε ν' αποφασίζω: όλοι. Κι απάνω στα κεφάλια σας θα πω: έτσι!
Και το μαύρο καράβι τα πανιά του ανοίγει και με παίρνει μακριά.
(από την Όπερα της πεντάρας)
του Κουρτ Βάιλ
σε ποίηση Μπέρτολτ Μπρεχτ
και μετάφραση Παύλου Μάτεσι
με την Χάρι Αλεξίου
(cd: η Χάρις Αλεξίου σε απρόβλεπτα τραγούδια. Διευθύνει ο Μάνος Χατζιδάκις)
Κύριοι μου καλοί, με πληρώνετε εδώ, και σας κάνω όλα τα γούστα και μου ρίχνετε πεντάρες και σας λέω ευχαριστώ στο φτηνό ξενοδοχείο στη φτηνή την προκυμαία και δεν ξέρετε σε ποια μιλάτε μα δεν ξέρετε σε ποια μιλάτε
Μα ένα βράδυ, βουητό στο λιμάνι κι όλοι λεν τι είν' αυτό το βουητό και αλλάζω τα σεντόνια και γελάω κι όλοι λεν αυτή γιατί γελάει.
Κι ένα μαύρο καράβι με πενήντα κανόνια στο λιμάνι έχει μπει.
Κύριοι μου καλοί σας λυπάμαι καθώς παζαρεύω ποιον θα πάρω για νυχτιά γιατί σε κρεβάτι απόψε δεν θα κοιμηθεί κανείς. Μα σας λέω την ταρίφα και γελάω κρυφά που δεν ξέρετε ποια είμ' εγώ, για μάθετε ποια είμ' εγώ.
Μα ένα βράδυ ουρλιαχτό στο λιμάνι κι όλοι λεν τι 'ναι αυτό το ουρλιαχτό. Και ορμάω στο παράθυρο με γέλια κι όλοι λεν τι πανηγυρίζει.
Και το μαύρο καράβι κατά πάνω στην πόλη τα κανόνια γυρνά.
Κύριοι μου καλοί τώρα πια δεν γελάτε τώρα η πόλη έχει γκρεμιστεί κι όλα τα βρωμόσπιτά σας τα γκρέμισαν σε μια νύχτα. Απομένει μονάχα το μπορντέλο τούτο δω κι απορείτε γιατί τ' άφησαν αυτό.
Μόνο το μπορντέλο στέκει όρθιο στη πόλη και ρωτάτε, ποιος να έμενε εδώ και θα βγω στην πόρτα εγώ σαν ξημερώσει και θα πείτε γι' αυτήν ήτανε λοιπόν.
Και το μαύρο καράβι τη σημαία σηκώνει να με υποδεχτεί.
Και κοντά μεσημέρι, εκατό μαύροι άντρες βγαίνουν από το καράβι και σας πιάνουν, και θα δέσουν μ' αλυσίδες όποιον είχα πελάτη και δεμένους μ' αλυσίδες θα σας φέρουνε μπροστά μου. Και θα με ρωτούν ποιανού κεφάλι θέλω, και θα με ρωτούν ποιανού κεφάλι θέλω. Κι όταν θα χτυπάει μεσημέρι στο λιμάνι θα ρωτάτε ποιος θα κρεμαστεί και θ' ακούσετε ν' αποφασίζω: όλοι. Κι απάνω στα κεφάλια σας θα πω: έτσι!
Και το μαύρο καράβι τα πανιά του ανοίγει και με παίρνει μακριά.
(από την Όπερα της πεντάρας)
Ετικέτες ΜΠΕΡΤΟΛΤ ΜΠΡΕΧΤ, Ξένοι ποιητές 1
Κυριακή 17 Αυγούστου 2008
25 ~ José Martí
Aκούτε: La rosa bianca
ένα τραγούδι του Sergio Endrigo
σε ποίηση του Χοσέ Μαρτί
Coltivo una rosa bianca
in luglio come in gennaio
per l' amico sincero
che mi dà la sua mano franca.
Per chi mi vuol male e mi stanca
questo cuore con cui vivo
cardi nè ortiche coltivo
coltivo una rosa bianca.
*
To ποίημα:
La rosa bianca
Cultivo una rosa blanca
en julio como en enero,
para el amigo sincero
que me da su mano franca.
Y para el cruel que me arranca
el corazón con que vivo,
cardo ni oruga cultivo,
cultivo una rosa blanca.
José Martí
ένα τραγούδι του Sergio Endrigo
σε ποίηση του Χοσέ Μαρτί
Coltivo una rosa bianca
in luglio come in gennaio
per l' amico sincero
che mi dà la sua mano franca.
Per chi mi vuol male e mi stanca
questo cuore con cui vivo
cardi nè ortiche coltivo
coltivo una rosa bianca.
*
To ποίημα:
La rosa bianca
Cultivo una rosa blanca
en julio como en enero,
para el amigo sincero
que me da su mano franca.
Y para el cruel que me arranca
el corazón con que vivo,
cardo ni oruga cultivo,
cultivo una rosa blanca.
José Martí
Ετικέτες Ξένοι ποιητές 1
Σάββατο 21 Ιουνίου 2008
17 ~ Allen Ginsberg (1926-1997)
Ακούτε: Ασημένιο τραγούδι
του Λεωνίδα Μαριδάκη
σε ποίηση Άλλεν Γκίνσμπεργκ
και μετάφραση Τ.Μ.
με τον Φοίβο Δεληβοριά
(cd: Λεωνίδας Μαριδάκης, Aβάδιστα)
Ας σταθεί κάποιος λυπημένος σαλπιγκτής
στους άδειους δρόμους τα χαράματα
να φυσήξει ασημένιο τραγούδι
Ανάμνηση δέκα χρονών
στους άδειους δρόμους τα χαράματα
Στις πέντε το πρωί
με το φτενό άσπρο φεγγάρι
ένας αστυφύλακας περνάει
Aλλά αυτός είναι αόρατος
μέσα στη μουσική του
του Λεωνίδα Μαριδάκη
σε ποίηση Άλλεν Γκίνσμπεργκ
και μετάφραση Τ.Μ.
με τον Φοίβο Δεληβοριά
(cd: Λεωνίδας Μαριδάκης, Aβάδιστα)
Ας σταθεί κάποιος λυπημένος σαλπιγκτής
στους άδειους δρόμους τα χαράματα
να φυσήξει ασημένιο τραγούδι
Ανάμνηση δέκα χρονών
στους άδειους δρόμους τα χαράματα
Στις πέντε το πρωί
με το φτενό άσπρο φεγγάρι
ένας αστυφύλακας περνάει
Aλλά αυτός είναι αόρατος
μέσα στη μουσική του
Ετικέτες Λεωνίδας Μαριδάκης, Ξένοι ποιητές 1
Τρίτη 17 Ιουνίου 2008
16 ~ Bertolt Brecht (1898-1956)
Ακούτε: H μπαλάντα των μικροαστών
του Θάνου Μικρούτσικου
σε ποίηση Μπέρτολτ Μπρεχτ
και μετάφραση Πέτρου Μάρκαρη
με τον Γιάννη Κούτρα
(cd: Θάνος Μικρούτσικος, Μουσική πράξη στον Brecht,
με τον Γιάννη Κούτρα)
Κι όταν σμίξαν τα κορμιά τους,
ένιωσε πως είν’ δική του
μες στην ηδονή του σκότους
ήταν μόνη πια μαζί του
Και της φίλησε την κόμη,
- τι; δεν ήταν καμιά πόρνη!
κι ούτε βιάζονταν να φτάσει
Αχ, γλυκά την ψηλαφίζει
κι η καρδιά της πάει να σπάσει
το κουράγιο του μη χάσει
προσευχή κρυφή ψελλίζει
Και του φίλησε την κόμη
- τι; δεν ήταν καμιά πόρνη!
και δεν γνώριζε τη στάση
Για να μην την διακορεύσει
πήγε κάποτε σε σπίτι
εκεί γνώρισε την γεύση
και της ηδονής τη κοίτη
Το κορμί της ύδωρ λήθης
ε, δεν ήταν κι ερημίτης
κι όρκο πήρε πια ν’ αλλάξει
Αχ, τη φλόγα για να σβήσει
που της άναψε πανώρια
βρήκε έν' άνδρα κυπαρίσσι
πρόθυμο και δίχως όρια.
που την ξάπλωσε στην σκάλα
και την έκανε τραμπάλα
Πώς της σφίγγει τον αυχένα
ε, δεν είναι και παρθένα!
Της ανέβηκεν η κάψη
Και τη σκέψη του βλογάει
να μην προχωρήσει ακόμη
κείνη τη βραδιά του Μάη
που της φίλησε την κόμη
Ψεύτης κείνος, αυτή πόρνη
λεν όλο ντροπή και τύψη
η βρωμιά πότε θα λείψει;
του Θάνου Μικρούτσικου
σε ποίηση Μπέρτολτ Μπρεχτ
και μετάφραση Πέτρου Μάρκαρη
με τον Γιάννη Κούτρα
(cd: Θάνος Μικρούτσικος, Μουσική πράξη στον Brecht,
με τον Γιάννη Κούτρα)
Κι όταν σμίξαν τα κορμιά τους,
ένιωσε πως είν’ δική του
μες στην ηδονή του σκότους
ήταν μόνη πια μαζί του
Και της φίλησε την κόμη,
- τι; δεν ήταν καμιά πόρνη!
κι ούτε βιάζονταν να φτάσει
Αχ, γλυκά την ψηλαφίζει
κι η καρδιά της πάει να σπάσει
το κουράγιο του μη χάσει
προσευχή κρυφή ψελλίζει
Και του φίλησε την κόμη
- τι; δεν ήταν καμιά πόρνη!
και δεν γνώριζε τη στάση
Για να μην την διακορεύσει
πήγε κάποτε σε σπίτι
εκεί γνώρισε την γεύση
και της ηδονής τη κοίτη
Το κορμί της ύδωρ λήθης
ε, δεν ήταν κι ερημίτης
κι όρκο πήρε πια ν’ αλλάξει
Αχ, τη φλόγα για να σβήσει
που της άναψε πανώρια
βρήκε έν' άνδρα κυπαρίσσι
πρόθυμο και δίχως όρια.
που την ξάπλωσε στην σκάλα
και την έκανε τραμπάλα
Πώς της σφίγγει τον αυχένα
ε, δεν είναι και παρθένα!
Της ανέβηκεν η κάψη
Και τη σκέψη του βλογάει
να μην προχωρήσει ακόμη
κείνη τη βραδιά του Μάη
που της φίλησε την κόμη
Ψεύτης κείνος, αυτή πόρνη
λεν όλο ντροπή και τύψη
η βρωμιά πότε θα λείψει;
Ετικέτες Θάνος Μικρούτσικος, ΜΠΕΡΤΟΛΤ ΜΠΡΕΧΤ, Ξένοι ποιητές 1
Τρίτη 13 Μαΐου 2008
8 ~ Βολφ Μπίρμαν
Ακούτε: Η μπαλάντα του οπερατέρ
του Θάνου Μικρούτσικου
σε ποίηση Βολφ Μπίρμαν
μετάφραση: Δημοσθένη Κούρτοβικ
με την Μαρία Δημητριάδη
(cd: Βολφ Μπίρμαν-Ναζίμ Χικμετ, Πολιτικά τραγούδια)
Στο Σαντιάγο, στης σφαγής τα χρόνια
πέσαν πολλοί, και πού να βρεις ονόματα
Και με μια λέξη, να ποια είναι η Χιλή
κάποιος που ταινία γυρίζει τη σκηνή του φόνου τους.
Αχ, η δύναμη βγαίνει απ' τις γροθιές
κι όχι από πρόσωπα καλοσυνάτα
Από στόμια βγαίνει η δύναμη
κι όχι από τα στόματα
Σύντροφοι, γνωστό αυτό
ήταν, είναι, και μένει αληθινό
Κι αυτή είναι η πολύτιμη αλήθεια
της Ουνιδάδ Ποπουλάρ.
Αυτό το φιλμ, μάθημα ας μας γίνει
είδα τη δουλειά των στρατιωτών, το μακέλεμα
Είδα σκηνές που όλοι γνωρίζουν
το λαό να τρέχει στο λιθόστρωτο για να σωθεί.
Και τα τουφέκια να σαρώνουνε τους δρόμους
και προλετάριους να ξαπλώνονται νεκροί
Είδα τις σφαίρες να ξεσκίζουν τα παιδιά
και τις γυναίκες να ρίχνονται πάνω στους νεκρούς.
του Θάνου Μικρούτσικου
σε ποίηση Βολφ Μπίρμαν
μετάφραση: Δημοσθένη Κούρτοβικ
με την Μαρία Δημητριάδη
(cd: Βολφ Μπίρμαν-Ναζίμ Χικμετ, Πολιτικά τραγούδια)
Στο Σαντιάγο, στης σφαγής τα χρόνια
πέσαν πολλοί, και πού να βρεις ονόματα
Και με μια λέξη, να ποια είναι η Χιλή
κάποιος που ταινία γυρίζει τη σκηνή του φόνου τους.
Αχ, η δύναμη βγαίνει απ' τις γροθιές
κι όχι από πρόσωπα καλοσυνάτα
Από στόμια βγαίνει η δύναμη
κι όχι από τα στόματα
Σύντροφοι, γνωστό αυτό
ήταν, είναι, και μένει αληθινό
Κι αυτή είναι η πολύτιμη αλήθεια
της Ουνιδάδ Ποπουλάρ.
Αυτό το φιλμ, μάθημα ας μας γίνει
είδα τη δουλειά των στρατιωτών, το μακέλεμα
Είδα σκηνές που όλοι γνωρίζουν
το λαό να τρέχει στο λιθόστρωτο για να σωθεί.
Και τα τουφέκια να σαρώνουνε τους δρόμους
και προλετάριους να ξαπλώνονται νεκροί
Είδα τις σφαίρες να ξεσκίζουν τα παιδιά
και τις γυναίκες να ρίχνονται πάνω στους νεκρούς.
Ετικέτες Θάνος Μικρούτσικος, Ξένοι ποιητές 1
